Czy to normalne?

[lucek230]

że, z miłych osób przemieniamy się w dupków patrzących coraz bardziej krytycznie na otaczających nas ludzi i samych siebie.Z dzieciaka ,który wierzył w ludzi w osobę ,której coraz bardziej los innych wisi?

[Gość alathea]

negacja wartosci tez jest sposobem na zycie - a wlasciwie reakcja na to, co juz nam sie przytrafilo

 

jesli do tej pory probowales (mowie ogolnie, nie o Tobie) cos zmienic i za kazdym razem dostawales po lbie za dobre checi

lub tez Twoje wysilki spelzaly na niczym, to stopniowo tracisz wiare, ze to co robisz ma sens

- i tak sie powoli rodzi tumiwisizm, bo przeciez moze jak sie nic nie robi, jest nawet lepiej - mniej konfliktow, napiec i nieporozumien, mniej frustracji

nie kazdy jest don Kichotem, jest duzo latwiejszych drog

 

z drugiej strony, obok narastania pewnego marazmu, pojawia sie krytycyzm - bo nikt nie jest doskonaly

a szczegolnie to rzuca sie nam w oczy, gdy patrzymy na swoich rodzicow, to ich pierwszych "zrzucamy" z piedestalu,

potem idzie juz szybko - przy kazdym kolejnym rozczarowaniu patrzymy coraz bardziej krzywo

stad prosta droga do izolacji

 

sztuką w tym wszystkim jest dojrzec czlowieka i jego problemy pod maska, ktora wiekszosc z nas nosi

i zaakceptowac to, ze wszyscy popelniamy bledy

jestesmy rozni, ale w istocie swej tacy sami,

kazdy z nas jakos szuka swej drogi

tylko jestesmy na roznych etapach

 

mysle, ze najwazniejsze to nie przegapic wyciagnietej reki - zarowno tej oferujacej pomoc, jaki i tej o nia wolajacej