Jump to content
Watislav

Wiara

Recommended Posts

Aura

Oj, oj krzysiu!

Już tyle razy prosiłam zmień się w elfa i figluj sobie do woli, ale bez trollowskich złośliwości i okropnych psot.

Share this post


Link to post
Share on other sites
kszys

Aura stoi ten post i stoi muszę nim trochę potrząsnąć ja chciałem wyłowić sobie ateistę i sprowokować do rozmowy bo nigdy nie spotkałem a tu masz Aura wpadła w moją siatkę muszę Cię szybko uwolnić leć sobie ;*

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mefik

jak widzę po przeglądzie tematu większość z Was to chrześcijanie... ale też duża większość z was nie wierzy w kościół.. Ja również mam wiele zarzutów do neigo...Widziałem także,że wiele osób z was powołuje sie na biblie, ale tak na prawdę to ludzie wybierali ewangelie jakie maja sie w niej znaleźć.. a gdzie ewangelie napisane przez J0udasza, Marie Magdalene i nawet samego Jezusa ?? ...poza tym chyba wiecie na czym polega plotka ktoś coś powie inny dopowiada każdy ubarwia.. więc jak po takim czasie cała religia jej przekonania jej wartości mogłyby mieć takie same brzmienie.. wszytstkie religie są wymyślone przez ludzi,a chrześcijanizm jest dość młoda religia, w której jest pełno luk..

 

Spójrzcie na to z inne strony ...tego czego człowiek nie może wyjaśnić zastępuje sobie jakimiś rozwiązaniami jakimi są religie.. Dlaczego ludzie są takimi egoistami by myśleć iz to oni śa wybrani i to oni maja panowąc na Ziemi , że bóg ma wg każdego z Nas plan(heh a niby mamy wolna wolę)..a może w cale nie jestesmy tacy ważni z naszego punktu widzenia bakterie czy inne mikro stworzonka ,żyjące nawet i w nas czy obok nas sa mało inteligentne i nierozumne.. a co jeśli my także zyjęy w jakimś organizmie, którym jest "Bóg" , kosmos ,natura, zycie itd.. co jeśli to my jesteśmy tymi bakteriami dla kogoś...wystarczy ,że kiedys ludzie by tak pomysllai i Dzisiaj nasz religie wyglądały by inaczej..

 

 

a tak na zakonczenie wcale nie uważam że chrześcijanizm jest religia ktora idzie w imie miłości itd.. szczególnie wydanie rpzez nasz kościół jest najlepsze albo wierzysz albo do piekła .. a może ktoś chce życ sobie po prostu nie chce bawic sie w w gre Boga.. Po co nas stworzył skoro teraz tyle osób ma pójść sie smarzyć ?? albo po co tworzył zło skoro wiedział jak sie skończy w końcu jest poza czasem i wszytkim..wiele wiele jest takich własnie dziurek nad którymi mozna debatowac ale żaden ksiadz czy katecheta na nie nie odpowie ...

Share this post


Link to post
Share on other sites
kszys

napisałeś "że bóg ma wg każdego z Nas plan"

o Was piszesz z dużej litery o Bogu z małej ...ciekawe a kim Wy jesteście macie się za lepszych od Boga?;)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Aura

Oj, oj trollu muszę za tobą ciągle latać łobuiaku? Hihihihi

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mefik
napisałeś "że bóg ma wg każdego z Nas plan"

o Was piszesz z dużej litery o Bogu z małej ...ciekawe a kim Wy jesteście macie się za lepszych od Boga?;)

 

 

Bóg ,bóg to dla mnie pojęcie względne.. nie mam sie za wyższego od Boga wręcz przeciwnie powiedziałem,że ludzie są egoistami zapatrzonymi w siebie i to my ludzie uważamy sie za jakieś specjalne stworzenia które maja pozwolenie od Boga by panować na Ziemi.. ewolucja mogła potoczyć sie całkiem inaczej ale to juz inna bajka

Share this post


Link to post
Share on other sites
kszys

MEfik chciałem Cię tym tylko sprowokować do dalszej dyskusji ;)temat jest był i będzie ciekawy wrócę jeszcze do niego ale nie dziś

Share this post


Link to post
Share on other sites
diehtrapa
W co wierzycie? Jakich Bogów czcicie? Może jesteście ateistami? Wypowiedzcie się!

 

Ahh, ateizm mi najblizszy, w koncu przez niespelna dwa lata takowy poglad unawalam :) a teraz nie wiem... czuje sie troche jak w Matrixie i to doslownie, tkj. odkryla calkiem inna rzeczywistosc. Swiat zechcial pokazac mi swoja prawde, teraz tylko ode mnie zalezy na ile to prawde zaakceptuje. Jestem w dziwnym zawieszeniu :)

 

Zaczelo sie od calkowitego odrzucenia religii chrzescijanskiej, pozniej dosc rozleglego zainteresowania neopoganstwem (w szczegolnosci Wicca, magia natury) az przeszlo po cos tak mi nieznanego, ze nie wiem juz kim jestem :) Dosc niedawno sie to stalo by moc mowic o czyms wiecej.

 

a tak na zakonczenie wcale nie uważam że chrześcijanstwo jest religia ktora idzie w imie miłości itd...

 

To religia oparta na bardzo brutalnej historii, walce chrzescijan w imie boga, za ktorego wiele osob stracilo zycie. Wzorujac sie na niektorych zrodlach np. filmie "Zeitgeist", mozna stwierdzic iz chrzescijanski bóg jaki jest znany ludziom, moze byc rowniez identycznym bogiem ktory jest przedstawiany w innych religiach, ale inaczej nazywanym. Dlatego ja calkiem odrzucam istnienie spopularyzowanych w swiecie: boga, allacha itp.

 

Ludzie musieli w cos wierzyc od zarania dziejow, to bardzo filozoficznie tlumaczy ich podejscie do swiata. Czasem po prostu mogli przeksztalcac sobie pewne inne zalozenia religii, na ktorych podstawie tworzyly sie nowe wyzwania. Tak wiec mamy teraz cala mase roznorodnych wierzen, pogladow...

 

Najwazniejsze to szukac Prawdy. I najwazniejsze by chciec ja poznac inaczej nici by poznac prawde o sobie... :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Reina

"Zeitgeist", mozna stwierdzic iz chrzescijanski bóg jaki jest znany ludziom, moze byc rowniez identycznym bogiem ktory jest przedstawiany w innych religiach, ale inaczej nazywanym

Ten program jest próbą pokazania, że wszystko można wyjaśnić, naciągając fakty - coś na zasadzie teorii spiskowych dziejów. Wiele rzeczy było w nim przekłamanych, choćby daty urodzeń różnych bóstw. Nie sugeruj się nim za mocno, miał być przede wszystkim ciekawy.

Share this post


Link to post
Share on other sites
diehtrapa
Ten program jest próbą pokazania, że wszystko można wyjaśnić, naciągając fakty - coś na zasadzie teorii spiskowych dziejów. Wiele rzeczy było w nim przekłamanych, choćby daty urodzeń różnych bóstw. Nie sugeruj się nim za mocno, miał być przede wszystkim ciekawy.

 

Nie kierowalam sie nim, podalam to jako przyklad, by podac przynajmniej jeden argument poddajacy ta calosc pod sprzecznosc ;)

Poza tym nie chodzi tu o daty urodzenia, wlasciwie nie uznaje czegos takiego, jesli cos by bylo to musialo by to istniec od zawsze.

 

Ciekawil mnie zawsze taki aspekt, dlaczego bóg jesli by istnial nie stworzyl czlowieka ktoremu od razu zakodowalby automatycznie w pamieci ze istnieje? tylko dal wolna wole do wyboru, jak to kosciol naucza. A nauka kosciola wcale nie musi sie pokrywac z zalozeniami chrzescijanstwa. Legenda i mity utrzymuja sie wlasnie dzieki ludziom nie samoczynnemu dzialaniu boga czy innej sily w swiecie. Przekazywane z pokolenia na pokolenie... a przeciez kazdy rodzi sie ateista.

 

P.S: Jesli ktos zauwazyl, to przepraszam ze pisze bez polskich liter, ale system jaki mam na to mi nie pozwala ;) mam nadzieje, ze w niczym to nie przeszkodzi.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Aura
Ciekawil mnie zawsze taki aspekt, dlaczego bóg jesli by istnial nie stworzyl czlowieka ktoremu od razu zakodowalby automatycznie w pamieci ze istnieje? tylko dal wolna wole do wyboru,

Dlaczego dał?

Nie pomyślałaś nigdy, że tak nas umiłował, że nie chciał robić z nas niewolników - roboty?

Czy chciałabyś by ktoś cię kochał tylko dla tego, że go tak zaprogramowałaś. Zresztą cóżby to była za miłość?

A tak sama możesz podjąć decyzje w co wierzyć.

Nikt na siłę nie zmusza do wiary w Boga. Lub Stwórcę jak ja Go nazywam.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Reina

Mówi się, że to taki sprawdzian dla nas - co za problem wierzyć, kiedy się wie o Bogu? Mamy się wykazać wiarą i silną wolą bez objawień Boga.

 

Zresztą, znając niedoskonałą mentalność ludzką... Bylibyśmy zazdrośni, że istnieje wśród nas taki, który umie wszystko, wie wszystko, panuje nad nami, mówi nam co mamy robić... Jezusa też nie wszyscy kochali, prawda? No właśnie. Wątpię, by coś zmieniło to, że Bóg byłby znany "od zawsze". Chrześcijaństwo też znamy od wieków a i tak wielu ludzi się go wypiera.

Share this post


Link to post
Share on other sites
hella

Jestem bardzo wierząca...wierzę w siłę wyższą...można nazwac to Bogiem...do kościoła nie chodzę, bo instytucja kościoła katolickiego mierzi mnie, uważam że Bóg w kościele katolickim jest najmniej istotny, przynajmniej w mojej parafii;)

Jeśli chodzi o Jezusa, to nie kwestia wiary, to postac historyczna, On istniał naprawdę, tak samo ma się kwestia istnienia Maryi...inna sprawa, to czy uznamy, że Jezus był synem bożym...dla mnie był mesjaszem, wierzę w cuda, których dokonał, ale uważam, że zadziałała wtedy potęga podświadomości ludzi, którzy zostali uleczeni, uzdrowieni.

Jestem ochrzczona, przyjęłam bierzmowanie ale to się zadziało poza mną, to rodzice zadecydowali za mnie, nie podoba mi się to i moja córka nie została ochrzczona, jeśli kiedyś poczuje, że jej tego brakuje, to zrobi to, jej pozostawiam wybór i żałuję, że ja takowego nie miałam.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiger

Dopiero teraz natknęłam się na ten temat, szkoda, że nie wcześniej, ale skoro już tu jestem to... :)

 

Masz rację, bo niektórym ludziom wydaję się, że jeśli chodzą do kościoła to już są najlepsi .... A to nie wystarczy .... U mnie w mieście

jest wiele starych dewotek, które chodza na każdą mszę jaka tylko jest w ciągu dnia, a później wyganiaja małe dzieci bawiące się na podwórku albo siedzą na ławce i wszystkich obgadują ..... Ja osobiście wierze w Boga itd. ale uważam również, że właśnie ci posrednicy (mam tu na mysli księży przede wszystkim) nie są sługami Bożymi tak do końca z powołania ..... Ostatnio zapytałam pewnego księdza o to w jaki sposób na świecie barodziła się reszta ludzi skoro Adam i Ewa mieli tylko 2 synów ..... Powiedział , że doczyta - do dzisiaj mi nie odpowiedział ...... A najbardziej mnie irytuje jak księża zawsze potępiają ludzi , którzy podczas mszy stoją na zewnątrz kościoła tylko jak przychodzi czas składki to nigdy nie zapomną o "tych złych" na polu ........

 

Zupełnie się z Tobą zgadzam! Nawet nie wiesz jak bardzo. Mogła bym Ci wymienić tysiące, ba, miliony osób które zapieprzają do pierwszego rzędu w kościółku, a takie z nich chamy i nie tolerancyjni debile, że szkoda gadać (z góry sorry, jak napisałam coś nie tak).Tacy ludzie udają wielkich wierzących, zagorzałych katolików itd. a tak na prawdę nóż by wepchnęli drugiemu (bliźniemu) w plecy, do kościółka chodzą rzecz jasna tylko na pokaz, a ogólnie to oszuści, obłudnicy, kłamcy i łgaże (nie tyczy się to wszystkich, bo niektórym, to na prawdę pozazdrościć ich prawdziwej wiary). W PL panuje pogląd, że Ci co chodzą do kościółka ale są mordercami to OK, Ci co nie chodzą, choć są prawi, to już niby źli, ja wyznaję zasadę, że dobrzy ludzie do kościoła nie chodzą :)

 

Moja katechetka, to jest totalnie porąbana. Twierdzi, że tylko katolicyzm jest OK, a reszta to jakieś sekty i satanistyczne gnojki (wg niej) a tak na prawdę to katolicyzm jest jakąś sektą (nie obrażając oczywiście wyjątków) z Radiem Maryja i z tymi babciami, co wielce bronią Rydzyka, choć prawda jest taka, ze on ma je głęboko w poważaniu. Poprostu mają klapki an oczach i są zaślepione tym co się dzieje, a na wszystko, co jest faktem stwierdzą, że to są bluźnierstwa, i jeszcze będą najeżdżać, jak się śmie obrażać Rydzyka? o.O Takie z nich wielkie katoliczki, że zapominają o podstawowej zasadzie "Szanuj bliźniego swego" - a jak TVN przyszedł na konferencję RM to jak się zachowywali? Z widłami ich gonili, rozwalali kamerę, zaczęli bić dziennikarzy i ich obrażać... Nie ma to jak ci wielcy katolicy... Moja babcia niestety jest jednym z takich przysłowiowych "moherów" i zawsze, jak mówię coś, co jest zgodne z prawdą, ale jej się nie podoba mówi "dziecko, ja się za ciebie będę modlić, bo ciebie szatan opętał" a ją chyba opętał... już nie będę kończyć bo szkoda słów.

 

Najgorzej jest, jak się w takiej mieścinie małej mieszka, że piernie się, a już cała okolica o tym wie. Wystarczy np. zadać trudne pytanie dla katechetki na religii czy coś co ją zakleszczy, to już wszyscy na ciebie takie lampy, jak by niewiadomo co się zrobiło. I tutaj właśnie koljny punk nt moherków, gdzie tzreba się rozpisać. Otóż, tak jak w cytacie, chodzą na każdą mszę w ciągu dnia, narzekają, że je to i to boli, a i tak zapieprzają na mszę do kościółka. Potem rzecz jasna idą sobie z mszy na kawkę czy herbatkę z ciasteczkiem i sobie plotkują na temat ludzi "Ty, Zosia, a wiesz co u Kowalskich? Ostatnio słyszałam, że ich dzieci są niegrzeczne w szkole i że każdy nauczyciel am ich dość. - Wiem, co za wstrętne gówniarze! Ja bym im z pacha przyździeliła!" i tak by można było godzinami mówić o rozmowach "wzorowych plotkarskich katoliczek"... Mało tego, ja pamiętam sytuację, jak szłam z moim psem na spacerku koło kościoła. Jedna babcia stwierdziła, że mam zabrać od niej tego agresywnego kundla, choć nawet mój pies jej nie powąchał. Wtedy mnie normalnie tak spieniła, że powiedziałam, żeby interesowała się sobą i swoją brudną dupą, ponieważ niecierpie, gdy ktoś obraża zwierzęta, tym bardziej moje... i właśnie ten problem również dotyczy wielkich katolików, co podtruwają zwierzęta i topią je, zabijają etc. Takim, to by się najchętniej zrobiło tak, jak oni tym zwierzętom. Osobiście także twierdzę, że zwierzęta mają duszę... wg mnie są lepsi niż ludzie, lepsi z nich przyjaciele itp. i nie są obłudnikami.

 

Co do wierzenia w Boga... to zależy, bo niby jest taki miłosierny, ale jak co, to go nie widać, a pzoa tym nie ma naukowych dowodów na Jego istnienie, mimo to... nie wykluczam Jego istnienia. Sama jestem chrześcijanką, ale bulwersują mnie osoby wyżej napisanego pokroju.

 

Księża... żadko spotkać takich prawdziwych. Ksiądz powinien żyć skromnie, a tym czasem tak się rozbijają, że to masakra. Tacy wielce z nich książa, że tylko dupę wszystkim obrabiają, wyzywają wszystkich wielce od szatanów etc. ale jak im te "szatany" kasę dają to jest wszystko OK. (Ciekawe, czy kiedyś ktoś odwalił taki numer, że jak ksiądz dawał tackę z kasę, to sobie ten ktoś wziął tą kase? hahaha). Poza tym, mogła bym wymienić setki przypadków księży, którzy mają dzieciaki na utrzymaniu, lub kochanki, które regularnie po mszy idą i tralalala... W mediach można znaleść miliony takich opowiedzi, głównie od tych księży, co się wyłamali z tej sekty i są bardzo szczęśliwi z powodu, że nie przesiadują już w gronie tych obłudników. I tutaj właśnie kolejna rzecz... ja również zapytałam się mojej katechetki, jak to możliwe, że powstali inni ludzie, skoro był tylko Adam i Ewa - musiało więc dojść do kaziroctwa. Ona stwierdziła, że wcale nie... Ale skoro innych ludzi wg Biblii nie było, to jak to do diabła zrobili?! No proste! Musiało dojść do kaziroctwa i innego wyjścia nie ma. Przecież Bóg nie dał im innych ludzi, tylko swtorzył Adama i Ewę i było "rozwijajcie się i mnóżcie" i tyle!

 

A poza tym, irytuje mnie to, że dzieciaki są zmuszane do chodzenia na lekcję religii KATOLICKIEJ, choć Polska TO NIE PAŃSTWO KATOLICKIE, LECZ ŚWIECKIE! A co z innymi religiamii? Jest to najzwyklejsza dyskrymiancja! Wg mnie, niech każdy wierzy w to, co mu się podoba, byle by nie wtykał nosa w nie swoje sprawy i zajął się sobą. Wtedy ten świat może by jakoś żył, a tak... Zosia interesuja się Stasią, Stasia Danutką i tak to jest...

 

 

Ponadto, jest przykazanie "Nie będziesz miał Bogów przede mną" (nie tyczy się to Jezusa rzecz jasna). Chodzi mi o to, że wszyscy uznają Maryję jako jakiegoś tzw. boga, tzn. stawiają jej świątynie itd. więc jest to już sprzeczne z religią. Ponad to, jak mówi sama Biblia, Jezus nie był Jedynym Synem, tylko pierworodnym (maił rodzeństwo). Nie rozumiem też, dlaczego Jezus był uznawany za kogoś, kto ma jakieś nadprzyrodzone moce i w ogóle. Wg mnie był poprostu mądrzejszy od ludzi w tamtych czasach, był tzw. lekarzem, jak by posłem itp. poniewaz wygłaszał różne mowy itp. a nie od razu jakimś niewiadomo kim. Wg mnie mógł też mieć rodzinę, (jak ktoś oglądał Kod Da Vinci to wie o co chodzi, a zawsze mi się wydawało, że ta jedna postać, to nie jest facet, tylko kobieta). Sprawa żekomego Zmartwychwstania też jest bardzo rposta wdo wyjaśnienia. W tymtych czasach były takie zatrute wina, które jak się kogoś zatruło, to spał właśnie 3 dni, a potem się obudził. Myślę, że Biblia jest bardzo "zbajowana" i pełno w niej niejasności i sprzeczności.

 

Mam nadzieję, że nikogo nie uraziłam swoim postem i czekam na Wasze odpowiedzi. :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Lex
Jeśli chodzi o Jezusa, to nie kwestia wiary, to postac historyczna, On istniał naprawdę,

Tylko jakoś tych konkretnych dowodów nie widać :P (nie znam).

 

Jestem ochrzczona, przyjęłam bierzmowanie ale to się zadziało poza mną, to rodzice zadecydowali za mnie, nie podoba mi się to i moja córka nie została ochrzczona, jeśli kiedyś poczuje, że jej tego brakuje, to zrobi to, jej pozostawiam wybór i żałuję, że ja takowego nie miałam.

Super podejście, popieram i ja tak samo - jeśli będe miał dzieci, nie zostaną ochrzczone. Będę starał się je zainteresować religiami (w tym także filozofiami, satanizmem, ateizmem, no wszystkimi takimi drogami) tak jak ja się interesuję, bo religia to ważny aspekt życia człowieka, no pewnie nie wszystkich ale wielu ludzi. Tak żeby mogły same dokonać świadomego wyboru :)

Z resztą nie wezmę też nigdy ślubu kościelnego, bo się chrześcijaninem nie czuję (no chyba żebym zamierzał związać się z kobietą której by na tym bardzo zależało, to wtedy wystąpiłbym na takimś lubie jako partner niewierzący, ale wątpię żebym mógł być w związku z głęboko wierzącym chrześcijaninem, chyba konflikt by był między nami na tym tle ;) ).

 

i właśnie ten problem również dotyczy wielkich katolików, co podtruwają zwierzęta i topią je, zabijają etc. Takim, to by się najchętniej zrobiło tak, jak oni tym zwierzętom.

No dokładnie... jak słyszę tych takich katolików co to: "kotka mi się znowu okociła, więc trzeba było potopić", to na prawdę szkoda słów. Ale co niedzielę w kościele są :/

W ogóle ostatni akapit Twojego postu ciekawy :)

 

Ja osobiście wierzę w Boga i też wydaje mi się, że jestem głęboko wierzący bo Bóg dla mnie jest ważny, często "z nim rozmawiam" (się modlę). Natomiast dla mnie Bog to może być postać osobowa ale niekoniecznie, Bóg może być jedną osobą, może wieloma, może to tylko energia czy siła wyższa, a może jest całym światem :) Nie uważam żeby to było najważniejsze.

Co do religii to uważam, że każda może być piękna i uczy dobra, niestety są często źle interpretowane. To jak fanatycznie ludzie podchodzą do religii przez wieki sprawiło ogrom cierpienia wszędzie i wszystkim, a przecież Bogu na pewno nie o to chodziło.

Wychowany byłem oczywiście jak większość tutaj w wierze katolickiej, w chrześcijaństwie, ale istnienia Jezusa nie potrafili mi udowodnić nawet Świadkowie Jehowy, z którymi przeszedłem cały kurs biblijny nawet (bardzo mili ludzie i lubię ich, pomijając niektóre groźne dla zdrowia przekonania). I ogólnie lubię rozmawiać z ludźmi wyznającymi różne wiary, bo się religiami interesuję. Mimo to z przekonania nie uważam się za chrześcijanina (więc tym bardziej katolika). Jestem człowiekiem wierzącym - ale bezwyznaniowym.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nereida

A ja niekiedy wierzę w ludzi i staram się w siebie. Jednak na pewno nie wierzę w żadne bóstwa. Natomiast w Boga nie wierzę z tego prostego względu, iż wiem, że On istnieje.

Wiara jest dla ludzi, którzy mają wątpliwości.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Radiana

Do Ciebie od Pana Boga

 

 

Do Ciebie od Pana Boga Przyjmij moje rady.

Słyszę Twój płacz. Przebija ciemności, wznosi się poprzez chmury,

miesza ze światłem gwiazd i trafia do mego serca po promieniu słońca.

Bolałem nad wołaniem zająca schwytanego we wnyki,

wróbla wyrzuconego z gniazda przez matkę,

dziecka bezradnie bijącego rękoma w wodę sadzawki i Syna umierającego na krzyżu.

Wiedz, że Ciebie też słyszę. Bądź spokojny. Ucisz się.

Przychodzę ukoić Twój smutek, albowiem znam jego przyczynę i wiem, jak go uleczyć.

Płaczesz nad dziecięcymi marzeniami, które uleciały z biegiem lat.

Płaczesz nad utraconą godnością, którą zabiły Twoje porażki.

Płaczesz nad nie wykorzystanymi zdolnościami,

które przehandlowałeś za bezpieczną egzystencję.

Płaczesz nad utratą własnej tożsamości, zadeptanej przez tłum.

Płaczesz nad zmarnowanym talentem, któremu się sprzeniewierzyłeś.

Patrzysz na siebie ze wstydem i odwracasz się w przerażeniu od swego odbicia w wodzie.

Kim jest ta ludzka atrapa spoglądająca na Ciebie bladymi oczyma hańby?

Gdzie podziały się wdzięk Twoich manier, piękno Twej postaci,

prężność ruchów, jasność umysłu, świetność mowy? Kto skradł Ci te dobra?

Czy ów złodziej jest Ci znany, tak jak mnie?

Niegdyś na polu Twego ojca układałeś głowę na poduszce z trawy,

przyglądałeś się katedrom chmur i wiedziałeś,

że kiedyś Twoje będzie całe złoto Babilonu.

Niegdyś czytałeś wiele ksiąg i pisałeś na wielu tabliczkach,

przeświadczony ponad wszelką wątpliwość, że dorównasz w mądrości Salomonowi,

a nawet go przewyższysz.

Minęłyby lata i oto panowałbyś niepodzielnie we własnym ogrodzie Edenu.

Czy pamiętasz, kto natchnął Cię tymi planami i marzeniami

i posiał w Tobie ziarna nadziei? Nie możesz pamiętać.

Nie zachowałeś wspomnienia tej pierwszej chwili,

kiedy wyszedłeś z łona matki, a ja położyłem rękę na Twoim miękkim czole.

Czy pamiętasz tajemnicę, którą wyszeptałem Ci do ucha, błogosławiąc Cię?

Czy pamiętasz naszą tajemnicę? Nie możesz pamiętać.

Upływające lata zniszczyły te wspomnienia, albowiem napełniły Twój umysł lękiem, zwątpieniem, troskami, wyrzutami sumienia i nienawiścią.

Tam, gdzie zamieszkują te bestie, nie ma miejsca, nie ma miejsca na radosne wspomnienia. Nie płacz więcej.

Jestem z Tobą... a ta chwila jest jak linia dzieląca Twoje życie.

Wszystko, co działo się przed nią, to jakby przedłużenie okresu,

który przespałeś w łonie matki. Przeszłość umarła. Niechaj umarli grzebią swoich umarłych .

Dzisiaj powstajesz ze śmierci za życia. Dzisiaj, jak Eliasz nad synem wdowy,

trzykrotnie rozciągam sie nad Tobą i przywracam Ci życie.

Dzisiaj, jak Elizeusz wskrzeszający syna Szunemitki,

przykładam swoje usta do Twoich ust, swoje oczy do Twoich oczu i swoje dłonie do Twoich dłoni,

tak iż rozgrzewa się znowu Twoje ciało.

Dzisiaj, jak Jezus przy grobie Łazarza, rozkazuję Ci wstać

i oto wychodzisz z jaskini zatracenia, by rozpocząć nowe życie.

Dzisiaj są Twoje narodziny.

To nowa data Twoich urodzin.

Twoje poprzednie życie było tylko jak próba przed spektaklem w teatrze.

Tym razem kurtyna jest podniesiona. Tym razem publiczność patrzy i czeka,

by Cię zasypać oklaskami.

Tym razem nie zawiedziesz. Zapal świeczki na urodzinowym torcie. Obdziel gości.

Nalej wina. Narodziłeś się ponownie.

Wyfruniesz niby motyl z poczwarki, tak wysoko, jak zapragniesz i ani osy, ani ważki,

ani modliszki rodzaju ludzkiego nie przeszkodzą Ci w Twojej misji,

ani w poszukiwaniach prawdziwych bogactw życia.

Poczuj moją rękę na swojej głowie. Posłuchaj mojej mądrości.

Pozwól, że znowu podzielę się z Tobą tajemnicą,

którą powierzyłem Ci w momencie narodzin i o której zapomniałeś.

Jesteś moim największym cudem. Jesteś największym cudem świata.

To były pierwsze usłyszane przez Ciebie słowa. Potem zapłakałeś.

Wszyscy płaczą. Nie uwierzyłeś mi...

A w ciągu minionych lat nie zdarzyło się nic, co pozbawiłoby Cię Twej niewiary.

Albowiem jak możesz być cudem, skoro uważasz, że nie radzisz sobie z najbardziej poślednimi pracami?

Jak możesz być cudem, skoro z tak małą wiarą wykonujesz najprostsze obowiązki?

Jak możesz być cudem, gdy obarczony długami nie śpisz nocą, dręcząc się, skąd weźmiesz na jutrzejszy chleb? Dość.

Co się stało, to się nie odstanie. A przecież, iluż posłałem proroków, mędrców,

artystów, naukowców, filozofów z wieścią o Twojej boskości,

o Twoich niezmierzonych możliwościach i o tajnikach osiągnięć!

Jak ich potraktowałeś? Jednak kocham Cię i jestem teraz z Tobą w tych słowach,

wypełniając proroctwo, że Pan wyciągnie rękę po raz drugi, by odzyskać resztę swego ludu.

Wyciągnąłem rękę. To jest ten drugi raz. Ty jesteś moim ludem.

Próżno pytać: Czy nie wiedziałeś, nie słyszałeś, nie rozumiałeś,

czy nie mówiono Ci o tym od zarania dziejów? Nie wiedziałeś;

nie słyszałeś; nie rozumiałeś. Powiedziano Ci, że jesteś bogiem w przebraniu,

bogiem grającym rolę głupca. Powiedziano Ci, że jesteś dziełem niezwykłym,

obdarzonym szlachectwem rozumu, nieograniczonymi zdolnościami,

cudownie wyrażającym się przez ciało i ruch, niczym anioł w działaniu,

niczym bóg w pojmowaniu. Powiedziano Ci, że jesteś solą ziemi.

Wyjawiono Ci nawet tajemnicę, że możesz poruszać góry, dokonywać niemożliwego.

Nie uwierzyłeś nikomu. Spaliłeś mapę wskazującą kierunek do szczęścia,

zrezygnowałeś z prawa do spokoju ducha, zdmuchnąłeś świece ustawione

wzdłuż przeznaczonej Ci drogi do chwały; szedłeś, potykając się, przerażony

i zagubiony w mrokach bezradności i żalu nad sobą, aż wpadłeś w piekło,

które sam stworzyłeś. Potem płakałeś, biłeś się w piersi i przeklinałeś los,

jaki Cię spotkał. Nie chciałeś uznać skutków własnych małostkowych myśli

i lenistwa w działaniu; szukałeś kozła ofiarnego, którego mógłbyś winić za porażkę.

Jakże szybko go znalazłeś! Obwiniłeś mnie! Krzyczałeś, że Twoje ułomności,

miernota, nie sprzyjające warunki, porażki - były wolą Boga! Myliłeś się!

Sporządźmy wykaz. Najpierw odczytajmy listę Twoich ułomności.

Jak bowiem mógłbym nakazać Ci budowanie nowego życia,

gdybyś nie miał po temu możliwości? Czy jesteś ślepy?

Czy nie widzisz, że słońce wschodzi i zachodzi? Nie. Widzisz.

Umieściłem sto milionów receptorów w Twoich oczach,

abyś mógł radować się pięknem zaklętym w liściu, w płatku śniegu, urodą sadzawki, orła, dziecka, chmury, gwiazdy, róży, tęczy...

i czarem miłosnego spojrzenia. Policz to jako pierwszy dar. Czy jesteś głuchy?

Czy nie usłyszysz, kiedy zapłacze lub roześmieje się niemowlę? Usłyszysz.

Dwadzieścia cztery tysiące maleńkich rzęsek, jakie wbudowałem w każde z Twoich uszu,

przenoszą drgania dźwięków, odpowiadając na szum wiatru w drzewach,

fal przypływu rozbijających się o skały, majestat operowego śpiewu, śmiech bawiących się dzieci...

i na słowa: kocham cię.

Policz to jako następny dar. Czy jesteś niemy?

Czy Twoje wargi poruszają się tylko po to, by wypluć ślinę? Nie.

Potrafisz mówić, czego nie potrafią żadne inne z moich stworzeń.

Twoje słowa mogą uspokoić rozgniewanych, podnieść na duchu przygnębionych,

pobudzić do działania zniechęconych, pocieszyć nieszczęśliwych, ogrzać samotnych,

pochwalić prawych, dodać odwagi pokonanym, pouczyć niewiedzących...

i możesz powiedzieć: kocham cię. Policz to jako kolejny dar.

Czy jesteś sparaliżowany? Czy nie możesz się poruszać? Nie.

Poruszasz się. Nie jesteś drzewem przykutym do miejsca, opierającym się wichurze

i nieprzychylnemu światu. Możesz się wyginać, biegać, tańczyć i pracować,

albowiem w Twoim ciele umieściłem złożony układ pięciuset mięśni, dwustu kości,

dwunastu kilometrów nerwów; wszystkie one współdziałają, by wykonywać Twoje rozkazy.

Policz ten kolejny dar. Czy jesteś nie kochany

i sam nie kochasz? Czy dniem i nocą dręczy Cię samotność? Nie. Dość.

Albowiem teraz poznałeś już tajemnicę miłości: że aby otrzymać miłość, musisz ją dawać,

nie licząc na odwzajemnienie. Kochanie po to, by uzyskać spełnienie,

zadowolenie lub by się pysznić tym, że kochasz, nie jest miłością.

Miłość jest darem, za który nie żąda się niczego w zamian. Wiesz teraz,

że niesamolubna miłość jest sama w sobie nagrodą.

I nawet jeśli miłość pozostanie nieodwzajemniona, nie jest utracona,

albowiem powróci do Ciebie, zmiękczy i oczyści Twoje serce.

Policz następny dar. Policz go dwukrotnie. Czy Twoje serce jest porażone?

Czy broczy krwią i wytęża się, by utrzymać Cię przy życiu? Nie.

Dotknij piersi i poczuj jego rytm, poczuj,

jak pulsuje, godzina po godzinie, dniem i nocą, trzydzieści sześć milionów uderzeń

rocznie, rok po roku, kiedy śpisz i kiedy czuwasz, pompując krew przez około

sto tysięcy kilometrów żył, tętnic i naczynek. Prawie dwa i pół miliona litrów

na rok. Człowiek nigdy nie stworzył takiego urządzenia. Policz ów następny dar.

czy Twoja skóra jest chora? Czy ludzie odwracają się z odrazą, kiedy się zbliżasz?

Nie. Twoja skóra jest czysta, to cud natury, wymaga tylko, abyś ją pielęgnował mydłem,

olejkami, szczotką. Z czasem wszelka stal matowieje i rdzewieje,

ale nie Twoja skóra. W końcu zużyją się najtwardsze metale, ale nie ta żywa powłoka,

w którą Cię odziałem. Stale się odnawia, nowe komórki zastępują stare,

podobnie jak teraz nowy Ty zastępujesz starego. Policz kolejny dar.

Czy Twoje płuca są zanieczyszczone?

Czy oddech życia z trudem wpływa do Twego ciała? Nie.

Twoje bramy życia stale Ci służą, nawet w najbardziej zatrutym

przez Ciebie środowisku; sześćset milionów pęcherzyków nieprzerwanie

filtruje życiodajny tlen, zarazem usuwając z ciała niszczące gazy.

Policz więc następny dar. Czy Twoja krew jest zatruta?

Czy zmieszana jest z wodą i ropą? Nie.

Twoje pięć litrów krwi zawiera dwadzieścia dwa tryliony krwinek,

a każda krwinka miliony cząsteczek;

atomy wewnątrz każdej cząsteczki wykonują ponad dziesięć milionów drgań na sekundę.

W każdej sekundzie dwa miliony krwinek obumierają i zastępowane są dwoma milionami

nowych w procesie zmartwychwstania, który trwa od Twoich pierwszych narodzin.

Jak zawsze było wewnątrz, tak teraz jest i na zewnątrz. Policz ten następny dar.

Czy Twój umysł jest słaby? Czy już nie myślisz samodzielnie? Nie.

Twój mózg jest najbardziej złożoną strukturą we wszechświecie.

Ja to wiem. W tym półtorakilogramowym narządzie mieści się trzynaście miliardów komórek nerwowych,

ponad dwa razy więcej niż ludzi na ziemi.

Abyś mógł zapamiętać każde wrażenie, każdy dźwięk, smak, zapach, ruch,

jakich doświadczyłeś od dnia swoich narodzin,

umieściłem w komórkach mózgu ponad miliard bilionów cząsteczek białka.

Zapisane są w nich wszystkie wydarzenia Twojego życia, które czekają tylko, byś je sobie przypomniał.

Aby umożliwić mózgowi kontrolę nad ciałem,

wyposażyłem go w cztery miliony receptorów bólowych,

pięćset tysięcy receptorów dotyku i ponad dwieście tysięcy receptorów ciepła.

Żaden skarbiec złota nie jest lepiej strzeżony od Ciebie.

Żaden ze starożytnych cudów świata nie jest większy od Ciebie.

Jesteś moim najdoskonalszym dziełem. Energia atomów tkwiąca w Tobie wystarczy,

by zniszczyć największe miasta świata... i odbudować je. Czy jesteś nędzarzem?

Czy nie ma złota i srebra w Twojej sakiewce? Nie. Jesteś bogaczem!

Dopiero co zliczyliśmy wspólnie Twoje bogactwa. Przestudiuj listę.

Policz je raz jeszcze. Podlicz swoje aktywa. Dlaczego zdradziłeś samego siebie?

Dlaczego płakałeś, że zostały Ci zabrane wszystkie dary dane człowiekowi?

Dlaczego oszukiwałeś się, że nie masz w sobie mocy, by odmienić swoje życie?

Czyż nie posiadasz talentu, rozumu, zdolności, nie odczuwasz pragnień i przyjemności,

nie odbierasz wrażeń, nie masz dumy? Czy nie ma w Tobie nadziei?

Dlaczego kulisz się w cieniu, pokonany olbrzym, oczekując tylko,

by w litościwie zabrano Cię w upragnioną pustkę, w piekielną otchłań?

Masz tak wiele. Twoje dary przepełniają kielich. Ale nie pamiętałeś o nich,

jak dziecko zepsute wychowaniem w luksusie, chociaż ja szczodrze

i stale Cię nimi opsypuję. Odpowiedz mi. Odpowiedz sam sobie. Jakiż bogacz, stary,

chory, słaby i bezradny, nie oddałby całego złota ze swego skarbca za dary,

które traktowałeś tak lekko! Poznaj zatem pierwszy sekret szczęścia i powodzenia:

posiadasz, nawet w tej chwili, wszystkie dary potrzebne do zdobycia wielkiej chwały.

Są one Twoim skarbem, narzędziami, którymi będziesz budował, począwszy od dzisiaj,

podstawy nowego, lepszego życia. Zaprawdę powiadam Ci, licz swoje dary i wiedz,

że już teraz jesteś moim najwspanialszym dziełem. To jest pierwsze prawo,

któremu musisz być posłuszny, aby dokonać największego cudu świata, powrócić do człowieczeństwa ze śmierci za życia.

Bądź też wdzięczny za lekcje, których nauczyłeś się, żyjąc w biedzie.

Albowiem nie ten jest biedakiem, kto niewiele posiada, lecz ten,

kto za wiele pragnie. A prawdziwie bezpieczne życie nie zależy od rzeczy,

które człowiek posiada, lecz od tych, bez których potrafi się obejść.

Gdzie są przeszkody, w których upatrujesz źródło swoich porażek?

Istniały tylko w Twoim umyśle. Licz swoje dary.

Drugie prawo podobne jest do pierwszego. Głoś swoją cudowność.

Skazałeś siebie na to, by być gliną na poletku garncarza i leżałeś tam,

niezdolny wybaczyć sobie, że upadłeś, zabijając się samooskarżeniami,

nienawiścią i wstrętem do sobie na myśl o niegodziwościach,

jakich się dopuściłeś wobec siebie samego i innych. Czy to Cię nie zdumiewa?

Czy nie zastanawiasz się, dlaczego ja potrafię Ci wybaczyć Twoje upadki,

grzechy, żałosne zachowanie, a Ty nie potrafisz wybaczyć sobie?

Zwracam się teraz do Ciebie z trzech powodów. Potrzebujesz mnie.

Nie należysz do stada pędzącego na zatracenie w szarej masie miernoty.

Jesteś rzadkim klejnotem. Pomyśl o obrazie Rembrandta, rzeźbie Degasa,

skrzypcach Stradivariusa albo sztuce Szekspira.

Te dzieła mają wartość z dwóch powodów: ich twórcy to mistrzowie i jest ich niewielu.

Ale każde z tych dzieł ma sobie podobne. Zgodnie z tym rozumowaniem,

ty jesteś najcenniejszym skarbem na ziemi, bo wiesz, kto Cię stworzył i jesteś jedyny.

Pośród siedemdziesięciu miliardów ludzi, którzy chodzili i chodzą

po tej planecie od zarania dziejów, nigdy nie było na niej nikogo dokładnie takiego

samego jak Ty.

Nigdy, aż po kres wszelkiego istnienia, nie będzie nikogo takiego jak Ty.

Nie wiedziałeś o swojej niepowtarzalności i nie doceniałeś jej.

A przecież jesteś jedyny na świecie. Z ciała Twego ojca w chwili najwyższego uniesienia

wytrysnęła olbrzymia ilość nasionek miłości, ponad czterysta milionów.

Wszystkie one, poruszając się w łonie Twej matki, obumarły.

Wszystkie z wyjątkiem jednego. Ciebie.

Ty jedyny przetrwałeś w przyjaznym cieple matczynego ciała, szukając swojej drugiej połówki, pojedynczej komórki tak maleńkiej, ż

e potrzeba by takich ponad dwa miliony, by wypełnić skorupkę żołędzia.

I pomimo znikomych szans, jakie miałeś w tym ogromnym zgubnym oceanie ciemności,

nie ustałeś, znalazłeś tę nieskończenie małą komórkę, złączyłeś się z nią

i rozpocząłeś nowe życie. Twoje życie. Przybyłeś na świat, przynosząc ze sobą

- jak każde dziecko - przesłanie, że bynajmniej nie zniechęciłem się do człowieka.

Dwie komórki złączyły się, tworząc cud: setki genów zawierających się w każdym

z dwudziestu trzech chromosomów każdej z nich określą wszystkie Twoje cechy,

kolor oczu, Twój wygląd, wielkość mózgu.

Połączyłem jedną komórkę Twojej matki z jedną wybraną spośród czterystu milionów

komórek Twego ojca. Rozporządzając ponadto wielu możliwymi kombinacjami

zawartymi w nich genów, mogłem stworzyć trzysta bilionów istot ludzkich,

każdą inną. A kogo stworzyłem? Ciebie! Jedynego w swoim rodzaju.

Najrzadszy z rzadkich klejnotów, bezcenny skarb, istotę wyposażoną w zalety umysłu,

mowy, powierzchowności, zdolność poruszania się i działania,

niepodobną do nikogo, kto kiedykolwiek żył,

żyje czy żyć będzie. Dlaczego ceniłeś się w groszach,

podczas gdy wart jesteś królewskiego okupu? Dlaczego słuchałeś tych,

co Cię pomniejszali i co gorsza, dlaczego im uwierzyłeś? Przyjmij radę.

Nie ukrywaj już dłużej swojej cudownośći pod korcem, wynieś ją na światło.

Pokaż światu. Nie chodź śladami Twojego brata, nie naśladuj mowy Twoich przywódców

ani nie trudź się jak ludzie mierni. Nigdy nie rób czegoś tak jak inni.

Nie naśladuj. Skąd bowiem wiesz, że nie pójdziesz za złym przykładem?

Kto tak postąpi, zawsze posuwa się dalej w czynieniu zła,

podczas gdy naśladujądemu dobro nigdy nie udaje się to w pełni.

Nikogo zatem nie naśladuj. Bądź sobą. Pokaż swoją cudowność światu,

a ludzie obsypią Cię złotem. To jest drugie prawo. Głoś swoją cudowność.

Tak więc poznałeś dwa prawa. Licz swoje dary! Głoś swoją cudowność!

Nic nie stoi Ci na przeszkodzie. Nie jesteś mierny. Kiwasz potakująco głową.

Zmuszasz się do uśmiechu. Przyznajesz, że sam się oszukiwałeś.

Przejdźmy do Twojej drugiej skargi. Uważasz, że omijają Cię wszelkie okazje?

Przyjmij moją radę, a to się odmieni,

albowiem oto podam Ci prawo osiągania powodzenia w każdym przedsięwzięciu.

Wiele stuleci temu prawo to ogłoszono Twoim pradziadom ze szczytu góry.

Niektórzy go posłuchali i patrz - oto zebrali w życiu owoce: zdobyli szczęście, w

ykształcenie, złoto, spokój ducha. Większość nie posłuchała,

lecz szukała sposobów magicznych, krętych ścieżek albo oczekiwała,

że diabeł zwany szczęśliwym trafem przyniesie im życiowe bogactwa.

Czekali na próżno, tak jak i Ty czekałeś. A potem płakali, tak jak Ty płakałeś,

uważając, że szczęście omija ich z mojej woli. Prawo jest proste.

Młodzieniec czy starzec, żebrak czy król, człowiek biały czy czarny,

mężczyzna czy kobieta - wszyscy mogą wykorzystać jego sekret dla siebie;

albowiem spośród wielu zasad osiągania powodzenia,

przekazywanych ustnie bądź w pismach, jedna tylko nigdy nie zawiodła:

"A kto by Cię przymuszał, żebyś szedł z nim jedną milę, idź z nim i dwie".

To zatem jest trzecie prawo. Sekret, który przyniesie Ci bogactwa i uznanie,

o jakich nie śniłeś. Przejdź następną milę!

Jedyny pewny sposób osiągnięcia sukcesu to służyć więcej

i lepiej niż się od Ciebie oczekuje, niezależnie od rodzaju wykonywanej pracy.

Zwyczaj tez stosowali od zarania dziejów wszyscy, którym się powiodło.

Dlatego powiadam Ci: najpewniej skażesz się na przeciętność, pracując tylko tyle,

za ile Ci płacą. Nie czuj sie oszukany, jeśli praca Twoja warta jest więcej niż srebro, które otrzymujesz.

Albowiem w życiu obowiązuje prawo wahadła i jeśli Twój trud nie zostanie wynagrodzony dzisiaj,

wahadło cofnie się jutro, zwracając Ci wszystko dziesięciokrotnie.

Człowiek przeciętny nigdy nie idzie następnej mili, uważając, że na tym traci.

Ale Ty nie jesteś przeciętny. Przejście następnej mili jest przywilejem,

na który musisz sobie zasłużyć własną inicjatywą.

Nie wolno Ci tej dodatkowej drogi unikać.

Zaniechasz jej, będziesz robił nie więcej niż inni

a odpowiedzialność za porażkę spadnie tylko na Ciebie.

Nieotrzymanie sprawiedliwej zapłaty za służbę jest nie bardziej możliwe niż uzyskanie jej za nie wykonaną pracę.

Przyczyny i skutku, środków i celów, nasienia i owocu nie sposób rozdzielić.

Skutek już rozkwita w przyczynie, cel kryje się w środkach, a owoc w nasieniu.

Przejdź następną milę. Nie martw się, jeśli służysz niewdzięcznemu panu.

Służ mu lepiej. A zamiast niego ja niech będę Twoim dłużnikiem,

wtedy bowiem poznasz, że każda chwila dodatkowej służby,

każdy dodatkowy wysiłek będą wynagrodzone.

I nie martw się, gdyby Twoja nagroda nie nadchodziła szybko,

bo im dłużej jej nie otrzymujesz, tym lepiej dla Ciebie...

Procent składany od składanego procentu to największa korzyść z tego prawa.

Nie możesz domagać się sukcesu, możesz nań tylko zasłużyć.

A teraz poznałeś wielką tajemnicę, jak stać się godnym tej rzadkiej nagrody.

Przejdź następną milę! Gdzież jest równina, skąd wznosił się Twój krzyk,

że omijają Cię okazje? Rozejrzyj się wokół siebie. Spójrz, tam gdzie wczoraj taplałeś się

w błocie użalania się nad sobą, teraz kroczysz wyprostowany po królewskim dywanie.

Nic się nie zmieniło... poza Tobą; ale Ty jesteś wszystkim.

Jesteś moim największym cudem. Jesteś największym cudem świata.

A zatem trzy są prawa osiągania szczęścia i powodzenia. Licz swoje dary!

Głoś swoją cudowność! Przejdź następną milę! Bądź cierpliwy w kroczeniu naprzód.

Liczenia darów z wdzięcznością, głoszenia swojej cudowności z dumą,

przejścia następnej mili, a potem jeszcze jednej - tego nie nauczysz się,

ani nie dokonasz w mgnieniu oka. Licz to, co zdobywasz z największym trudem,

najdłużej zachowujesz; podobnie ten, kto zapracował na fortunę,

bardziej o nią dba niż jego spadkobiercy. Nie lękaj się, wchodząc w nowe życie.

Każdej szlachetnej zdobyczy towarzyszy ryzyko. Kto boi się ryzyka,

niech nie oczekuje zwycięstwa. Teraz wiesz, że jesteś cudem.

Jako cud jesteś nieustraszony. Bądź dumny.

Nie jesteś chwilowym kaprysem beztroskiego stwórcy eksperymentującego w laboratorium życia.

Nie jesteś niewolnikiem niepojętych sił. Nie stworzyła Cię żadna inna siła poza moją,

żadna miłość poza moją. Jesteś jej swobodnym przejawem. Stworzyłem Cię celowo.

Poczuj moją dłoń. Usłysz moje słowa. Potrzebujesz mnie i ja potrzebuję Ciebie.

Musimy odbudować świat; a jeśli to wymaga cudu, cóż to dla nas znaczy?

Obaj jesteśmy cudami i teraz mamy siebie nawzajem.

Nigdy nie utraciłem wiary w Ciebie, od chwili gdy wyprowadziłem Cię z oceanu

i postawiłem bezradnego na piasku.

Według Twojej miary czasu stało się to ponad pięćset milionów lat temu.

Próbowałem wielu modeli, wielu kształtów, wielu rozmiarów,

aż wreszcie około trzydziestu tysięcy lat temu nadałem Ci formę doskonałą.

Potem już przez wszystkie te lata nie czyniłem żadnych ulepszeń.

Jak bowiem można ulepszyć cud? Spoglądałem na Ciebie z zachwytem i byłem zadowolony.

Dałem Ci ziemię i uczyniłem jej panem. Następnie, by umożliwić Ci rozwinięcie w pełni Twoich możliwości,

położyłem raz jeszcze rękę na Tobie i obdarzyłem Cię mocami,

jakich nie zna żadne inne stworzenie we wszechświecie po dziś dzień.

Dałem Ci moc myślenia. Dałem Ci moc miłości. Dałem Ci moc woli.

Dałem Ci moc śmiania się. Dałem Ci moc wyobraźni.

Dałem Ci moc tworzenia. Dałem Ci moc planowania. Dałem Ci moc mowy.

Dałem Ci moc modlitwy. Byłem z Ciebie bezgranicznie dumny.

Stworzyłem dzieło doskonałe, największy cud. Pełną żywą istotę.

Kogoś, kto potrafi się przystosować do każdego klimatu, znieść wszystkie trudy,

podjąć każde wyzwanie. Kogoś, kto potrafi rządzić swym przeznaczeniem bez mojej interwencji.

Kogoś, kto potrafi działać na podstawie wrażeń i odczuć, kierując się nie instynktem, lecz myśląc i rozważając,

jakie działanie będzie najlepsze dla niego i całej ludzkości.

Dochodzimy teraz do czwartego prawa powodzenia i szczęścia.

Dałem Ci bowiem jeszcze jedną moc, moc tak wielką,

że nie posiadają jej nawet moi aniołowie. Dałem Ci wolność wyboru.

Wyposażając Cię w ten dar, wyniosłem Cię ponad aniołów.

Aniołowie bowiem nie mają wolności wyboru grzechu.

Dałem Ci absolutną władzę nad Twoim losem. Pozwoliłem, byś sam kształtował siebie zgodnie w własną wolną wolą.

Ani niebiański, ani ziemski z natury, uzyskałeś wolność formowania siebie wedle własnego życzenia.

Mogłeś wybrać upadek w najniższe formy życia, ale także, kierując się osądem duszy,

ponowne narodziny w wyższych formach istnienia, boskich.

Nigdy nie odebrałem Ci tej wielkiej mocy - wolności wyboru.

Cóż uczyniłeś z tą potężną mocą? Spójrz na siebie.

Pomyśl, jakich wyborów dokonałeś w życiu i przypomnij sobie te gorzkie chwile,

kiedy chętnie padłbyś na kolana, prosząc o możliwość wybrania raz jeszcze.

Lecz co minęło, to minęło... A teraz znasz już czwarte prawo szczęścia i powodzenia.

Używaj mądrze swej wolnej woli. Wybieraj miłość, a nie nienawiść.

Wybieraj śmiech, a nie płacz. Wybieraj tworzenie, a nie niszczenie.

Wybieraj wytrwałość, a nie rezygnację. Wybieraj pochwałę, a nie obmowę.

Wybieraj uleczanie, a nie zadawanie ran. Wybieraj dawanie, a nie kradzież.

Wybieraj działanie, a nie gnuśność. Wybieraj rozwój, a nie gnicie.

Wybieraj modlitwę, a nie przeklinanie. Wybieraj życie, a nie śmierć.

Teraz wiesz, że Twoje nieszczęścia nie spotkały Cię z mojej woli,

albowiem w Tobie jest wszelka moc; nagromadzone uczynki i myśli,

które zawiodły Cię na ludzkie śmietnisko, to był Twój wybór, a nie mój.

Moce, którymi Cię obdarzyłem, okazały się zbyt wielkie wobec Twojej małości.

Ale teraz wyrosłeś wysoki i mądry i Twoje będą wszelkie owoce ziemi.

Jesteś czymś więcej niż skończonym bytem: Ty się stajesz.

Zdolny jesteś do wielkich cudów. Twoje możliwości są nieograniczone.

Które jeszcze spośród moich stworzeń opanowało ogień?

Które jeszcze pokonało grawitację, przebiło niebiosa, zwycięża choroby,

plagi i suszę? Nigdy więcej nie pomniejszaj siebie.

Nigdy więcej nie nastawiaj się na zadowalanie okruszynami ze stołu życia.

Nigdy więcej od dzisiaj nie ukrywaj swoich talentów.

Wspomnij dziecko, które mówi: `Kiedy będę dużym chłopcem...`. Ale cóż to znaczy?

Albowiem duży chłopiec powiada: `Kiedy dorosnę...`. A gdy dorośnie, mówi:

"Kiedy się ożenię...". I w końcu - cóż to oznacza?

W miejsce tej myśli pojawia się wkrótce:

`Kiedy przejdę na emeryturę...`.

Przychodzi pora emerytury i człowiek patrzy wstecz na przebytą krainę.

Hula po niej zimny wicher: wszystko w życiu jakoś mu umknęło i nic nie pozostało.

Ciesz się każdym dniem, dzisiaj... i jutro, jutro.

Dokonałeś największego cudu świata. Zmartwychwstałeś ze śmierci za życia.

Nie będziesz już użalał się nad sobą, a każdy nowy dzień będzie wyzwaniem

i radością. Narodziłeś się ponownie... lecz tak samo jak poprzednio,

możesz wybrać porażkę i rozpacz, albo powodzenie i szczęście.

Wybór należy do Ciebie. Wyłącznie do Ciebie. Ja mogę się tylko przyglądać,

tak jak przedtem - z dumą lub smutkiem.

Zapamiętaj więc cztery prawa szczęścia i powodzenia.

Licz swoje dary. Głoś swoją cudowność. Przejdź następną milę.

Używaj mądrze swej mocy wolnej woli. I zapamiętaj jeszcze jedno,

które dopełni te cztery: Rób wszystko z miłością - miłością do siebie,

miłością do ludzi, miłością do mnie. Obetrzyj łzy.

Wyciągnij rękę, uchwyć moją dłoń i wyprostuj się.

Pozwól, bym przeciął całun, który Cię krępował.

 

 

Dzisiaj Ci obwieszczono: JESTEŚ NAJWIĘKSZYM CUDEM ŚWIATA

List pochodzi z książki Oga Mandino pt. "Największy cud świata",

wydanej po raz pierwszy w 1975 roku.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Czarny

Ciekawy temat.. miałem takich unikać, ale stało się ;>

Ja wierze we wszystkich bogów i boginie. Jak tysiące ludzi uwierzy w istnienie jakiejś istoty to ona powstaje (taki grupowy serwitor). Przypisujemy tym istotą cechy i zadania, czyli odpowiednik programowania serwitorów (np. bogowie miłości dbają o miłośc). Z czasem uzyskują własną świadomość.

Może kiedyś bogowie "służyli" ludziom. Jednak teraz pewnie są już za potężni.

Jedni uwięzieni w morzu, inni w lasach inni w innych sferach, a jeszcze inni wolni.

Obecnie są tylko dodatkiem do życia ludzkiego. Życie na ziemi istniało już zanim pojawił się człowiek i bogowie i tak samo będzie kiedy wyginiemy i bogowie będą wolni.

Każdy człowiek powinien sam wybrać sobie patrona którego "czuje".

Ja wierze w reinkarnacje. Jestem "wolny" w swojej sztuce. Nie boje się śmierci..

Którego bożka ja wybrałem?

Jeszcze nie wiem ;>

Share this post


Link to post
Share on other sites
Pit

Ja natomiast nie muszę wierzyć ,lecz wiem że istnieje pewna duchowa siła transcendentna .Można tę siłę nazwać Bogiem.

Edited by Pit

Share this post


Link to post
Share on other sites
człowiek z lasu

Wierze w Słowiańskich Bogów.

Share this post


Link to post
Share on other sites
NewAge

Myślę że mnie natura obdarzyła bezinteresowną, bezwarunkową wiarą w jedynego Boga. Chociaż nie zawsze tak było. Za młodu błądziłam. wierzyłam ale nie potrafiłam sobie odpowiedzieć na wiele pytań. Teraz jest inaczej. Odpowiedzi są. Ale czasami ciężko komuś je przedstawić. W końcu nie jestem wszechwiedząca (na pewno nie wiem dużo z wiedzy piśmiennej różnych autorów o mądrych wywodach na wszechstronne tematy). Ale na tematy filozoficzne, czyli te trudne staram sobie odpowiedzieć. Mam (przez wiarę myślę) tzw. otwarty umysł.

Share this post


Link to post
Share on other sites
NewAge

Wiara jest dla ludzi, którzy mają wątpliwości.

 

Wątpliwości mają ci którzy poszukują religii. Wątpliwości lub uznania poszukują ci którzy nie utrzymują się jednej religii tylko zmieniając swoje zasady - zmieniają religię dla uznania w nowej grupie osób wierzących "inaczej". Zaczynają życie od nowa np. po przejściu jakieś traumy. Jak 'inaczej", jak "innego Boga". ON jest jeden tylko inaczej się go nazywa. Inaczej każda religia nazywa tego samego Boga. Zmieniają się zasady, dogmaty i reguły. Czasami historia jak legenda jest zmieniana i/lub społeczność i otoczenie środowiskowe różne od naszej i/lub kultura inna. I tak powstaje nowy BÓG? Na pewno nie jest tak. Bo większość (prawie wszystkie religie) mają głównego lub jedynego Boga.

Jeżeli my możemy lub mamy reinkarnacje taki BÓG może być każdym z nas z stąd wiele wcieleń jego przedstawia nam każda z religii.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×
×
  • Create New...