"Oj, Duda, Duda, znowu się uda"

Zapraszam do dzielenia się tu lub w swoich tematach naszą twórczością temu właśnie poświęconą - krzywemu zwierciadłu  

A to mój kozirym:

Wszystko w życiu ma swój koniec

A kiełbasa nawet dwa

I stąd człowiek ma dylemat

Z której strony ugryźć ma.

w moim umyśle

odrodziłam się

i znów go zbudowałam

buduję go teraz od podstaw..

Kiedy serce mi pęklo

złapałam Twoją energię

i przytuliłam ją do siebie

owinęłam się nią...

Taki ból na dnie oczu

co wziera się w źrenice

i tak mocno ściska je od środka..

Taki ból na dnie serca

co przygważdża je do kręgosłupa

i rozbija na drobnicę..

Taki ból na dnie mózgu

co przygniata skroń do skroni

i zagłusza myśli..

Taki ból mam w sobie

odkąd zrozumiałam

że nie jesteś dla mnie..

Nie każdy doświadczył jej.

Wystarczy niewielki drobny gest,

I wiesz , że jest, że nie braknie jej.

Przyjaciel prawdziwy zawsze jest, 

Czy świeci słońce czy pada deszcz.

Nawet gdy zimno rozgrzeje Cię,

Bo on jest z tobą na dobre i złe.

chcę się z Wami podzielić moją poezją. Nigdy nie lubiłam i nie rozumiałam poezji. Kilka lat temu wzięłam udział w warsztatach dwupunktu. Coraz bardziej przekonywałam się, że nie ma rzeczy niemożliwych. Trochę dla żartu, zrobiłam sobie sesję z intencją "Piszę wiersze". Byłąm pewna, że to się nie spełni. Niedługo potem zaczęły do mnie przychodzić teksty, według mnie piękne i głębokie.

Oto jeden z nich:

"Bratnie dusze"

Morze gwiazd

na nocnym niebie

fale tworzy

by przybliżyć

nas do siebie

by zjednoczyć

razem nas.

Twoje oczy

tak znajome

jakbyś była mną.

My się znamy?

Chyba nie,

jednak

kiedy cię ujrzałam

nie wiedziałam co się dzieje.

Niby obce

lecz jak siostry

dobrze rozumiemy się.

Skąd odczucie

że jesteśmy

sobie takie bliskie?

Wszechświat

złączył nasze drogi

by posypał się

miłości deszcz.

Uniwersum

tak uczynne

czuje, że to połączenie

będzie dla nas

jak spełnienie snów.

Obie razem dłoń pomocną

wyciągniemy w swoją stronę.

Nawet jeśli teraz toniesz

po to jestem

żeby pomóc ci.

Nasza więź jest cudowna lecz także

ulotna jak wiatr.

Nawet jeśli

pokochałaś

całym sercem mnie,

wiem, że kiedyś

nasze drogi

się rozejdą,

kiedy tylko dusza uzna,

że cel osiągnięty jest.

Będzie smutno,

będę tęsknić,

będę prosić

cały Wszechświat

żeby nie rozdzielał nas.

Jednak życie

jest czymś głębszym niż materia,

przestrzeń,

czas.

Wiem, że tam

gdzie duszy głębia

jestem nadal obok ciebie

dalej z tobą

zjednoczona

tak jak krople dwie.

Planuję wydać tomik poezji. Więcej na stronie spam

Androny

"Pan Marcin plecie androny!"

"Z czego plecie?"

"Ano - z łyka.

Taki andron upleciony

Jest podobny do koszyka.

Po cichutku się wymyka,

Niespodzianie psa nastraszy,

Wrzuci stary gwóźdź do kaszy,

Wszystkie jabłka zerwie z drzewa,

Z garnków wodę powylewa,

W oknach szyby powybija,

Wysamruje miodem stryja,

Ciotkę weĄmie na barana,

Sad posypie śniegiem w lecie...

Nie wierzycie?"

"Proszę pana,

Takie pan androny plecie!"

(schowany za jabłonią)

Dostałem dzisiaj Talizman duży

Przywiózł go dla mnie dziadek z podróży

- masz, mówi do mnie, weź to dla Ciebie,

przynosi szczęście, ja wiem najlepiej.

Ukryj go w miejscu jakie wybierzesz

-Wierzysz w talizman? no bo ja wierzę.

To skoro wiemy jak sprawy stoją

muszę uciekać, bo sprawy gonią.

Hyc dziadka nie ma, a ja zostałem

Długo się nad tym zastanawiałem

talizman leżał u mnie na szafce

a ja siedziałem tam na huśtawce

I gdzie go schować, i co ja zrobię?

Czy on pomoże? Może, no..może.

Dziadek niewiele o nim powiedział.

Może dlatego, że sam nie wiedział.

Talizman gwiazdę mi przypomina

co ma sześc ramion, wiem jarzębina!

Tam go ukryję, w ziemi zakopię.

Tak będzie dobrze, zaraz to zrobię!

Nie... jarzębina? To nie najlepiej,

może ja znajdę gdzieś lepsze miejsce.

Może za jabłoń, zimę przeleży

wiosną go wezmę, ach nie uwierzy!

Dziadek jak wróci i jak mu powiem!

Dziadku zrobiłem słowo po słowie...

teraz talizman przy sobie noszę.

Jestem bogaty, wciąż mam pieniądze!

Szczęście w miłości? Tak oczywiście.

Szczęści w podróży, pisałem w liście!

Cuda nie dziwy, odkąd go nosze.

jesteś wspaniały dziadku, no proszę!

Ach mój talizman, mam go do dzisiaj,

on jest wspaniały, więcej nie pytaj

Jest żółty.

-----------------------------------------------------------

autor: Jacek "czterolistna koniczyna" Bartnicki,

inspirowane: moją pasją jaką są talizmany i amulety.

Nota:

Wiersz pisany stylem neo klasycznym z domieszką zamierzchłej przeszłości,

ujęty w ramy składniowe, szeroko odpowiadające wąskiej publiczności.

Autor ma nadzieję na nadspodziewaną hojność czytających którzy wyślą mu za ten wiersz

prowizoryczną rekompensatę z dodatku ujmy podatkowej odpowiadającej ogólnie przyjętym normom,

które są teraz zmieniane w celu wynagrodzenia pracy której celowo nie wykonał.

Nota o autorze

Autor niezwykle płodny i w intuicję. Jego twórczość z pogranicza renesansu i pogranicza, niezwykle rzadko zahacza o wąską szczelinę w której

kryje się nie odkryty jeszcze świat wrażeń zmysłowych w które autor chętnie się zanurza się płodząc kolejne wiersze.

Autor chętnie reasumuje ostateczne inklimacje które ujmuję w niezwykle chłodne i oszczędne słowa tak by czytający był zawsze dobrze rozpoznawany.

Nota o autorze 2

W tym wierszu autor wyraża zadumę nad szybko zmieniającą się rzeczywistością, której powolne zmiany są głównym motorem napędowym zmian.

a tym samym łatwiej będzie też wam czytać na forum. Tworzę je tylko z myślą o ezoludkach

Część pierwsza "Zaginiona bogini"

Rozdział 1 - Przemarsz zombie

Caliel pędzi resztką sił

chyba ktos go będzie bił

jak juz wiecie ktos go goni

i mu zaraz przyfasoli

jest to zgrabne, ładne dziewczę

co tu można pisać jeszcze?

jak go złapie bedzie draka

szkoda mi tego biedaka

Caliel bardzo był niegrzeczny

i zakosił Daffne rzeczy

gdy kąpała się w jeziorze, w negliżu

zjawił sie Caliel w pobliżu

myślał sobie będzie beka

zabrał jej ubrania z drzewka

teraz wiecie co sie stało

można dalej pisać śmiało

ale coz to caliel stanął

chyba cos go zainteresowalo

staje również daffne dęba

zapomniała po co biegła

z lasu wyłaniają się licznie zombie

jeden bez reki inny bez nogi

dwójka stoi przerazona

chyba uciec juz nie zdoła

nagle miedzy nimi lecą strzały

które zombie powalały

wnet przybyła odsiecz cała

Nygus, Asmic, Poczka mała

zaraz tez dochodzi reszta

Zośka, Seid, Szam, Pideszka

cdn.

być może :PPPP

Muzyka do rozdziału:

ciąg dalszy Rozdział 2

Rozpocznę dzisiejszym, w tej kolejności, by dojść do drugiego, pierwszy napisany, po tym gdy Ktoś dał mi Skrzydła...

został gdzieś w netowej przestrzeni...

Daremne obawy!!

czego obawiasz się mój Panie ?

że twa miłość przy niej się nie ostanie ?

że samotność zagubiona, jak twa zbroja uchylona ?

czego boisz się słodyczy ?

że twa miłość Cię skaleczy ?

kochać warto nawet trzeba

że nie pójdziesz tym do nieba

nie zabronisz mi mej pieśni

może ona sen Twój wieści

może byłam jeno tarką

byś swe włosy czesał na niej Ty durna harko

nie obawiaj się jej teraz

kochać warto nawet trzeba

nic ja w zamian nie chcę, żądam

moja miłość panie złoty

jest mi lekiem na me kłopoty

Czy to Tobie czy innemu

dana raz by zapomnieć o smutkach i istnieniu

co mi karą jest za grzechy

bom miłości niegdyś zła

nie podniosłam jej niczym mgła

zatopiona w moim sercu

obolałym

czy m zjawą jesteś miły Panie ?

sen mój przy Tobie pozostanie

szukam Ciebie za dnia właśnie

nocą snem łagodzę nasze waśnie

niegdyś niczym demon stałam

z Twej miłości drwiąc szlochałam

może jednak zagubiona co mi dziecię wyjęto łona

dałam cenny dar na mą zgubę

bo mi w gardle nie mogło przejść przez strugę

żem kochała nieprzytomnie lecz ma duma

i było po mnie.

Nie obawiaj się jej teraz

grzechy zmywam mą miłością

Jowiszowi wszystko oddam

jesteś tylko jego brankiem

wszak nie moim kochankiem

nie o Ciebie gra się toczy

lecz o moje złote loki

zakręcone na mym palcu

charakternie w rytm mych walców

samotności wypatrują

jego tak do snu się szykują

by z porankiem mnie swym zbudzić

w nogi włożyć dreszcz dla ludzi

bo mgławica znów mnie woła

bym w miłości była płodna

co mi męża odebrała

razu pewnego, bym po wiek wieków pamiętała

jedno słowo w złej chwili wypowiedziane

rani duszę mą ją łamie

na własne życzenie Panie tom sprawiła

miłości mojej pieśni utraciłam

bo

loki ważniejsze były niźli Ty

teraz pojmuję ten palec Boży

co loki kręcone nim i chichot zły

gdy zagubiłam Twoje sny

dzisiaj przymierze zawarłam z Jowiszem

oddam mu pieśni tysiąc nim do snu się ukołyszę

tysiąc mych pieśni, jesteś ich wybrankiem

by z tysiąc pierwszą Jowisz sprawił, byś może stał się moich kochankiem.

(przy ognisku nocą).

- Byłeś Ty kiedyś tak zakochany?

Spytał mnie wtedy gdy pod gwiazdami

razem staliśmy.

- Co masz na myśli?

- Wtedy gdy patrzysz, wzrok jego błyszczy,

gdy się w płonące drewna wpatruje.

- Wtedy gdy patrzysz? - za nim powtarzam.

- Wtedy gdy patrzysz...znaczy gdy czujesz.

Chwilę milczenia ptak gdzieś z oddali,

swoje krakanie echem odbija.

Ognisko płonie, jesteśmy sami

a mi się nagle coś przypomina.

- Pamiętam wtedy...

- Chciałem powiedzieć...

- Proszę ty powiedz...

- Nie, to ty zacznij.

- Pamiętam taką jedną dziewczynę...

(On się uśmiecha, wiem co to znaczy).

- Ty ją spotkałeś?

- Tak przez internet.

- No więc wysiłki twoje daremne...

- Nie znasz historii!

- No bo nie muszę. Ty w internecie zatracisz duszę!

Chwilę milczymy, kiełbasa skwierczy.

(Jego jest czarna niemiłosiernie).

- Ale spieczona, powtarzam w myślach.

A ta dziewczyna...wygląda pięknie.

- Gdzie ją poznałeś?

- No na portalu...

- Weź mi kiełbasę masłem posmaruj!

(Sięgam po masło, pudełko wielkie).

- A ma na imię...

- Wygląda pięknie?

- A ty o jednym! - na przyjaciela

długo spoglądam, złość mi przechodzi.

- Znam ja tę miłość (bierze kiełbaskę).

- To mi wytłumacz...o co w niej chodzi!

- O co? W miłości to przecież proste...

(chrupiąc kiełbaskę)...Ty jesteś chłopcem...

(Ale on zaczął...lecz nie przerywam...

i czekam, ciekaw co dalej powiem).

- Ona dziewczyną... I wezmę twoją!

- Moją?

- Kiełbasę.

- Bierz...Mów! No dalej!

- Mówię już, iskry w niebo strzelają,

on z twarzą mędrca na pieńku siedzi.

Cienie i światła na jego twarzy...

Wygląda jakby znał odpowiedzi!

(Jemu zaufam...to mówi Dusza).

- Czasem jest..pauzę tu robi długą.

(On je kiełbaskę a ja się patrzę).

-... że chłopak kiedy dziewczynę pozna...

- To może lepiej ja teraz zacznę!

Wstaję (w kolanach głośno chrupnęło).

Wstaję, zamierzam dokończyć dzieło!

- Piękna dziewczyna, aż dech zapiera...

- A znak zodiaku?

- Cicho...nie teraz!

- No znak zodiaku, czy pasujecie.

- Ona jest baran...ja panna...

- Przecież!!! - On podskakuję, ja przerażony,

szybko rozglądam się w obie strony.

- Struchlałem...

- Czemu?

- Twoim podskokiem...

- Skoczyłem?

- Trochę... (niepewnym głosem).

- A to z radości.

- A czemu?

- Słuchaj. Panna i Baran, pasuję tutaj!

- A jesteś pewien? - Serce raduje, i rośnie w piersi,

ten mój przyjaciel... Pełen podziwu jestem dla niego...

Taki jest mądry...

- To znaczy... raczej.

- Raczej! - Godzina moja wybiła,

serce mi pęka... Moja dziewczyna...

- Znaczy, no chyba... oczy mu błyszczą,

(może się najadł za dużo, nie wiem).

Chwilę nos marszczy, cicho mamrocze, i nagle głośno:

- Tak jestem pewien!

(Ulga...na chwilę).

- I tylko tyle?

- Tyle wystarczy...Baran jest warty...I tej miłości...

I Ciebie znaczy.

Ten mój przyjaciel...Taki kochany...

A jaki mądry...Tyle się znamy...

A nie wiedziałem...

- Już powiedziałem! Sprawa skończona.

- A wyjdzie za mnie, szybko go pytam,

na poczekaniu, nim zmieni zdanie.

- A to zależy, na twoim miejscu,

to jej bym zadał takie pytanie.

Chwile milczymy, ta coraz dłuższa,

odczuwam serca mego wołanie...

Zaraz przestanie.

- Zobacz kto idzie!

- Kto? Z której strony? - Głosem go pytam,

tak przerażonym.

- To Cappuleci, pochodnie mają.

Po co tu idą?

- Nie wiem.

- Spytają...

- Ja do nich powiem, znaczy przemówię...

Widziałem, że się ktoś do nas zbliża!

- Witajcie.

- I wy...choć nie proszeni, usiądźcie obok.

- Precz z naszej ziemi!

- Zwady nie chcemy...

- Ale szukacie!

(Mój przyjacielu, trzeba inaczej!)

- Mości panowie, tak z uprzejmości,

co moje serce nią przepełnione.

- Ale gagatek!

- Co to za jeden? To nie Romeo?

- Może.

- Ej chłopcze!

- Tak jam Romeo (mówię to z dumą,

bo imię moje tak będzie znane...

Gdy się dowiedzą... O tej miłości...

i o dziewczynie, co pokochałem).

- Ej chłopcze, co ty i twój pachołek...

- A mój przyjaciel aż czerwienieje -

Co tu robicie?

- Siedzieć nie wolno?

- A proszę...Można...Wy chyba śnicie!

- To nasza ziemia, zaraz odejdźcie -

Mi się ten pomysł podoba przecie.

A mój przyjaciel za szablę chwyta.

I nią wywija...Jednego siecze...

- I ja bym pomógł (nie umiem walczyć).

- No wstawaj chłopcze, snu już wystarczy.

- Zasnąłem?

- Pewnie. Patrze ognisko, ledwie się pali,

prawie dogasa.

A mój przyjaciel gotów do drogi, stoi nade mną...

- A gdzie kiełbasa?

Poszliśmy - Serca mego wołanie,

ciągle odczuwam i coraz dalej.

Choć odejść mogę to czuję ciągle.

O tej wyśnionej, mojej kochanej...

To dla niej mógłbym dalekie kraje...

Taka dziewczyna... rzadko się zdarza...

A te uczucie to miłość? Prawda?

- Prawda.

- Więc ja już może zamilknę.

Com miał powiedzieć to przekazałem.

Całą historię mógłbym w dwóch słowach:

bo ja się mocno tak zakochałem!

- To cztery słowa!

- Cicho!

- Od nowa...mam opowiadać?

- Nie boli głowa!

The End

Strzępy ludzkiego mięsa, brudne gwoździe wbite w podłogę

Dżuma duszy rozwiera swą paszcze..już nie mogę..

Przechadzam się po rajskim ogrodzie dawnych dni

Tak wiele rzeczy nie mówiłam..

Stracone myśli, spojrzenia

Nocna lampka na biurku, ćma w oknie mówią mi to, czego..

Chcę?

Ale nigdy nie usłyszysz pisku zabijanego dziecka

Wataha już zmierza ku tobie, nie uciekniesz, Błona

opadła jak kurtyna, żółć się przelała gdy ty.. Gnieździ się

ikra ryby wciąż i wciąż i

już wypływa, bo nie może Znów nie wytrzymam,

ale ty wytrzymasz..

Nie usłyszysz muzyki czytając nuty Pasja

to emocje

Jestem Antygoną tylko wolniej umieram. Nie podpisałam swojego życia tragedią.

(z tomika poezji Cisza)

Nowosumski leżał, odpoczywał sobie

trochę był zmęczony, to po pracy?

może...

- To po pracy? Może.

Dzień rozpocząć trzeba, dziś przygotowania!

Wielkie jest ognisko, tyle pracowania!

(trochę pracowania...)

Nowosumksi wstaje, coś w kolanach pęka

drapie się po brodzie, opuchnięta ręka

Nowosumski stęka...

(udręka!)

Ledwo się ubiera, surdut i katanę.

buty rozerwane, spodnie scerowane.

nad ranem...

Pogoda prześliczna, słońce uśmiechnięte

kwiaty go wołają, jak cudnie! jak pięknie!

Zapach nie z tej ziemi Słońce mu się kłania

Nowosumski patrzy, nic tu do dodania!

(gdzie moje ubrania!)

Wzdycha i zachwyca...Zapach! i kolory.

Patrzy w kalendarzu, dzisiaj są nieszpory!

(kolory)

Dzisiaj ma przyjechać dziadek z Ameryki,

znowu pogadają długo i niczym.

Może wspomną babcię (i ja też ją lubie)

Już sześćdziesiąt wiosen dawno są po ślubie.

(Nowosumski dłubie)

Buty zawiązuje, prześcieradło bierze

i wychodzi z domu, odmówił pacierze

(nie wierzę)

Nowosumski nie ma dzieci ani żony,

nie jest też samotny...ani też szalony!

Nie jest ogrodnikiem, ani astronomem,

czasem sobie myśli: mogłem ja mieć żonę.

Kiedy dzień się kończy, kładzie się do łóżka,

paciorek poduszka, miękka kołdro-pluszka.

(poduszka).

Nowosumski jeszcze jedną też ma pasję,

lubi spacerować, - bardzo słabo tańczę!

Wciąż powtarza innym, chociaż dziadek świetny,

Dziadek był tancerzem, wybitnym! niestety...

Na Nowosumskiego talent ten nie przeszedł,

ani on poetą, ani pisze wierze,

Ani dobrze biega, czy też szybko czyta.

On po prostu lubi czasem się zachwycać,

Patrzyć na przyrodę, i podziwiać słońce

słuchać szumu wiatru, lubi kiedy końce

dnia się spotykają, jak poranek z nocą

obserwować gwiazdy, lubi

(tylko po co?)

-----------------------------------------------------------------------------------

P.S. To miłe, że mogę tu klepać swoje wiersze. Lubię jak wszystko pasuje. W ogóle lubię harmonię, ciekawi mnie jak zrobić w wierszu zwolnienie i przyśpieszenie tempa (po to są te wyrazy w nawiasach, podczas zwrotki tempo nabiera tempa - wiem jak to brzmi;) a ten wyraz hamuje, tak jakby.)

Lubię też słowotwórstwo w stylu kołdro-pluszki itd. (to jest moja ulubiona dziedzina, takie tworzenie słów).

Pozdrawiam.

Jasność widzę tuż obok siebie jest piękna,

świecąca w różnych kierunkach.

Niczym gwiazda błyszcząca,

na nieboskłonie tuż po zachodzie.

Zatem gdzie mój zachód spyta,

krótko się zastanowi i pójdzie szukać.

Mamy tu frak w całej okazałości,

dobrze uszyty, mocny szew ma i praktyczny.

Frak czarny chce się rozjaśnić,

szukać zaczyna zatem swej mgiełki.

Wtem gwiazda spadła prosto na niego,

znalazł swą mgiełkę utęsknioną.

Teraz oboje stoją w bramie kościoła,

zachód i gwiazda nasza para młoda.

Pomiędzy nimi wlecze się mgiełka,

panna zasłoni welonem wybranka.

Posługa zatem ukończona,

bramę kościelną zamykać można.

Tren poleci z wiatrem,

rozsypią sie perełki.

Każda z nich wspaniale biała, czarna,

wszystkie zaś twarde morze lubiące.

Fale wzburzone uczą perełek życia,

piękne jak rodzice ale takie małe.

Falochron przyda się a wtedy,

zakotwiczą w porcie i zostaną.

Znowu zacznie się szukanie bramy,

wszak perełki chcą być brane.

By the Chinese poet fengwenshusangli

My space 's small emperor-my son

As a Roseate for endless routh,

When unborn my son,

Lived in lofly belly of a flowering tree of dreaming.

And fire phoenix fly, like one single moonlight_azure,

In phoenix's body breed,

In rosy rose had

Vomit and lent to the nigths, hills,

Rivers, grasss, groves,

And greatures.her sweetly joy and

Fire of love,

I sangs upon my son, with words of cloud_white and,

Or words of green water of flows,

Day after day, month after month,

And i made Myself

Wearing a black dress

Small cicada

In apparel, sometimes,

I being katydid, a skirt_green, sometimes,

I made meselves a orchid,

In white apparel, sometimes,

I turns a petty siklworm,

In white robe, simetimes,

I into Nature 's creatures,

To body of flowering tree of dreaming flew,

As if a dragonfly, came to dim bamboos,

Of summer,

And my faire-God Not born me sings

Or told, for my fair-God Not born and

Being lonely, stir and peaceless,

I become one single flower's sweetly,

Or Music of heavy sweet,

kissed my son_my ideal,

As shepherd kissed his snowsheep_small,

And passed sun, moon stars's kingdom,

This flower's sweetly.true, twelve years

My little flower_spirit grew in milks

Of spirit, and milks

Of spirit, art me created [shao Music] of my own,

Like infant of cloud_dark grew in milks,

With red magma, true, twelve years

My little flower_spirit grew in milks

Of spirit, and milks

Of spirit, art me created [shao Music] of my own,

Like infant of cloud_dark grew in milks,

With red magma, true, twelve years

My little flower_spirit grew in milks

Of spirit, and milks

Of spirit, art me created [shao Music] of my own,

Like infant of cloud_dark grew in milks,

With red magma, true, twelve rears

My little flower_spirit grew in milks

Of spirit, and milks.

Original by the Chinese poet fengwenshusanglin,

English-Chinese Translation

Today beautiful Human be Sleeping Beauty.

Her ignorance and error,

So she has sleeping

100 years .seem saw Sleeping Beauty，

Suddenly woke, Poet

Kissing

She，

She Wedding her poet.

Let you i, she,he,

Continue pursuit of wisdom, truth,to

Create a Kiss ，to

Help

Wake Up

Sleeping Beauty.

People ah,

To Kisse Sleeping Beauty,

Gold than you kiss, crown do beauty

Is more important.

I believe Sleeping Beauty,

Able to Wake Up,and her Poet, Wedding.

If ，i do not join Team Create this Kiss,

My life.would have no meaning,

Value. i am dreaming，

Poet Sleeping

Beauty Kissing.

Original by the Chinese poet fengwenshusanglin,

English-Chinese Translation

2012,10,20,15,25--

Nie zmienisz swiata chocbys chcial

Nie potrafisz pokonac Ducha.

Choc starasz sie zmienic cos

Prawda wciaz z ciebie drwi.

Zamiast DZIEKUJE uslyszysz zlosc

Zamiast RADOSCI widzisz tylko gniew.

Chcesz wzniesc sie niczym ptak

jednak ciagle cos podcina ci skrzydla.

Pragniesz wolnosci, pragniesz sie wyniesc

a tu ciagle ktos ZAMYKA CIE W KLATCE.

Znalazłem ja raz w trawie rosła

czterolistna, mała, boska

listki wąskie i zielone

- tak! posadzę cie za domem!

Będziesz rosła, moja mała

będę pieśni ci śpiewała

i kochała, przytulała

czterolistna moja cała.

- moja mała....

Jesteś szczęście utajone

ładne, drobne i zielone!

Jesteś życie uśmiechnięte

żywe, małe no i piękne

Lecą ptaki gdzieś na zachód

zima zbliża się, nadchodzi

a ja siedzę w moim domku

koniczynkę mam w ogrodzie!

----------------------------------------------

Podobają mi się zwrotki 1 i 4, resztę dopracuję. To jak z jazda na rowerze, raz się uda a raz nie

***

Czasami za daleko

jest słowom

Więc milczą

Bo ile słów należy mierzyć

Na tyle kilometrów

Drogi mlecznej do ciebie

Czy warto wtedy

Zaczynać liczyć na palcach?

***

Rysuję gwiazdki

Na zbędnych studenckich

Notatkach

Licząc, ze gwiazdki ułożą się

W wielki wóz

Który

Zabierze mnie daleko

Do ciebie

Najdroższy.

***

Wojna konfliktów

Na skraju wanny

Pomalowanej gwiazdkami

Nie chcą zejść z moich rąk

Chociaż usilnie próbuję

Przegonić je machając

Paktem z nieONZ.

***

Biegnę w chodnikowym wirze

Absolutu substancji nieczystych

Nagle dotyka mnie księżyc.

Stoję.

Mija sekunda, osiem sekund

Wieczność.

Trzepot skrzydeł

Moje rzęsy szykują się do odlotu.

(ciarkiem po plecach)

Ufo Ty moje o ukochane!

Myśleć o Tobie nie zaprzestanę

Widzę Cię wszędzie gdzie się nie ruszę

Ufo istnieje! Na moją duszę...

Teraz ja wierzę, choć nie widziałem

O ufo mogę ja wiersze całe

Ciągle układać. Szkoda to gadać...

Ufo poezja, Ufo natchnienie,

Widzę Cię wszędzie, nad mym ramieniem

jak przelatujesz, w chmurze się chowasz

widziałem zdjęcia..ach moja głowa!

W niej się nie zmieści aż tyle wrażeń,

Zrobię ja sobie dwa tatuaże,

i namaluję ufo nas skórze

wydziergam ładnie tuż nad ramieniem...

ufo och ufo... czyste sumienie.

Nic się nie zmienię.

----------------------------------------

Ufo

(Z Archiwum X)

Widziałem ufo, na moście stałem

wziąłem aparat, i pomyślałem,

zdjęcia ja zrobię dam do gazety

ufo zniknęło...nie ma niestety.

Ach epitety.

Gdzie te skarpety...

Ja mam apetyt, na ufo-branie,

zjadam kosmitów też na śniadanie,

i zdjęcia ścianą powyklejałem

Mulder i Skully, już ich poznałem.

Choć ich nie znałem.

-------------------------------------

Oda do Sputnika

Przyszedł do mnie w nocy kosmita,

i mnie cichym szeptem zapytał

Czy chcę z nimi statkiem polatać

powiedziałem: dobrze. To jazda!

Lecieliśmy ponad chmurami

i widziałem ziemię z oddali

mijaliśmy słońca, księżyce

i komety, nawet nie zliczę...

ich tam były milion miliardy,

i widziałem słońca i gwiazdy

i planety i galaktyki

zachwyciłem ja się tym wszystkim!

A gdy wróciliśmy na ziemię

ja nie mogłem, zresztą sam nie wiem

takie było to niebo piękne

jak wyrazić co czuję przecież.

Powiem może to jednym zdaniem,

szkoda że ja tutaj zostałem.

Ciągle czekam i mam nadzieję

że powrócą znowu na ziemię.

I mnie wezmą.

(Rozważny i Romantyczny)

Gdy zachód słońca oświetla twarze

światłem szkarłatnym - pora rozstania

Serce me woła -wieczna tęsknota

do zobaczenia! bez odwołania!

Wsiadasz i jedziesz, i już Cię nie ma

chwila minęła ta bezpowrotnie,

jeszcze przez chwilę... wibruję cisza

Twarz roześmiana mignęła w oknie.

Dokąd się udam? Gdzie pójdę? Jesteś!

W wąskiej alejce, na skraju placu

między drzewami płaszcz twój czerwony

dzisiaj widziałem. Widziałem? raczej..

Cisza odpowie, w ciszy Twe serce

które kochałem mocno i szczerze.

Czy jeszcze wrócisz? Ty wracasz w środę?

O Wielkie Nieba, ja w to nie wierzę!

Jesteś kochana...najbardziej z rana,

tak uśmiechnięta i roześmiana

Tobą malować mógłbym pejzaże

z Tobą codziennie chodzić na plażę

Tam wśród kamieni, bym opowiadał

o górach złotych, przy słońca blasku

W oczy bym Twoje patrzył niebieskie

lepił maleńkie serduszka z piasku.

Tam wśród kamieni, pocałowywał

najpierw ukradkiem, celnie i szybko!

Takie cmoknięcie - niby policzek

bo wyglądałaś Niewinnie! Słodko!

Broń panie boże, aby coś więcej!

matka się dowie i draka będzie

ślub potajemnie weźmiemy w środę,

no a co potem? jakoś to będzie...

Im się udało, znaczy tej...Julii

i ten Romeo co kochał mocno,

my też możemy, podobnie zacząć

a ślub weźmiemy już dzisiaj...nocą!

Ty ubierz suknie, biała wystarczy

na głowę z kwiatów włożę Ci wianek

gdy ksiądz zapyta, głośno wykrzyczę

TAK! i twym mężem wreszcie zostanę.

A Ty mą żoną, taki Love story

lecz potajemnie i tylko dla nas

ja zakochany...Ty zakochana...

ja zakochany..Ty zakochana...

błyskawicą spięta

idą nią ci

którym skrzydeł zabrało albo je zgubili

także i ci nią iść mogą

którzy ich nigdy mieć nie będą

a wokół obłoki, słońca, błękitności

i stada aniołów

i świętych jasnych chóry

a zza każdej białej chmurki

zerka wszechmogący

a drogą idą, potykając się ludzie

śmieją się, płaczą, ze strachem odganiają kijami

zjezone , czarne psy

czasem

ktoś

spada

by sie odnaleźć w miękich ramionach

ciemnych braci

a wokół stada aniołów i dobry Bóg

zerka dobrotliwie

a

niżej

piekieł szał, straszno o tym pisać

idźmy jasną drogą

i

nie martwmy się o to co poza nią

idźmy

jasną

drogą

(nad ranem)

Stała na stacji w białym płaszczyku,

piękno z niej biło na wszystkie strony.

Spojrzałem na nią i coś mnie tknęło,

Wydała mi się dziwnie znajoma.

Podchodzę wolno, grzecznie się pytam:

- a dokąd jedziesz?

- jadę pociągiem.

Cóż za odpowiedź! Cóż za kobieta!

- Pozwolisz miła, że się przysiądę.

I podróż długą razem spędzimy.

- Szybko! Wsiadajmy! Nie traćmy chwili!

Zanim odjedzie, więc do wagonów.

Pozwól, że zajmę nam miejsca z przodu.

- że się nie znamy? Co też Ty mówisz!

Pamięć twa krótka, więc nie pamiętasz.

Razem do szkoły dojeżdżaliśmy.

Byli tam chłopcy...Były dziewczęta...

I taj też byłem, byłem kolegą.

Tym z trzeciej ławki, ten rząd po ścianą.

Ty byłaś ...właśnie, kim byłaś dla mnie?

Wiedz, że się w Tobie podkochiwałem!

I chociaż często rozmawialiśmy,

na różne sprawy, błahe i ważne.

Nigdy Ci jakoś nie powiedziałem,

że Ciebie kocham, jak mogłem! właśnie?

Szczegół ten umknął mojej uwadze,

Detal istotny, a jednak błahy.

no więc kochałem Cię potajemnie...

Przez całą szkołę! Przez wszystkie klasy!

Byłaś jedyna. Piękna. Wybrana!

Dla Ciebie ptaki śpiewały z rana!

Dla Ciebie słońce stało z zenicie!

Ciebie me serce kochało skrycie.

Niewyrażalnie, i tak bez granic.

Kochałem mocno! Kochałem za nic!

Za to, że byłaś, Twój uśmiech złoty.

Nikły gdzieś wszelkie moje kłopoty.

Znikały wszelkie rozczarowania.

Jakież te były nasze spotkania!

Nie uroczyste, świece kolacja.

Nie nadzwyczajne, noc pod gwiazdami.

Tylko po prostu, ja przychodziłem.

Siadałem obok, porozmawiamy?

Nasze rozmowy, Duszy spotkania,

bo tam się duszę rozpoznawały.

Byliśmy jednym, jak jedną duszą.

Potem byliśmy też jednym ciałem.

A gdy po wszystkim, gdzieś tak nad ranem,

to pożegnanie, tylko chwilowe.

W sercu czuliśmy, radość bez granic.

To były chwile Naj-wyjątkowe!

----------------------------------------------------

P.S. Mój ulubiony wiersz

Do ochotnika

Mój ochotniku! mój ty smenturze*

dlaczego dłubiesz dziury w tym murze?

Co masz na ręku? czy to jest ropa?

jak Ty wyglądasz no tylko popatrz!

Odejdź stąd szybko nim kto zobaczy,

bo policyję przywołać raczę.

Czemu tu siedzisz, czarny, pokraczny?

odejść nie możesz, czekaj.... ja zacznę!

Ja tu przyszedłem nazbierać kwiaty

a Ty co robisz? no powiedz! właśnie...

Zaraz, co mówisz? że co Ty chciałeś?

Nie nie pożyczę, nie nie widziałem!

Zabieraj ręce, cuchniesz okropnie!

ja ma na imię? Klaudia? to proste!

Nie Klaudii nie znam, wątpie, że Ty znasz.

Taki kawaler...taki mężczyzna...

A cały czarny, i pobrudzony!

I Ty chcesz Klaudię pojąć za żonę?

Ona ucieknie na koniec świata...

Co mi w ogóle głowę zawracasz!

Lepiej się umyj, by wypadało

W czwartek jak mnieman jest Boże Ciało

Klaudia tam będzie, co nie wiedziałeś?

A sam przed chwilą żenić się chciałeś!

Zamiast tak gadać przyszłość przepowiem

wyjmę Tarota, wszystko się dowiem!

Że co Ty mówisz? że wy się znacie?

Miłość karmiczna? No może...racze....

Ty jesteś szóstką, ona to trójka!

Będzie Wam ciężko, będzie pod górkę!

Ja wszystko umiem! Wszystko potrafię!

Pokaż no dłonie, znam hiromancję

Dam Wam kryształy na oczyszczenie!

Wszystko to zrobię w rozsądnej cenie!

Morał z tej bajki aż kole w oczy

nie ufaj ludziom co chcą Ci dobrze!

Sam sprawdzaj, badaj, wnioski wyciągaj!

Inni pomogą, lecz za pieniądze!

------------------

smentur - ktoś kto jest smętny i coraz bardziej smętnieje, i promienieje na innych smętnieniem, ew. widać z daleka jego smętnienie

od minutek bardzo wielu

mówie zajrzę sobie do was

co ja pacze a tu jakiś golas

to reklama od fejsbuka

w tle leciała super nuta

więc zamknąłem tamtą stronę

i trafiłem w ezo zone(pol. strefa)

pierwsze co ja zobaczyłem

komentarze bardzo miłe

lecz zajrzałem trochę głębiej

ludzi tak jakby troche mniej

bardzo mało się tu dzieje

atmosfera coś smutnieje

czyżby brakowało im Asmika?

chcieliby kolejnego wierszyka?

ja tam nie wiem, nie wiem sam

jak tak jest to niech dadzą znać

teraz Asmic was przytula

bo to forum coś przymula

mam nadzieje, ze cos zmienie

że to forum stanie znów na ziemie

Jasność widzę tuż obok siebie jest piękna,

świecąca w różnych kierunkach.

Niczym gwiazda błyszcząca,

na nieboskłonie tuż po zachodzie.

Zatem gdzie mój zachód spyta,

krótko się zastanowi i pójdzie szukać.

Mamy tu frak w całej okazałości,

dobrze uszyty, mocny szew ma i praktyczny.

Frak czarny chce się rozjaśnić,

szukać zaczyna zatem swej mgiełki.

Wtem gwiazda spadła prosto na niego,

znalazł swą mgiełkę utęsknioną.

Teraz oboje stoją w bramie kościoła,

zachód i gwiazda nasza para młoda.

Pomiędzy nimi wlecze się mgiełka,

panna zasłoni welonem wybranka.

Posługa zatem ukończona,

bramę kościelną zamykać można.

Tren poleci z wiatrem,

rozsypią sie perełki.

Każda z nich wspaniale biała, czarna,

wszystkie zaś twarde morze lubiące.

Fale wzburzone uczą perełek życia,

piękne jak rodzice ale takie małe.

Falochron przyda się a wtedy,

zakotwiczą w porcie i zostaną.

Znowu zacznie się szukanie bramy,

wszak perełki chcą być brane.

Na kamień siadłem

czuje coś gniecie

syczy, uwiera a ciepło przecie

no bo to lato

środek wakacji

ja na kamieniu

zero atrakcji

zoo wyjechało

cyrk nie przyjechał

na kamień wlazłem

do września czekam

patrze ktoś idzie

z dala kapturek

nogi ma długie

na głowach pióra

myślę, Ty nie siedź długo w południe

słońce przygrzało... no pięknie cudnie

złażę z kamienia,

chwytam za procę

nie mam pocisków

biorę owoce

tamten podchodzi

w ręku ma topór

krzyczy bym żaden

nie stawiał opór

ja się przykulam

celuję hardo

puściłem pocisk

rzucił petardą

celuję strzelam

pozycję zmieniam

tamten uniki robi i zwiewa

bitwę wygrałem

ja zwyciężyłem

ale me siły nadwyrężyłem

na kamień włażę i nie żałuję

byle do września dotrwać

... tak czuję

;D

-------------------------

wiersz medytacyjny - słuchać przy muzyce i śpiewie delfinów o poranku lub przed zaśnięciem.

Uwaga - szybkie czytanie wiersza powoduje stan hipnotyczny.

Produkt dla dzieci od lat 3.

Siedziałem spokojnie na ławce,

Nic nie zapowiadało czegoś zdumiewającego.

A ty przyszłaś i mnie przytuliłaś,

To było bardzo zdumiewające.

Poczułem chęć życia dla kogoś,

Coś rozgrzało moje serce,

Które zakochało się bez pamięci na wieki.

Jednak wyjechałaś i mnie zostawiłaś,

Zboczyłem z drogi po której powinienem stąpać.

Wróciłaś, wybaczyłaś, rozgrzałaś,

Najważniejsze POKOCHAŁAŚ.

Byłem bardzo szczęśliwy,

Jednak z czasem zapomniałem najważniejszej rzeczy.

To ty jesteś moją pasją życia,

Którą zasłonił zły nałóg,

Wyrządając Ci krzywdę.

Nie słyuchałem rad,

Nie słuchałem próśb,

Nie słuchałem gróźb.

Zrozumiałem.

Że to ty jestęś najważniejsza.

Niestety było zapóźno,

Ty mnie zostawiłaś samego,

Oszalałem, zwariowałem, znienawidziłem świat w którym nie ma Ciebie.

Przez moją głowe,

Przebijały się najgorsze myśli.

Znienawidziłem Kochając jednocześnie,

Jednak moja nienawiść szybko przerodziła się...

... w jeszczę wiekszą miłość,

Kocham Cię jesteś moim kwiatem, pięknem,

Radością, Miłością i sensem mojego życia.

Życia którego bez Ciebie nie ma,

Życia które tak znienawidziłem,

Życia którego sam się pozbawiłem.

Wybacz moje błędy.

Daj mi jeszczę jedną szanse,

Obiecuje nie zawiode.

Weź mnie proszę za ręke i pokaż mi świat,

Nie znikaj z mojego życia kradnąc moje serce.

Bądź moim Aniołem.

A ja zostane twoim Archaniołem.

Coś na kartonikach przedstawiony.

Kalejdoskopie światła i mroku,

boleści i płaczu.

Tyś w życiu mym na każdym kroku,

Tętniący grzechem niepoczynionym.

Nie zrobiłeś ze mnie Głupca,

Bo Głupcem od zawsze byłem.

Nie uczyniłeś ze mnie Maga,

Sam się nim uczyniłem.

Nie przedstawiłeś mnie Kapłance,

Zawsze czuwała w mojej głowie.

Nie zapoznałeś z Cesarzową,

Istniała tylko w Twojej mowie.

Nie poznałem i Cesarza,

Stałem się nim z konieczności.

Nie odnalazłem w sobie Kapłana,

Bez ksiąg uczonych znajomości.

Nie zakosztowałem Kochanków,

Bo mnie nigdy nie kochali.

Nie odbyłem przejażdżki Rydwanem,

To mnie zawsze rozjeżdżali.

Nie zyskałem uczuć Siły,

Te łaski na mnie nie trafiły.

Poznałem samotność Pustelnika,

Choć mądrości jego mi nie stało.

Me życie, mieszając się jak w Kole Fortuny,

Pędu swojego nigdy nie miało.

Poszukując Sprawiedliwości,

zostawałem z pustymi rękoma.

Spoglądając na Wisielców,

Z problemami niewieloma.

Czy pragnąłem kiedyś Śmierci,

Cudownego ukojenia?

To przemiana, mówi Papierowy Bóg,

Bez życia zakończenia.

Lecz gdzież tedy są nieżywi?

Zadawałem swe pytania.

Nie odpowiedział na nie

Nawet Anioł Umiarkowania.

Zapytałem więc i Diabła,

Jaka jest esencja życia,

Lecz ten tylko łypnął gniewnie,

I wróciłem do picia.

Ze wszystkich Arkan, Boże,

Z Wieżą dobrze żyłem.

Życie jest domkiem z kart,

Dobitnie mi to wyłożyłeś.

Nie przyglądałem się nigdy Gwieździe,

Połyskującej nad nami.

Gdyż ciągle się chroniłem,

Przed smutku przypływami.

I patrząc na lazurowe jeziorko,

Przez blask Księżyca niezmącone,

Dopadały mnie emocje,

Tak skrajnie zezwierzęcone.

Nie miałeś litości, Panie,

Pokazać Słońca lśnienie.

Jedyną lekcją Słońca,

Były rzucane cienie.

Nie, nie miałeś litości Panie,

By Sąd Ostateczny odwieść.

Twoje łaski wymierzone,

Tylko mnie miały dognieść.

I kiedy Świat mnie wyzwolił,

Z tego destrukcyjnego porządku,

Głupiec mi przypomniał,

Że koniec wiedzie znów do zaczątku.

Znów jestem w Twojej Mocy,

Nie dajesz mi wytchnienia.

Tracę wolę, zmysły,

Nie znam już nawet swego imienia.

Nie ma Boga, Panie,

Jesteś tylko wymysłem.

Potężny, Mocny i Boski,

Zdechniesz z mym umysłem.

Ponoć nic nie dzieje się bez przyczyny,

I wszystko zmierza do wyższego celu.

Lecz czym jest ten wzniosły cel,

Dla poległych w biegu?

Kto się bez reszty zatracił,

Słońca nie ujrzał ni krztyny,

Czym dla niego stwierdzenie:

„Nic się nie dzieje bez przyczyny?”

Kimże jesteś człowieku?

Tak bardzo zabiegany,

Czy przejrzysz na swe oczy,

Dostrzegając życia chłamy?

Czy bezwolnym pozostaniesz,

Wciąż szukającym wytchnienia?

I dążącym do spoczynku,

Który nie daje spełnienia?

Nie dajcie utracić ludzkości,

Marzeń, działań w dobrej wierze.

Bądźcie sobą i żyjcie,

Nim śmierć Wam życie odbierze.

Epitafium

*inspirowane dzisiejszym odejściem prababci*

Jak dobrze, że umarłaś!

Pocieszycielko niepocieszona.

Ze smutku wybawiająca,

Wiecznie zasmucona.

W Twych ramionach szukałem ukojenia,

Gdy ukojenia wciąż mi nie stało.

Wyrażając nigdy niewyrażone,

Zawsze cudem się udało.

Troską stargana, lecz zawsze silna,

Roniłaś swe łzy w pościeli.

Pytałaś, gdzie sumienia tych,

Którzy sumienia dla Ciebie nie mieli.

I choć jaśniałaś w moim życiu,

Jak gwiazda zaranna na niebie jutrzenki,

Wierzę, żeś szczęśliwa,

Że nie cierpisz męki.

To moje pożegnanie,

Odejdź w pokoju.

Bądź szczęśliwa,

Ja będę z tą wiedzą,

Iż nie zaznasz już znoju.

a wciąż wydaje się

jakby nigdy

nie dane im było wchłonąć

atramentu

podobno człowiek

to nic innego, a jednak

tu płynie krew

pramorze doświadczenia

tabula rasa

pomimo tylu zapisanych

tak niewiele uświadczonych

nie pomoże picie

atramentu

a świat nie pojmie

gdy zobaczy

krew

W moim ogrodzie

Rosną kwiaty różne

Kolorowe i drapieżne

Bezbarwne i smutne

Delikatne i milczące

Czasem uśmiechają się do mnie

Czasem ja do nich

Szykuje wazon na stole i myslę sobie

Na które teraz przyjdzie kolej?

***

Trzepot skrzydeł motyla

Cichy i szeleszczący...

Cieniem położyl się na

drodze mej.

 

Psst... wyszeptałam

By nie spłoszyć

Ciszy...

Dzwonków dzwiękiem namalowanej...

Nakreślonej drżacym oddechu głosem

i minionym Krzykiem Tęczowego Cienia

***

Miłością ubarwiłam mój świat...

zamknięty jak w garści ptak...

Otworzyłam okno na oscież...

wpuścilam oddechu powiew... powietrza mroźnego dar.

 

Kling... Klong... Liście zaszeleścily, zadźwięczały... Cisza...

Kling... Klong... Omg.

 

Wyjrzałam ostrożnie... Hmm... Piersią pełną oddech zaczerpnęłam...

Mroźny i świeży...

 

Szelest...

 

To ptak... do lotu zerwał się...

Wzleciał do góry i krótkie spojrzenie rzucił mi... Jesteś tam?

 

Chyba...

 

Ostroznie wystawiłam nogę... jedną... drugą...

Ostrożnie...

Trawa ubrana kryształkami rosy... powiedziała chłodne Witaj

 

Ptaszku... dokąd lecisz? Zapytałam...

Lecz odpowiedzi nie usłyszałam...

Ptak zniknął wśród koron drzew... i tylko w dali słychać było jego Śpiew...

***

To tyle... czasem cos wrzuce.

Że ten kto stworzył świat,

Może teraz zwykłym ludziom czynić krzywdę

Może to jest kara za wszystkie nasze grzechy

Wiem, dobro przegrywa ze złem

A trzeba żyć tu dzień za dniem

Wszytsko na niepewnym gruncie,

To nie sen, teraz budz się

Wszędzie widać tylko płacz, coraz rzadziej widzę uśmiech

Muszę trwać, muszę znosić wszystko

Dlaczego tylko ty zabierasz ludzi, którzy z nami byli blisko?

Czy byli czemuś winni? No powiedz...

Ostatnio widzę bloki betonowe niczym wielki grobowiec

Co jest pechowe, co jest szczęściem

Czy wobec tylu nieszczęść

Pokażesz jeszcze, kto ma w sobie siły więcej ?

Mam dosyć tego, nie chcę już patrzeć na to

Świat dawno już wkroczył na zła tor

I zaczął się ten maraton

Nie mogę przestać o tym mówić

Mówi to samo za siebie

Jedyne o co proszę - szukaj końca w swoim gniewie

Kolejna matka zapłakana nad grobem

Syn zginął

Czy warto było ufać tobie ?

Powiedz, dlaczego wszędzie widzę, że swiat dalej jest chory

Wszędzie Święta wojna w twym imieniu i terroryzm

Uczysz pokory ? Za jaką cenę ?

Sam powiedz, dobry chłopak zginął

Chciał żyć, chciał dobiec do marzeń

Które sam sobie w życiu zawsze tworzył

Zabrałeś mu oddech, spełnienia celu nie dożył...

Pogrążony w smutku

Powiedz, dlaczego mi odbierasz luksus

Boże, dlaczego ich zabierasz ?

Z radości drogi, to grzech, grzeszysz

Widzisz to, pozwalasz ?

Nie wiem jak tu i czym można się cieszyć

Nie wątpie w twoje istnienie ale co ty wyprawiasz ?

Traktujesz nas tak jak lego

A to nie jest zabawa

Mamy duszę, uczucia

Ty do nienawiści zmuszasz

My chcemy mieć przy sobie swych, tych

To za dużo ?

Nie proszę cię o więcej...

Twarz w dłoniach ukryta, łzy ciekną po ręce

Przez dłonie,przez palce

Jak dziecko płaczę, o co walczę ?

O jutro lepsze ?

Bez moich bliskich pieprzę je

Boże ogarnij się

Zabierasz nam wartości a zostaje śmiech

Powiedz mi gdzie on jest?

Ukryty w bólu i w setkach łez ?

Czy długo będę żył, czy ciach

Odejdę zbyt wcześnie jak bliscy

Boże, odbierasz nam to (to) co dla nas jest wszytskim

Spoczywajcie w pokoju, nie zapomnimy o was nigdy

...Czemu wszytsko się zmienia i nic nie jest po staremu...

...Zupełna pustka... Wieczna cisza...

Zycie jest bezwględne, nie lituje się nad nikim...

...Czemu wszytsko się zmienia i nic nie jest po staremu....

...Zupełna pustka... Wieczna cisza...

To właśnie dla Tych to, niezapomnimy o was nigdy

(Fenomen - Dlaczego tak)

by z ezoterycznej wykaraskać się biedy

zlot urządziła Justa nadobna,

naradzając się z każdym, z osobna.

Daffne otoczona mglą tajemnicy,

na fb dumnie jej profil krzyczy

że jest słodka i eteryczna,

a i w przymioty obdarzona wielce

mila, lagodna, empatyczna,

kazdy na nia skrycie liczy,

a i tak glownie - ezoterycy.

Oczy ma piękne, oczy głębokie,

niejedno widziały, niejedno zobaczą

zwłaszcza gdy piwo niejedno wychylą

ludzie wszyscy na zlocie.

Daffne kochana, zawsze cichutko,

przemyka rano, kiedy wszyscy spia.

Karty w zanadrzu cicho szepcza do niej,

kiedy rozklada je z nami na stole.

Mowia o różnych dziwach,

mówią o losie splecionym jak sieć,

co w człowieku drzemie, a co hula wnet.

Zmarszczka czasami się zjawi jej na czole,

kiedy zadumana, slucha Tarota zew.

Jest usmiechnieta, promienna jak zorza,

zawsze pomocna, zawsze skupiona,

wyciaga rekę, nie mówi : Precz!

Spokoju nie ma, kazdy to wie.

Nie powie nie,

lecz powie tak,

kazdy kolor widzi na swoj znak,

ludzi przeswietla

jak klisze blask.

Czasami moja rogata dusza,

się zastanawia co Daffne wzrusza,

co w niej drzemie, lub co w niej wrze...

ciekawym, czy ktoś kiedyś dowie się.

PS. Troche nieporadnie sklecone na kolanie, ale wyszedlem z wprawy wiec przepraszam

żyła Adamowa Klata, dziś jej story wam opowiem

klata to nie byle jaka, mistyczne w niej tkwiły siły

gdyś założył nań koszulę, wszystkie baby się śliniły

Poszła wieść o owej klacie, między ludzi w kraju całym

wszyscy się wciąż zachwycali, nad tym tworem doskonałym

zaczęły się snuć teorie, w kwestii klaty pochodzenia

jedni rzekli "Z Mu, Lemurii", inni znowu, ze z Lichenia

Świrusy z Projektu Cheops, rzekły pod wpływem demona

że Klata to piramidy, z grobowcem Tutenchamona

Pani Ewa Kulejewska, chociaż wygląda jak chora

wnet orzekła, że jest dziełem, runicznego egregora

Leszek Żądło, co ma famę gwałciciela astralnego

rzekł "To Góra jest Ararat. Znajdziem tam Arkę Noego"

wróżki wszystkie z ezoforum, karty stawiały na biusta

ale karty zwariowały, wyskoczyła runa pusta

Tak ostała się więc Klata, wciąż owiana tajemnicą

górowała nad Poznaniem, stercząc prosto w górę szpicą

niczym pomnik marmurowy, pozbawiony wszelkiej skazy

niestraszne jej klątwy, gusła, ani przeklęte obrazy.

poloze sie na trawie wdychajac zapach

wspomnien z dziecinstwa

i poczuje sie jak kwiat

ktory lada moment zakwitnie

pod pieszczota slonca

ktore bedzie moim jedynym kochankiem

Poczuje puls ziemi w moich zylach

szum powietrza wypelni moje cialo

a piesn deszczu zmyje bol zimowych nocy

wypelnionych Twoim wspomnieniem

***

Sen, ktorego nie bylo

pocalunek roztarty na ustach

i cien pod zamknietymi na zawsze

oczami, i westchnienie, ciezkie jak

puchowa poduszka

przytulona do twarzy

*

Zapadam sie w bagno

w sen bez spokoju

a w pokoju bez scian

hula wiatr

ktorego nie czuc

na policzku i lza

ktorej tak naprawde nie ma

i usmiech - bez cieplego swiatla

Mrok, tylko mrok..

*

Dziekuje Ci za to ze jestes

ze wciaz trwasz przy nie

oblaskawiasz mnie snieznym usmiechem

uspokajasz lagodnym spojrzeniem

migdalowych oczu

Dziekuje Ci za to ze kochasz

bezinteresownie mocno i czule

za to ze refleksy Twoich wlosow

rozjasniaja moja zmeczona mrokiem dusze

Aniele mojego dnia

***

Mknie po wodzie

choc coraz bardziej tonie

we wlasnych lzach

i dziob opuszczony

i skrzydla zlamane

ja i on - papierowy ptak

*

Jak widzisz - wszystko skonczone.

Miedzy nami nie ma nic - i nic nie bylo.

Zapomnij o mnie - wtedy ja zapomne o Tobie,

tak bedzie lepiej, uwierz mi...

Niczego ode mnie nie zadaj,

ja od Ciebie tez nie chce nic.

Tylko Twoj usmiech bedzie mnie przesladowal

i bede tesknic

po kres mych dni.

*

Przenikne jak mgla

przez zimna tafle szkla

ktore obsypie

krwawymi pocalunkami

moje nadgarstki

i zakwitna maki

na brzegu

czerwonej rzeki

Leto

Takie tam z starej skornikowanej szuflady

Jesteś tu przez wszystkich uwielbiany.

Jak Wenus z morskiej piany,

Kochamy Cię Nygu, Kochamy!

Trwaj z nami i rządź nami,

Naszymi pierogami.

Oddajemy Ci nasze zarobki,

Bo Nygusek to chłop jest słodki.

Oj Nygu Nygu Nygu nasz,

Ty nas wspierasz, lubisz nas.

Wszyscy dziś Cię podziwiają,

I gratulacyjny czek Ci wręczają.

*wręcza sobie*

Nie poprosimy, byś został Adminem,

Bo jesteś naszym duchowym Rabinem!

Kilka faktów, czyli Co By Było, Gdyby Nie Nygusek:

Caliel. Gdyby nie Nygusek, ja bym z tęsknoty usechł!

Adam. *słychać zrzędzenie* Gdyby nie Nyguska kawały, byłbym kawalerem starym.

Dorotka. Nygusek, ach Nygusek, gdyby nie on to... @.@ *zaczyna się szloch i chusteczki*.

Seid. ^ ^ *CO ON KNUJE?!*

Asmic. Nie wiem co się dzieje, ale się śmieję!

Indżoj!

We wszystkich dziedzinach doskonały

Klatę ma jak u Arnolda

Zaraz wyjmie na mnie kolta

Słodkie pieprzyki ma na buzi

Aż zazdrość u ludzi budzi

Ciągle z telefonem chodzi

Nie może się od niego oswobodzić

Na forum rzadzi twardą ręką

Aż kolana ze strachu miękka

Ja się boję go straszliwie

Tak bardzo ze sama się sobie dziwię

To przystojniak jakich mało

Wszystkie babki się przed nim rozbierają

Ale on nie taki łatwy

Nosi metalowe gatk..y

Zgadnijcie kto to?:-D

czy się komus w końcu przyśnię?

mam od dawna myśli wiele

moi drodzy przyjaciele

mam marzenie, zaraz, chwilka

marzeń bedzie nawet kilka

ale marzeń, jest ich setki

przeciez swiat jest taki wielki

ja mam jedno takie szczere

i nie trzeba mi zbyt wiele

by ktos taki sie juz zjawił

pocałunkiem mnie powalił

chce by była uśmiechnięta

miała oczka jak kocięta

uwielbiała się przytulać

i w obłokach ze mną bujać

śmiała się i całowała

żeby moja była cała

wiem że czasem jestem śmieszny

niepoprawny i niegrzeczny(bardzo grzeszny )

ale lubie wciąż być sobą

posmiać się, poświrować z Tobą

ale przeciez jestem Asmic(k)

i wnet zjawi się ktoś taki

takie tam smęty

na Ezoforum przez rzeszę babek uwielbiany

Wszystkie marzą w dzień i w nocy

By z Asmiciem mieć...kłopoty :-)

Jednak Asmic twarda sztuka

Trzyma się swojego ...kluka

Jest w muzyce zakochany

I w głowie mu tylko...dany...dany

Rady ciągle wszystkim daje

Aż prostsze się życie wydaje

Żarty chłopa się imają

Aż mu jajka w spodniach

Od śmiechu drgają

To pochlebca jest wspaniały

Aż z wrażenia wylazly galy

Ale Asmic ciągle znika

Chyba się chłopina b....ka

Więc zostają nam marzenia

Które są nie do ukradzenia

czasami strzeli usmieszkiem ale tez strzez sie jej łobuzie, bo wcale nie bedzie do smiechu gdy złapie Cie i pogryzie

dazy do celu, jak wskazówka na predkosciomierzu

za malo ja znam bym mogl cos wiecej powiedziec, ale wiem jedno chce o niej wiecej wiedziec

w kuchni mi sie obiad pichci a moja bazylia wypuscila mnostwo liści

zerwe z niej jednego i dlatego dzisiaj zjem cos odlotowego

sorry ze nawijam o obiedzie, ale jestem glodny wiecie..

wracamy wiec do naszej bohaterki cholera ale tu bałagan wielki ;o

musze nieco to uporzadkowac, oj juz tego chyba zrobic nie zdołam

Darkness gdzies nam sie zapodziała, ale to na pewno kobieta wspaniała

fakt ostatnio to dzis z moich mega wierszy, ale mam nadzieje ze ta duszyczka sie z niego ucieszy ^^

PS. jest to rymowanka stworzona dla żartów dlatego nie traktujcie go po fachowemu

seid to chłopak bardzo urokliwy, chcemy go na moda my tak bardzo prosimy

ma głowe na karku a nawet i dwie, lekarz z niego bedzie wspanialy kazdy o tym wie

jest z nami na forum od bardzo dawna bez niego nie było by tym samym taka jest smutna prawda

wiec seid nasz dobry druhu, nie opuszczaj nas bo jak nas opuscisz to Nygus zrobi Ci kuku xD

alternatywne zakończenie:

wiec seid nasz dobry druhu, nie opuszczaj nas bo jak nas opuscisz to HikowatyHik zrobi Ci kuku xD

PS. jest to rymowanka stworzona dla żartów dlatego nie traktujcie go po fachowemu

chciala milosci przytulac sie, czasem na szyji uwiesic sie

nie dał jej sasiad sie dał kolega, bo z poczki zawsze była torpeda

wreszcie poznala pewnego pana, pelna milosci byla kochana

ja tu siedze, jem sobie czipsy, ona właśnie zaklada jeansy

czuje w niej zywiol silnego wiatru lepiej załóżmy na głowe kaptur

bo jak zawieje i da po uszach wyjdziesz biedaku na słabeusza

poczka dostala właśnie kopniaka, od naszego nowego ezochłopaka(baby)

to nasz Asmic śmieszny koleś, zawsze powie co go boli...

nie udaje on ważniaka... nie udaje on cwaniaka...

to żartowniś jakich mało przez to właśnie go kochają

ezoludki, ufoludki nawet krasnoludki...

Więc pamiętać zawsze warto:

Gdy Ci smutno , gdy Ci źle do Asmica napisz wnet... on podziała na twe smutki jak pół litra wódki ....

otóż wróciła mi moja kapryśna wena, dlatego bedzie wystrzalowy jak brygada Józefa Bema

widzi wszystko lepiej niz niejeden fachowiec, ona ma nerwy ze stali niczym hardkorowiec xD

groziła mi banem cholera jasna, wybaczyć jej musze koniec i basta

jeżeli przesadzisz w swej przebieglosci, to ona polamie Ci wszystkie kości

bo straznik forum z niej niebywały, dlatego bądź dla niej wyrozumiały

czerwona pani niektorzy mówią, wiem ze na pewno ją wszyscy lubią

jestem aniolem mam w sobie potegę, jak srające na dachach białe gołebie

przesyłam jej troche dobrej energii, by nie złapała mi jakiejś alergii

juz koncze powoli wysnulem tez wnioski, ze nawijam tu prawie jak Jan Kochanowski

buziak

pisze o nim wierszyk, nim skonczy sie moj zapał dzisiejszy

Chłopaczek z Calielka wesoły i po domu na codzien chodzi goły

z fajfusem na wierzchu, krazy po pokojach Caliello o zmierzchu

na forum ciagle przesiaduje z nami, zabawiajac nas ciagle swoimi dow****mi

teraz kolorkami na czacie sie bawi i nas wszystkich po oczach razi

Poczka go podpuszcza zeby zmienił na zielony, ale ja i tak wiem ze bedzie mial różowy

osobka to była radosna i kazdemu pomoc niosła

znam ja od trzech lat i koleguje sie z nia caly czas

lubi lajkować moje piosenki i za to Ci wielkie dzieki

ciesze sie ze nadal jestes na es-be i piszesz z nami całe dnie

wracaj mi jak najszybciej do zdrówka, ma tak być i nie ma że wymówka

buzka

PS. jest to rymowanka stworzona dla żartów dlatego nie traktujcie go po fachowemu

Dni mi cholera blakną gdy nie ma na forum Daffne

jeszcze jeden dzień kurde i bez niej całe forum umrze...

wiec wracaj i bądź z nami, to się podziele z Tobą frytkami ;p

Seid mi juz jedną zabiera o już następną mi ktoś podbiera

dochodzę po mału kto to, ale nie dosięgło go moje oko

teraz podejrzewam, że to Nygusek, bo przecież to z niego taki łakomczuszek

chyba nie dam rady pozycja moja przegrana, już na twoje frytki ma ochote Radiana

buziaki :DDD

PS. Jest to rymowanka stworzona dla żartu dlatego proszę nie krytykować po fachowemu jakby to był prawdziwy wiersz

właśnie siedze sobie na fotelu i piwko popijam a ona pilnuje by publika na sb dobrze sie bawiła

kobitka z niej śmiechowa ze ja pier-dziele pisze z nia juz niespelna cala niedziele

serducho ma na pewno wielkie, czuje to jak z niego dobroć cieknie

niech nam jeszcze troche tego serducha użyczy, wiecie w jakim dziale drodzy muzykoholicy

smyru smyru ktoś mnie drapie cos koło mnie chyba sapie

cos mnie myzia cos mnie smyra patrze a to wielka gira ^^

Lulu dziewczę wystrzałowa i też z deczka jest szalona

lubie jej zboczone zarty lubie jak spoglada w karty

zboczek z niej niesamowity i to wcale nie są mity...

jak zostanie kiedys modem bedzie w naszych oczach bogiem

Chciałbym zamieścić tutaj pewien wiersz i oddać go Waszej ocenie... To jeden z moich pierwszych i pisany na szybko... Właściwie pisałem to co mi przychodziły do głowy bez żadnej większej korekty, nie wiem właściwie czy to się nadaje... hmmm, oceniajcie

Oto on:

Kiedy patrzę w oczy twe

widzę piękność Twojej duszy

Zapatrzony w owe piękno

W cud miłości mnie zaklęto

Patrząc na blask księżyca

widzę Twe piękne odbicia

Patrząc w białe chmury

widzę Twe rozkoszne miny i figury

a patrząc w gwiazdy na niebie

myślę sobie...

„brakuje mi Ciebie”

Jesteś wspaniałą kobietą,

wyjątkową, fascynującą, oszałamiającą

Uśmiech Twój wspaniały

na nieco bladej cerze

rozświetla dla mnie światło nocą

w twe uczucia wierzę...

Twe miodowe włosy

rozkosznie kuszące rumiankowym zapachem

przyciągają niczym piękno czerwonych orchidei,

za blado niebieskim nieba gmachem

Długo szukałem takiej kobiety jak Ty,

a znalezisko mym błogosławieństwem

opętany Twoim wdziękiem

otulony Twojego głosu dźwiękiem

Stoję na zakręcie,

na dróg rozstaju

Nie wiedząc, która droga prowadzi do celu

bo podążało nią już wielu

A czy My nią podążymy?

Sami kształtujemy przyszłość,

nasz los w naszych rękach

niby nic trudnego w tych ludzkich cierpienia odmętach

Więc daj mi rękę

i już nie myśl o niczym

po prostu czuj...

że jak Cię nie ma to Cię nie słyszę,

nie widzę buzi, uroczych rysów,

Twojej mimiki i rąk popisów.

Nie ma Cię tutaj i jest mi smutno.

Nie jestem z Tobą, jeszcze nie jutro.

Godzin ubywa, moment się zbliża

i całkiem inna zjawi się wizja.

W kadrze zabłyśnie Twoja wszak postać

za którą tęsknię i chcę pokochać.

Lata czekałem na taką chwilę

i przewiduję, że będą miłe

I tak niezwykłe, i tak subtelne...

Z wielką radością się podzielę

tym co najlepsze - żarem ogniska

Które wprost z serca bije i tryska.

Wiem, że potrafisz wzniecić uczucie,

więc w Twe objęcia zaraz się rzucę

i szczerze pragnę przynieść Ci szczęście

oraz wszelkiego dobra najwięcej.

Padać boleśnie i znów się podnosić,

Krzyczeć tęsknocie "precz!" i błagać "prowadź!"

Oto jest życie: nic, a jakże dosyć...

Zbiegać za jednym klejnotem pustynie,

Iść w toń za perłą o cudu urodzie,

Ażeby po nas zostały jedynie

Ślady na piasku i kręgi na wodzie.

Leopold Staff

I co Ci mówiła?

Przepraszała, że nie zawsze trwa do końca...

Płakała?

Płakała, bo często rani...

Krzyczała?

Krzyczała, że nie jest zawsze piękna...

Śmiała się?

Śmiała się , bo umie z siebie kpić

Żałowała czegoś?

Żałowała, że ludzie nie zawsze traktują ją poważnie...

Była zła?

Złościła sie, że czasem w nią wątpimy...

Cieszyła się?

Cieszyła się, że jej tak często szukamy...

Co Ci jeszcze powiedziała?

Powiedziała, że nie jest dla mnie... :smutny_na:

Żródło; net

Łzy zapisanej na dziecka rączce

Niczym śmiech, niczym śpiew

wszystkim żalisz się biednej,nieznanej,spotkanej ale jednak zrozumiałej "szczącce".

Ten organizm,już nie jest taki jak kiedyś ..

Jesteś teraz bezsilny, a to wszyscy.. są bezlitośni..

Wszystko co złego zrobiłeś,- wróciło o wiele gorsze..

Proś a będzie Ci jeszcze dane

Proś a będzie przebaczone

Słuchaj, a nie jedno zobaczysz

Słuchaj a bedziesz obdarzony...

Już to czujesz ? ..

Już żałujesz ? ..

Czerwo to miłość. Rozgrzewa uczucia.

Akty powabnych kobiet namaluje malarz znany.

Miłości ty moim zagrożeniem zwan.

Jak mam się mu oprzeć, wszak wymóg ku temu mam.

Dzwonki to święci. Odejście ich pożegnanie.

Ikony aniołów malowanych przedstawiają koneserzy.

Święci oni są pomocni wszem.

Liczę na przysposobienie, wszak odejść będę musiała wiem.

Wino to pomocnicy. Władza u podnóży.

Portrety znanych osobistości namalują malarze na molo w Ustce.

Pomocnicy będziemy współpracować zaręczam.

Pracę doceniam i wypłacę.

Trefle to grzesznicy. Odejście ich zażegnaniem.

Naturę martwą opisywać można - malują ją inni znani.

Grzesznicy nadszedł wasz kres.

Dowolność w wyścigu, dobrowolna rzecz. Jak konna jazda na oklep.

PRAWO I WŁADZA

myszka do dziury uciekła

pewnie znowu kota się boi

ser przecież też ma dziury

a ona jest niepocieszona

w odkupieniu za grzech

morderców króla Popiela

napewno tak się dzieje

zatem kto jej pomoże - nie wiem...

ślimak wyjdzie ze skorupy

pokaże swoje rogi

może sera znowu szuka

lub kapusta by się zdała

wszak skorupa jego to ochrona

z jakąś wojną połączona

ale co jak straci domek

jestem miękki zatem - basta...

rak ma mocne duże szczypce

szczypnąć w pupę może

pozatym jest i choróbstw wiele

więc ja wolę żabie udka

przeto choć historia ich jest duża

zrazu staje się zamknięta

zamiast prosto iść do przodu

one wolą chodzić wspak

skorpion srogi ma zatem zadanie

oby jadem nie tym razem

historia jego przodków strachem obleczona

rozsiana w Ameryce i na wyspach

myśli jednak nie tym razem w końcu zima

idzie sroga a ja lubie ciepłe kraje

jestem mały, kolorowy

może większy tu pomoże...

żółw niczym Atena z wielką tarczą

kręci się jak karuzela

szuka miejsca jak busola

i o czasie wciąż pamięta

ja pomogę tu na dole

kryzys, pracę, magię znam

ja wam wszystkim wytłumaczę

co to życie u podnóża, gdy...

pyton i pytia biorą nad wami moc

z góry popatrzą i znają wnet sens

jak nie robić dziur już więcej

przeto to problem w całym jest

kłótnie, spory, waśnie stare

w końcu braćmi wszyscy są

a jak wszystko dobrze pójdzie

każdą obłudę zamienią w ułudę!

czytelniku drogi a ty znajdź

sens w tym całym bałaganie

oprócz tego masz zadanie

z wychowaniem wszystkich prób

raz, drugi... nie udany

zróbcie zatem swój rodzinny własny cud.

Adrianna Z.

krwawiącym sercem

samotnym świecącym księżycem na niebie

uciekającym czasem

łzami w smutnych oczach

pragnieniem powrotu przeszłej rzeczywistości

poczucia końca pogrążonego w nicości

nie uchwycone chwile

zostawiające wspomnienia

nie jedyne i nie ostatnie

zostające w sercu na zawsze

Leciał sobie Anioł Wielki,

Który dzieląc się na kobietę i mężczyznę -

- z myślą początkową ,, STWORZĘ ZIEMIĘ ,, ...

Iż męska płeć z podziału Aniola ma dwa jajka.

Jedno dał kobiecie i powiedział :

,, zrób coś z tym ,, ...

Zatem usytuowała jajko jako jądro Ziemi.

Potem ciężko pracowali.

Pyły , kamienie , gazy zbierali.

Pokleili wszystko razem.

Wtem mężczyzna mówi znowu :

,, mam też drugie jajko ,, ...

Wzięła i rozbiła je.

Rozsiały się zatem nasiona po całej Ziemi.

Lasy , krzewy , trawy ...

Potem deszcze galaktyczne dokonały samoistnie -

- całej reszty.

Wszystko rosło , kwitło ...

Mówią wespół :

,, zasiedlimy Aniołami tą Ziemię ,,

Wszak to piękne miejsce.

I odtąd nazwano go stworzycielem ...

Jutro jest Swięto Mikołaja i znalazłam wiersz ,który napisałam gdy miałam 14 lat.

MIKOŁAJA CZAS

Czy to duży ,czy to mały

czeka na Mikołaja cały dzień cały.

Wypieki na twarzy,serdudzko bijące

i rozbiegane oczka w okno spoglądające.

Przyjdzie,nie przyjdzie ,Och! chyba już jedzie

saniami ze swoimi przyjaciółmi reniferami.

Ma czerwoną czapkę,czerwone ubranko

byłam kiedyś niegrzeczna,może wezmie mnie na kolanko?

Ależ nie!!,to nie ten dzień,nie ta chwile

On przyjeżdża żebyśmy mogli spędzić je wspólnie,mile.

Na plecach ma worek z prezentami

i teraz podzieli się nimi z nami.

Jest miło,wesoło ,te chwile są piękne i radosne

i niech zawsze będą,kiedy juz dorosnę.

I tak jest do dnia dzisiejszego mimo tych latek,które się ma!!

ujrzeć coś co pod powieką się mruży,

mając pewność stąpając po ziemi własnego kroku,

zobaczyć w kimś odzwierciedlenie swojego uroku,

po przejściu razem najciemniejszej podróży.

wyjrzeć ponad granice mroku,

zostawiając na zewnątrz swoich własnych stróży.

obserwujesz mnie z za szkiełka przy oku,

spojrzenie już nie błąka się gdzieś w amoku

lecz daje wgląd w przejrzystość duszy .

Wąż

Wężowa skóra twoja muska moją szyję

Dlaczego mnie nie gryziesz? Czemu jeszcze żyję?

Do ucha słodkie słowa pokropione jadem

Syczysz bym na pewno była twym obiadem

Mącisz moje zmysły, truciznę rozprzestrzeniasz

Ostrzysz długie zęby i uścisk swój zacieśniasz

Zamiast zimnych łusek czuję futro miękkie

Przede mną miś pluszowy, zielone oczy wielkie

Dłonią gładzę pyszczek i już mam go przytulić

Lecz nagle czuję ból, nie można się nie skulić

Powraca jasność myśli, gdy zrywam się z podłogi

Rozwarta gadzia paszcza i w ślepiach błysk złowrogi

Budzą mnie ze snu

Czy uda mi się uciec czy zginę właśnie tu?

W pustych dotąd rękach pojawia się miecz biały

Oślepiający blaskiem, bo ze srebra cały

Podnoszę go nad tobą i jednym zamachnięciem

Ucinam twoją głowę, a ty cichym syknięciem

Kończysz polowanie...Może mnie ugryzłeś

Może mnie zraniłeś, ale nie pożarłeś ani nie strawiłeś

Powstałe z piachu ulotnych chwil

Oparły się

O zaprzepaszczone możliwości

Pięknej i czystej

Miłości

Skoczyły z mostu duszy

W piekielną otchłań

Dokonując samobójstwa

Na sobie samym

Wyżłobiły wielką rysę

Drapiąc ostrym pazurem

Moje wnętrze

Próbując nie dać się zepchnąć

Walcząc do ostatniej chwili

Agonia

Od dnia wcielenia mego smierć mi przesłania drogę,

Aż tak nawykłem do niej, że umrzeć już nie mogę,

Jeno wieczyście konam i w tym konaniu trwam.

Skąd wziąłem się na świecie - już nie pamiętam sam.

Jest we mnie zgrzyt ostatni wszystkiego, co przemija,

I klęska jest - nie moja, i rozpacz jest - niczyja;

Nad każdym zamieraniem staję jak czarny mnich,

Spoglądam w mgły niebytów siebie nie widząc w nich.

Rozpływam się, rozpylam - niech mnie zawieje zdmuchna!

Jest we mnie jesień liści i drzew umarłych próchno,

Chłód dnia uchodzącego, nocy śmiertelny nów...

Zatracam się, przemijam na to, by powstać znów.

Jestem radością żagli oddychających burzą,

Ich walka i zagłada, gdy w głębiach sie zanurzą,

Gdy zdarte i przemokłe jak niepotrzebny łach

Całują wiekuiście dna zamyślony piach.

Jestem ostatnim tchnieniem zachodzącego słońca,

Które codziennie kona i kona tak bez końca,

I oczom sie wydaje, gdy na przyziemiu tkwi,

Czerwonym napomknieniem o mej zakrzepłej krwi.

Jestem przydroąną męką, kurzawa znojnej perci,

W stu bytach pogrążonym żebrakiem jednej śmierci,

Gdy zasłuchany w świata niepowściągliwy zew,

Konam na przekór sobie i żyje Bogu wbrew.

I jeno grob gościnny krzyk moich ust oniemia,

Bo wiem, że nikt nie będzie kochał mnie tak jak ziemia,

Co zawsze wolą, nęci i wciąga mnie w swój cień,

I czeka na mój powrót jak na weselny dzien.

Płacze pani Słowikowa w gniazdku na akacji, Bo pan Słowik przed

dziewiątą miał być na kolacji. Tak się godzin wyznaczonych pilnie zawsze

trzyma, A tu już po jedenastej - i Słowika nie ma!

Wszystko stygnie! Zupka z muszek na wieczornej rosie, Sześć komarów

nadziewanych w konwaliowym sosie Motyl z rożna, przyprawiany gęstym

cieniem z lasku, A na deser - tort z wietrzyka w księżycowym blasku.

Może mu się co zdarzyło? Może go napadli? Szare piórka oskubali, srebrny

głosik skradli? To przez zazdrość! To skowronek z bandą skowroniątek!

Piórka - głupstwo, bo odrosną, ale głos - majątek!

Nagle zjawia się pan Słowik, poświstuje, skacze... "Gdzieś ty latał?

Gdzieś ty fruwał? Przecież ja tu płaczę!" A pan Słowik słodko ćwierka:

"Wybacz, moje złoto, Ale wieczór taki piękny, że szedłem piechotą!"

Na propozycję się zgodziłem i tak jak mnie proszono uczyniłem

Kazano mi tez lek kupić po to bym mógł się nie wygłupić

Takie mniej więcej zadanie zapoczątkowało wypominanie

W ramach mojej twórczości dla dobra całej ludzkości

Stworzyłem piosenkę szturmową przeciwko atakującym słowom

Słowa nie przechodzące przez gardło trafiły pod moje imadło

Zostały tak obrobione że przeszły na moja stronę

Upominające słowa wczarowane są przez innych nie zauważane

Aby nie doszło do nieporozumienia lek cel ataku zmienia

Zachodzące główne przemiany, zmieniające świat w zaczarowany

Będą na wyciągnięcie ręki jeśli znikną wszystkie męki

Różne słowa wczarowane są z dźwiękami eksponowane

Podszywają się pod mowę poruszając czyjąś głowę

A kiedy głów nie ruszają to literki w słowach zmieniają

Może się też i tak stać że marzeniu mogą sprostać

trwa w ciszy Twojego spojrzenia

a wraz z nia cale nieskonczone niebo noca

w czarnej zrenicy oka

utopiła sie obecna chwila

tylko na sekunde

by ponownie rozlac się przed Tobą

w zupelnie innej krasie

wdziecznie pozujac do Twoich oczu

Chwila Obecna

Tak jej na imie

w kolory i dzwieki ubrana

błyszcząca pachnąca

zabiega o Twoje względy

i już kiwa do Ciebie zachęcająco palcem....

kompletnie próżna

Przygąda się w Tobie

jak w lustrze....

Czapla stara, jak to bywa,

Trochę ślepa, trochę krzywa,

Gdy już ryb łowić nie mogła,

Na taki się koncept wzmogła.

Rzekła rybom: Wy nie wiecie,

A tu o was idzie przecie.

Więc wiedzieć chciały,

Czego się obawiać miały.

Wczora

Z wieczora

Wysłuchałam, jak rybacy

Rozmawiali: „Wiele pracy

Łowić wędką lub więcierzem;

Spuśćmy staw, wszystkie zabierzem.

Nie będą mieć otuchy,

Skoro staw będzie suchy”.

Ryby w płacz, a czapla na to:

Boleję nad waszą stratą:

Lecz można złemu zaradzić

I gdzie indziej was osadzić.

Jest tu drugi staw blisko,

Tam obierzcie siedlisko.

Chociaż pierwszy wysuszą,

Z drugiego was nie ruszą.

Więc nas przenieś – rzekły ryby.

Wzdrygała się czapla niby;

Dała się na koniec użyć,

Zaczęła służyć.

Brała jedną po drugiej w pysk, niby nieść mając

I tak pomału zjadając;

Zachciało się na koniec skosztować i raki.

Jeden z nich widząc, iż go czapla niesie w krzaki,

Postrzegł zdradę, o zemstę zaraz się pokusił;

Tak dobrze za kark ujął, iż czaplę udusił.

Padła nieżywa:

Tak zdrajcom bywa.

IGNACY KRASICKI

Odpłynęłam w marzeniach, odrzuciłam tę myśl

I nie przywiodłam więcej brzmienia głosu

„Byłaś dla mnie słońcem złotem”.

Ten jedyny grzech, tę chwilę zapomnienia przebacz.

Ułuda.

Wszystko zdawało innym się być.

Radość i nadzieja rozproszyły ciemny kłąb Twojego wołania.

Bury i smętny przepadał,

Będąc tylko zamglonym wspomnieniem,

Wśród słów zdumienia i niedowierzania.

Ułuda.

Zaślepienie i zła wiara zagasiły światło mojego przeznaczenia.

Wbrew Fortunie brnęłam ku obłokom.

Wiedziona pozorami szczęścia zapomniałam znów.

Igrałam przez przestworza na granicach raju

W promieniach świetlistych Słońca Szczęścia

W edeńskim ogrodzie nad Wiekuistym Źródłem

O wiecznym czasie.

Na radości skrzydłach niesiona

Zamykałam raz po raz oczy i uszy by niewiedzy zachować kotary

I Cerbera z łańcucha spuszczałam.

Jednak Cerber padł, skrzydła się rozprysły, oczy otworzyły

I zostałam strącona.

I spadłam

W samo serce Boga – Lucyfera,

Gdzie rozbrzmiewa od zarania ognisty po wsze wieki głos

„Byłaś dla mnie słońcem złotem”.

I powraca rozpaczliwa, przeraźliwa myśl:

Tobie nie będzie dane!

K.V.A.

Cisza do o koła

Odwracam się, nikt mnie nie woła

Ty siedzisz w kącie, dziękujesz ładni,

że jestem z Tobą, gdy jesteś na dnie

Wyciągnę Cię z największego bagna,

bo jesteś dla mnie bardzo ważna

Stawie czoła największym wyzwaniom,

bo jesteś dla mnie muza, tlenem, wiara

Osobą która tak wielce mnie wspiera

Potrafi wyczuć we mnie nie ład

Jeśli rozterki to tylko do Ciebie

Dziękuję, że jesteś moim wybawieniem

Przyjaźń-wymagająca sprawa

Zaufanie i wiara-ciężka przeprawa

Tysiące błędów, wielkie "ale"

lecz trzeba przetrwać nie jedną zdradę

nie jedna potyczkę i kłamstw wiele

lecz co to dla nas?

To tak nie wiele

Damy radę!

Ja w nas wierzę,

tylko proszę nie opuszczaj mnie never

"Niepotrzebny Strach"

A gdyby słońce zamknąć w dłoni?

Zakwitnąć tak jak róży kwiat.

Można by wtedy śmierć dogonić

I pozbyć się więziennych krat.

Dlaczego gdy po nieboskłonie

Srebrzysty się przechadza Pan,

Ty nie wyciągniesz w górę dłoni,

I ciągle pozostajesz sam.

Czy Cię twój lęk napełnia trwogą?

A może zapomniałeś żyć?

Ty wolisz chadzać mleczną drogą,

Od jawy lepiej jest Ci śnić.

A wokół?! Widzisz wokół?!

Mętny rozrzucasz wszędzie wzrok,

Widok zasłania łza w twym oku

I wszechogarniający mrok...

Lecz sięgnij poza tą obłudę,

By świadkiem cudu być przestworzy,

Ja wiem, niełatwo ale z trudem.

Jednak czy warto się otworzyć?

Łaskawie tylko czas pokaże,

Bo sędzią będzie on i katem.

Być może się zamarzą twarze

Zanim pojednasz się ze światem.

A jednak "żyć" jakby nie było

Słowo co znaczeń ma aż tyle,

Napawa w swej prostocie siłą

Kiedy próbujesz chwytać chwile.

Kiedy więdniesz w mojej dłoni

sen ukradkiem

umiera

znów nic nie mówisz,

a ja i tak policzkuje się prawdą

wydaję dziś plony

gorzkich słów

_____________________

poczuj

Nostalgicznie szukam

miodu( za oknem)

już tylko

gorzka czekolada

wyobraź sobie

że wciskam |Ci swój paznokieć

pod twój

gdyby za chwilę

kometa miała spaść

stałabym się tylko

piaskiem w twoich dłoniach

______________________________

latawiec

Skraplam się

raz myślami

raz ciałem

między dwiema stronami

próżni

kołyszę się

a wiatr całuje

ciszę

szukając siebie

fragment po fragmencie

jutro i tak zdmuchnie mnie wiatr

_______________________________

........................

Bolało mnie kiedy uderzyłam się o szybę iluzji

Miłość jest

Ale podobno trwa chwile

Mowie dziękuję, a za chwile proszę

Tylko parę kropel rosy spływa tu i ówdzie

Dziś tak nadymane

Wczorajszą pewnością

MOJE "JA"

Dotykam Cię myślami

I dotykać będę

Mam władzę

Mam Cię kiedy chce

W Twojej niewiedzy

Ta trucizna

daje siłę i powoli zabija

Wszystkie dobre rzeczy przecież zmierzają do końca

Jesteśmy jak drzewa targane wiatrem o mocnych korzeniach.

Czekamy na ciszę i spokój,

by nie musieć walczyć z przeciwnościami losu,

które jak wichura wystawiają naszą moc na próbę...

Lecz gdy wiatr ucichnie wzrastaj dalej,

myśląc o tym,

jak dobrze być drzewem o tak mocnej podstawie,

które nie chce się poddać pierwszej lepszej przeszkodzie...

Pomimo tego, ze wiatry wieją mocno,

nie sposób myśleć,

że robią to przez całe życie...

Po przez chmury, po przez deszcz,

po przez błyskawicy dreszcz,

między lasem naszej Ziemi,

obrońcami jej – Dewami,

w nurcie wielu dużych rzek,

jak i małych leśnych rzeczek,

na polanach pięknych traw,

jak i w miejscach, gdzie jest staw,

moje myśli przebiegają,

i do praktyk mnie wzywają.

Druga krew w mych żyłach krąży,

często obiec mnie nie zdąży,

bo parowania nadszedł czas,

gdy świątynia wzywa nas,

a gdy jest naprawdę źle,

wypalanie włącza się,

wtedy strasznie boli głowa,

część z was zna me słowa,

trzeba szukać sobie ofiary,

lub przyjąć od natury dary.

Nadszedł czas by zrobić krąg,

część z was w dłonie bierze drąg,

zaś mi służy do tego sztylet,

i zaczyna się ten balet,

po trzykroć narysowany,

po czterokroć wzywany,

w miejscu mocy utworzony,

powstaje krąg ochrony,

już bezpieczni w nim jesteśmy,

i do pracy w nim się weźmy.

Czy to sen czy też nie sen,

czy to noc a czy to dzień,

błąkam się to tu to tam,

i co robić nie wiem sam,

jednak coś w tym jest nie tak,

chciałbym by to było jak,

sobie sam wszystko zobaczę,

bo ja sobie nie wybaczę,

dowiem się jak to się je.

w końcu są to za krótkie wizje.

Every morning when I’m up,

I’m telling to mind – just shut up,

Sometimes hearing these strange voices,

Trying get them from the pieces,

And put them together,

But it’s just an eater,

So what should I really do?

To know these languages too,

I’m just confused,

Maybe something wrong I’m used.

WOE

widziałam ból, słyszałam łzy

znów rdzą się okryły moje martwe sny

piaskowy dziadek już nie przychodzi

nie ma świętego pyłu na snów moich wodzie

sól w moich oczach wypaliła zmysły

najkruchsze z mych uczuć na nitce zawisły

MOJA MODLITWA

dlaczego cię nie ma

czy byłeś kiedyś

chce być bezpieczna a gubię się w sobie

chce byś stal przy mnie lecz skrywam swe myśli

zgubiłam nadzieje a myślę o tobie

choć zasnąć nie mogę chce byś się przyśnił

gdzie jesteś

jeśli jesteś

dlaczego cię nie ma gdy wylewam łzy

co noc kołdra smutku okrywam swój ból

lecz ten wiatr co wieje to nie ty

choć błagam codziennie byś był przy mnie tu

przyjdź gdy cię wołam

czy słyszysz mnie chociaż

ten smutek mnie zżera i nie mam już siły

musisz mi pomoc wlać we mnie światło

lekkim dotykiem napełnij me żyły

woda co da wiare ktorej mi braklo

aniele moj strozu

wysluchaj modlitwy

daj nowy dzień

daj wiarę

daj sen

a tu juz nie o poezji - raczej skupisko moich mysli itd.. zapraszam

When dreams don't come true...

Póki nie poznałam uroczej osoby Twej

Samotność – w strasznej udręce z nią żyłam

Tobie udało się uleczyć mnie z niej

Jesteś dla mnie kimś niepojętym

Zagadką, która zbyt trudna dla mnie jest

By mój móżdżek skromny, niepojemny

Zrozumiał jak ma odebrać tak wielki gest

Bo czuję, że zmieniasz mnie i myślenie moje

I że nowym lepszym człowiekiem staję się dzięki Tobie

Pokazujesz mi rzeczy, których lękam się, boje

Ale chcę tego wciąż, bo jesteśmy wtedy razem, we dwoje

I czuję jak bardziej ludzka się robię,

Budzi się we mnie wrażliwość taka jak jest w Tobie

Znika już wątpliwość we wszystkie siły swoje

Bo wiem, że mogę liczyć na swoją ostoję

Którą właśnie Ty jesteś i która mnie podtrzymuje

Przy dobrych myślach i właściwą drogę wskazuje

Chcesz by ścieżki nasze się niebawem złączyły

I do końca życia nas przez wzloty i upadki losu prowadziły

Wciąż się zastanawiam czy jestem właściwą dziewczyną?

Czy jesteś pewien tego, że jestem tą jedną jedyną?

Czy może lekka desperacja Cię zmusza do pośpiechu?

I myślisz sobie: „Pora już dawno przed Ołtarz! Człowieku!”

I tak dręczą mnie myśli trwale

Bo na wiek swój narzekasz stale

I na wygląd, że: "Ty brzydki"

A tak może stwierdzić tylko człowiek płytki

Bo by dowiedzieć się, jaka istota z Ciebie przesłodka

Trzeba Cię poznać, ale nie od zewnątrz a od środka

Bo na pierwszy rzut oka, gdy ktoś Cię spotka

Nie jest w stanie określić czy Ty żaba czy stokrotka

I jeszcze jedna obawa mnie męczy…

To cały czas myśli moje dręczy…

Czy uwolnisz się kiedyś z tych "sieci pajęczych"

W jakich plączesz się do dni dzisiejszych?

Mówisz, że już nie myślisz, że zapomniałeś

Ale mnie nie oszukasz ja wiem o tym doskonale

Nie raz widziałam jak w myślach się błąkałeś

W jakimś z życia swojego trudnym rozdziale

Udaje mi się wyczytać z wśród wielu wyrazów

Że ciężko Ci zapomnieć. Wiem, w życiu nie ma wymazów

Gdybym tylko jakoś pomóc Ci mogła

To z serca Twego wszelkie smutki bym wymiotła

Wszystkie żale, wszystkie troski

By nie zostało nawet jednej błahostki

Żebyś nie miał zmartwień i problemów

I byś z łatwością dążył do swych celów

Ale z pewnymi rzeczami musisz sobie sam poradzić

Nikt nie może Ci w tym czegoś doradzić

Pewne wspomnienia pora już z teraźniejszości wysadzić

I na kolejne strony przeszłości odprowadzić

Zastanawiam się też czy tak prosta osoba

Zasługuje na tak wielki dar od Boga

I tu o mnie teraz jest mowa

Bo inteligencja czy uroda to nie moja mocna strona

Jestem zwykłą ze wsi dziewczyną

Z figury - na pewno nie kruszyną

I nie mam pojęcia, co było przyczyną

Tego, że wybrałeś mnie na tą jedyną

Bo przecież jest tyle ładniejszych

O kształtach ode mnie zgrabniejszych

Zamożniejszych i mądrzejszych,

I na pewno pobożniejszych

Przez to wszystko razem wzięte

W głowie mam sztormy niepojęte

Serce miłością i obawą przesiąknięte

Ale na Twój widok zawsze uśmiechnięte

Chwilą wspaniałą jest spotkanie z Tobą

Bo jesteś dla mnie szczególną osobą

Pełną nadziei i bystrości

Pełną życia i miłości

Wiem, że masz problem (jak większość facetów)

Z powiedzeniem, kiedy trzeba jednoznacznych konkretów

I gdy zaczynają się pewne tematy

Ciebie jakby nie ma i koniec debaty

Za to, kiedy w grę wchodzi browarów kilka

To już kwestia czasu, wystarczy tylko chwilka

Miłocha się robi z Ciebie nieprzeciętna

Wtedy nawet na sekundę nie jestem Ci obojętna

Czasami chciałabym żeby tak zostało

Te promile i ten humor - żeby Cię tak trzymało

Bo wtedy wszelkie blokady z ust masz zdjęte

Wszystko, co chcę usłyszeć na moje uszy zostaje nawinięte

Na wszelakie dobro mnie nawracasz

Moją codzienną szarość wciąż rozzłacasz

Moje depresje w radość obracasz

Ale czy aby się zanadto nie przepłacasz...?

Nigdy nie myślałam, że tak Cię pokocham

W życiu nie sądziłam, że w nocy za Tobą zaszlocham

Wiem już dobrze to, że się nie odkocham

I wiem też to, że tylko Ciebie tak bardzo kocham.

Dla jednych początek dnia

Drugim koniec życia

nad Smoleńskiem śmierci żniwo

odchodzi Elita

naród ostatki łez

z bólu wyciska

lecz znali Ich najczęściej

z imienia i nazwiska

nikt się nie spodziwał

brak podobnego zjawiska

Chieli oddać hołd poległym

śmierć nad Nimi zawisła

myśl o tym dniu nie jednych

ręce do modlitwy ściska

a ja pot i łzy na tą kartkę wyciskam

krew i mogiła

nie w tym czasie miało być Im to pisane

nie te miejsce nie Ci ludzie

nie Ten polski diament

lecz wszystkich jak pred laty

ziemia przykryła

nowa karta przełomowa

w historii świat przybyła

Nauki czas

Minęły lata słoneczne dni

stracił swe liście goniądzki las

połowę szkoły za sobą mam

różnie wspominam nauki czas

i choć mi brakło tych jasnych barw

przeciwko mnie był szkolny świat

lecz Bóg w dniach próby dopomógł mi

za to dziękuję tym wierszem dziś

za to ,że czuję zwycięstwa smak

za to ,że myśli tych błędnych brak

za to,że powiem wrogom szach mat

to jest dla Boga liryczny kwiat

Polska

Nie za taką Polskę walczyli przodkowie

nie takim terytorium władali królowie

nie taką jedność narodu władcy posiadali

i dzięki temu rządy należycie sprawowali

spośród mgły dawnych wieków

widzę polityka

alkoholik i złodziej

honor w przeszłość prędko znika

prezydent przysięgi jak pięć groszy strzeże

bo wie ,że tronu nikt mu nie odbierze

minister setki braci ciągnie w kamasze karne

ginie setki żołnierzy, on grosze ma niemarne

budżet w rozsypce pożyczki zza granicy bierze

emigrują Polacy na dolary świeże

w spoty żadne nie wierze,może być tylko gorzej

mówią o spadku cen a przeciętnie jest drożej

gdyby zobaczył to Chrobry

w grobie kości swe obrócił

lecz nawet gdyby ożył

ładu już by nie przywrócił

Na razie dwa wierszyki:

Pragnę się podzielić pierwszym opublikowanym wierszo-opowiadaniem do którego link jest poniżej

WRZUTA - Żyjąca polanka

Pozdrawiam słonecznie

PS. Poprawki naniesione. wersja oficjalna

to co najcenniejsze,

przywłaszczyłeś moje serce.

Więzisz je w szarym pudełku,

opowiadasz mu kolorowe bajki.

Gdy, jest na skraju,

tępo bicia zwalnia,

podłączasz do ładowarki.

Wyczekujesz na pięć kresek.

Ponownie bije jak oszalałe,

ale Ty szybko je wyczerpujesz.

Jeden sms, jedna rozmowa, gra

i znowu upada.

Ale tym razem Cię zaskoczy,

bowiem dostało prezent,

"akumulator na słońce"!

Czekając na pociąg donikąd

Z walizeczką pełną miłości której nikt nie chciał wziąć

Papieros się pali

Łzy płyną cichutko

Jak modlitwa w której proszę...

O ratunek!

Gdy o blasku świtu wstałem,

Czarna to godzina była,

Jednym słowem, jednym gestem

Życie moje dziś zniszczyła.

Szarość życia codziennego,

Rozjaśniona przez jej blask,

Dziś powraca jak bumerang,

By mnie zabrać z cudu łask.

Teraz rzeknę tobie prawdę,

Że to moc złudzenia była,

Że to było coś pięknego,

Coś, co słowem dziś zabiła.

Dzisiaj ruszam nową drogą,

Jednak bez jej obecności,

Idę w stronę, gdzie jej nie ma

Tam, gdzie brak przykrości.

A więc teraz czas na morał,

Zapamiętaj moje słowa,

Nawet jeśli cierpisz bardzo,

Można zacząć od nowa.

do nieba więcej nie wzleci.

Bezkresność raju dawno mu zbrzydła

i aureola nie swieci.

Znużony usiadł cicho pod progiem,

wpatrzony w mgły na ruczaju,

na wieczość się pożegnał z bogiem,

nie wróci więcej do raju.

Nie wróci więcej, bo nie chce wracać

do wiecznej wiosny i lata,

blasków, rozkoszy i karnawałów,

szaleństw boskiego świata.

On woli zostać tutaj, na progu,

wśród mgieł porannych i cieni.

Po cóż na wiebić urok Edenu?

On się zakochał... w jesieni.

Kocham Cię...

Krzyczała:

Nie odchodź!

Płakała:

Proszę zostań ze mną jesteś moim sercem

Szeptała:

Umrę...przecież nie można żyć...bez serca...

A on:odwrócił się i odszedł.

Kilka dni później przeczytał na klepsydrze:

Ona mówiła:

A on jej nie słuchał

Krzyczała:

A on nie reagował

Płakała:

A on nie widział jej łez

Szeptała:

A on po prostu odszedł

...Umarła...

Stwierdzono brak serca!

W jego oczach pojawiły się łzy

On mówił:

Wróć

Krzyczał:

Przepraszam

Płakał:

Proszę wróć, wszystko naprawie

Szeptał:

Kocham Cię...

Lecz ona już go nie słyszała

...ODESZŁA...

Wyznanie Niewiary

Widzę, barwę, barwę czarną;

Widzę świat, czarny świat;

Widzę to co inni odgarną;

Widzę krzyż, krzyż odwrócony.

Nie chcę myśleć, myśleć na ten temat;

Nie chcę tego - Nie chcę się zmieniać;

Nie chcę boga, to wytwór fantazji;

Nie chcę tego, czyli niczego.

Lubię kawę, ale tylko czarną;

Lubię noc, ciemną i zimną;

Lubię książkę, ale tylko mroczną;

Lubię to, to co inni odrzucają.

Ale nie to czego nie ma, nie było, nie będzie!

Pozdrawiam , Deex

Przeszła obok mnie jak sen nocy letniej

ona- miłości lotna

Gdy ją widzę radośniej i smutniej

jak mgła samotna, ulotna

Jej oczy od morza głębsze

Warkocz jej- warkocz Bereniki

Jej usta od słońca jaśniejsze

gorętsze niż moje liryki

Królowej śniegu

Zapomnieć nie mogę tych chwil

z Tobą spędzonych, chociaż...

Nie! Nie mogę, coś mi nie pozwala

zamarznięte serce i zmysł udręczony

i ta miłość jak u fiordów fala

Bukiety myśli erotykolorowych

przesyłam Ci codziennie

w szarym, wieczorowym czasie

jak w garniturze z krawatem

w odcieniu popielatym

Od kiedy Cię poznałem

polubiłem patrzeć na Wenus

w błękicie paryskim zachodniego nieba

Pewnie dlatego, że to planeta miłości

Ale Ty, o wszechzimna pewnie jesteś z Plutona

Patrzysz się tylko w swoje lustro popękane

w które włożyłaś moje serce złamane

Ty! Ty nie cierpisz, bo nie kochasz

To co zostało chcę ocalić od zapomnienia

Uczucie do królowej śniegu o sercu z kamienia

Urzędnik świata

To znowu ja

urzędnik w biurze świata

w pokoju pełnym światła

zostałem sam

dziś sam

Przynosiłem Ci bukiety róż

z daleka tak, zza siedmiu mórz

a Ty

jak lód

Przynosiłem Ci bukiety wrzosów i czekałem na to, co chwile przyniosą

a Ty

jak miód

Słodka tak i zimna tak

stłukłaś me serce w drobny mak

a ja

To znowu ja

urzędnik w biurze świata

w pokoju pełnym światła

zostałem sam

dziś sam

Przynosiłem Ci bukiety kwiatów

tulipanów, chabrów, goździków, maków

a Ty

jak głód

Nie chcesz chabrów, nie chcesz maków

nie chcesz w ogóle bukietów kwiatów

zimna

jak grób

Przynoszę Ci teraz łzy wierzb płaczących

szarych, samotnie stojących na łące

a Ty

jak cud

a ja

* * *

Szukam w szpargałach swojej wyobraźni

wspomnień o Tobie

Wyławiam je pieczołowicie

delikatnie, żeby nic nie stracić

Zostały mi tylko wspomnienia

Twój obraz w świecie utkanym z mgieł

A wiesz...

Inna jesteś

Całkiem inna od siebie

Ty realna i Ty marzenie

w moim świecie z mgieł

i jeśli można chwycić czas

-to tylko tu i tylko dziś

z Tobą... pod niebem tylu gwiazd

A jeśliby opisać noc

iskrami co się w ogniu tlą

-to ma Twoj wzrok, Twych oczu blask

..i tylko drżenie moich rąk

Może się przyda zakochanym:)

Zapraszam, abysmy jesli ktos ma ochote wpisywali Tutaj swoje próby, jesli kogoś nahdzie wena. Moze ja zaczne.. swoje amatorskie ...

Złote liście kołyszą stare groby

przy niektórych modli się

już tylko cisza

Lśniący kryształ otchłani,

Ja zapalam wieczny czarny ogień,

Jam uwierzył i Jam się zbuntował,

Jam upadł i powstał,

Jam rzekł i tak się stało,

Jam chciał i tak się stało,

Tyś jest mym dzieckiem,

Jako że to Ja będę twym nowym wiecznym początkiem, Ja rozpale twego ducha,

Jam jest twym nowym początkiem bez końca,

Jak na górze tak i na dole

czarnym atramentem na papier przelane, zapomniane.

Których nikt już nie pamięta.

Księga złota księga, a taka przeklęta.

Te słowa przez człowieka na świat zostały dane,

ich piękno tak ujęte, wspaniale pokazane.

Lecz nie ma już go nie ma, gdzie indziej się znajduje,

tak wielu na tym świecie go ludzi potrzebuje.

Gdzie jesteś wciąż pytamy, domysły są nam znane...

Do nieba czy do piekła? Co było ci dane?

,,Do nieba!'' krzyczą chóry aniołów na górze.

,,Przy Bogu i przy nas, przy anielskim chórze...''

Zanim uczynisz to co masz w planach,

chcę porozmawiać o twoich ranach,

o życiu, które cie bardzo skrzywdziło,

o samotności, w której się żyło,

o twoich bliznach i twoich nałogach,

okrutnym świecie i licznych wrogach.

o twoim dzieciństwie i twojej męce,

o tym jak ból przelewałeś na ręce.

Tak wiele ran niepotrzebnie powstało,

opowiedz mi proszę, jak to się stało?

pośród natury w górach podnieca nas szumiejąca trawa

przeszywa nas dreszcz gdy tylko zatrzymamy się na chwilę

by zobaczyć na niebie to piękno soczyste

Wiem, że może niezbyt długi. Natchnęło mnie na wakacjach podczas medytacji i o.. ;p

Jestem ciekawy czy komuś się podoba