szukam pomocy

[agajka]

witam,

 

Szukam osoby,kolezanki z Krakowa,ktora by pomogla mi wrocic do normalnosci.Troche to dziwnie zabrzmialu,ale juz pisze o co chodzi.10lat temu mialam ciezkie operacji, w wyniku ,ktorych bylam sparalizowana. Az do tej pory mam rehabilitacje,paraliz calkowicie ustapil, mam tylko male zaburzenia rownowago czasem. W domu poruszam sie bez kul, natomiast gdzies indziej z kulami. Pozostal niestety ogromny lek przed przestrzenia,ktory mnie paralizuje tak , ze jak jest za duza przestrzec lub nie mam w poblizu czegos co moglabym sie przytrzymac , to nie dam kroku dalej.Inaczej jest np w malym pokoju,gdzie poruszam sie bez problemu, moge robic sklony,przysiady itd. Lek ogranicza moje zycie , takze w sumie wiekszosc mojego czasu spedzam w 4 scianach. Ogolnie jestem osoba bardzo optymistycznie patrzaca na zycie , ale mam z czasem duze wahania nastroju, bo boje sie o swoja przyszlosc , ze caly czas bede zalezna od innych osob. Nie wiem , chyba juz zapomnialam jak sie zycie na codzien. czasami nie potrafie sie odnalezc w otaczajacym swiecie.Zyje marzeniami.Szukam kolezanki, ktora by mi pomogla troche sie odnalezc,rozwiazac jakies problemy,pogadac.Chcialsabym tez poznac rozne metody uzdrawiania amej siebie lub poznac siebie, swoja przyszlosc.

 

Mam nadzieje , ze taka osoba sie znajdzie,ktora wypedzi ze mnie ten strach , bo ja juz nie daje rady, wszystko mi sie poalu wali..

[siloam]

Myślę, że bardziej niż metod uzdrawiania potrzebujesz przyjaciół

[Gość sheina]

Nie będę czuła tego co Ty czujesz, mogę się jedynie domyślać.

Słuchaj, ja nie jestem z Krakowa, ale ZAWSZE możesz napisać.

Jesteś dzielna nawet jeśli tak nie uważasz...

Twój optymizm trzeba rozbudzić do reszty bo wciąż się chowa gdzieś w cieniu dnia jak sama piszesz.

Wiesz, przeważnie wielkie budynki powstają dzięki małym cegłom, tak samo jest w życiu. Zaczynając stawiać coraz większe kroki będziesz bliżej celu.Mam nadzieje, ze znadzie się ktoś jeszcze bliższy z tego samego miasta i życze Ci tego, a wtedy Ty stawiaj te kroki, nie bój się swoich cieni, wychodz jeżeli tylko będziesz mogła, ludzie moga Ci pomóc, ale Ty sama sobie najbardziej Zaprzyj się w sobie i z doza determinacji, powoliii pokonuj te cholerne wielkie przestrzenie zaczyanjac od mniejszych. Na pewno dasz rade,a Twoj życiowy optymizm Ci w tym pomoże !

 

Pozdrawiam, Kasia.