Wierszyk

[NewAge]

BRAMA

 

 

Jasność widzę tuż obok siebie jest piękna,

świecąca w różnych kierunkach.

 

Niczym gwiazda błyszcząca,

na nieboskłonie tuż po zachodzie.

 

Zatem gdzie mój zachód spyta,

krótko się zastanowi i pójdzie szukać.

 

Mamy tu frak w całej okazałości,

dobrze uszyty, mocny szew ma i praktyczny.

 

Frak czarny chce się rozjaśnić,

szukać zaczyna zatem swej mgiełki.

 

Wtem gwiazda spadła prosto na niego,

znalazł swą mgiełkę utęsknioną.

 

Teraz oboje stoją w bramie kościoła,

zachód i gwiazda nasza para młoda.

 

Pomiędzy nimi wlecze się mgiełka,

panna zasłoni welonem wybranka.

 

Posługa zatem ukończona,

bramę kościelną zamykać można.

 

Tren poleci z wiatrem,

rozsypią sie perełki.

 

Każda z nich wspaniale biała, czarna,

wszystkie zaś twarde morze lubiące.

 

Fale wzburzone uczą perełek życia,

piękne jak rodzice ale takie małe.

 

Falochron przyda się a wtedy,

zakotwiczą w porcie i zostaną.

 

Znowu zacznie się szukanie bramy,

wszak perełki chcą być brane.