Lipa na przeziębienie i gorączkę

[salvia divinorum]

Sadzona często przy kapliczkach i kościołach przypisywana jest Matce Boskiej.

 

Herbatka z kwiatu lipy obniża gorączkę i wspomaga leczenie górnych dróg oddechowych dodawana do inhalacji/parówek.Działa napotnie i wukrztuśnie.

Ma łagodne działanie moczopędne i przeciw nerwicowe.

Pomaga w walce z miażdżycą.

Przemywanie ciężkich się ran i wrzodów naparem lipy przyśpiesza ich gojenie.

 

W kosmetyce tez ma zastosowanie ale nie mam wiedzy na ten temat.

Zachęcam do podzielenia się

[Ismer]

Kwiat lipy – Flos (Inflorescentia) Tiliae w fitoterapii

 

Kwiat lipy (kwiatostan), niem. Lindenblüten; ang. Lime Flower, można obrywać z każdego gatunku lipy.

Oficjalnie surowiec pochodzi z lipy drobnolistnej – Tilia cordata Miller (Tilia parvifolia Ehrhart) i lipy wielkolistnej (szerokolistnej) – Tilia platyphyllos Scopoli (=Tilia grandifolia Ehrhart), z rodziny lipowatych – Tiliaceae.

Kwiaty powinny być zbierane w początkach i w czasie kwitnienia, aby w trakcie suszenia nie zawiązywały się owoce. Lipy zaczynają kwitnąć w czerwcu. Lipa drobnolistna kwitnie 1-2-tygodnie później niż lipa szerokolistna.

 

Lipa znana jest głównie ze swego działania antyprzeziębieniowego, przeciwgorączkowego i napotnego.

 

Liście i pędy lipy zawierają fenolokwasy, flawonoidy i glikozydy o działaniu moczopędnym, wzmacniającym naczynia krwionośne, przeciwzapalnym i antyseptycznym. Obniżają ciśnienie krwi.

 

Napar z kwiatów lipy – Infusum Flor. Tiliae 10% w dawce 2-3 szklanek dziennie wzmaga wydzielanie potu, szczególnie w przebiegu gorączki.

Śluzy zawarte w naparze działają osłaniająco, zmiękczająco, przeciwkaszlowo i łagodząco na podrażnienia błony śluzowej przewodu pokarmowego i gardła.

Flawonoidy, olejek eteryczny i glikozydy fenolowe lipy mają właściwości uspokajające i rozkurczowe.

Lipa zwiększa diurezę.

 

Z drewna lipowego produkowany jest węgiel leczniczy, stosowany w leczeniu biegunki, zatruć i niestrawności.

 

Napar z lipy w kosmetyce jest używany jako środek przeciwzapalny, antyseptyczny, nawilżający i osłaniający, szczególnie przydatny w pielęgnowaniu i leczeniu skóry suchej, podrażnionej, z wypryskami.

Poprzez zwiększanie uwodnienia skóry podnosi elastyczność i sprężystość skóry, zmniejsza łojotok i hamuje proces pękania i łuszczenia naskórka.

Napar lipowy działa wybielająco na cerę.

Płukanki w naparze lipowym zmniejszają suchość włosów, hamują powstawanie łupieżu suchego i zwiększają wytrzymałość włosów na uszkodzenia mechaniczne. Zmniejsza świąd skóry.

 

Okłady na oczy z naparu lipowego polecam przy stanach zapalnych spojówki i powiek, przy uczuciu suchości i piasku w oczach, przy zmęczeniu, obrzęku oczu oraz przy cieniach i workach pod oczami.

 

Doustnie należy przyjmować napar z kwiatów lipy przy chorobach przeziębieniowych, z gorączką, przy nieżycie dróg oddechowych, ponadto przy nieżycie żołądka i jelit jako środek łagodzący podrażnienia i spazmolityczny.

Dodatek syropu z malin i miodu do naparu lipowego wzmaga jego działanie przeciwgorączkowe i wzmacniające.

 

Miód lipowy jest cenny w leczeniu chorób alergicznych, grypy, przeziębienia, kaszlu i chrypki.

Napar lipowy na mleku z miodem lipowym lub lawendowym ułatwia zasypianie. 1 szklankę takiego naparu spożyć przed snem.

Lipę można podawać dzieciom.

 

Spośród flawonoidów (ok. 1%) lipy wymienić można: rutynę, hiperozyd, kwercytrynę, glikozyd flawonoidowy kemferolu – tiliroside (tylirozyd), astragalin (astragalinę). Tylirozyd zbudowany jest z kwasu p-kumarowego (p-coumaric acid), z glukozy oraz z kemferolu (kaemferol). Zawartość olejku w kwiatach wynosi 0,02-0,1-0,38%. Olejek zawiera farnesol (farnezol), farnesyl acetate (octan farnezylu), geraniol i eugenol. Na uwagę zasługują proantocyjanidyny (proanthocyanidins). Śluzów jest około 10%. Garbniki (szczególnie w liściach i pędach – gałązkach z liściami i kwiatami) są typu katechin i gallokatechin. Do kwasów fenolowych obecnych w lipie należą: kwas kawowy, galusowy, chinowy i kwas chlorogenowy.

 

Olejek eteryczny lipowy ma działanie antyseptyczne, wykrztuśne, rozkurczowe, napotne, przeciwbólowe i żółciopędne.

 

Mieszanka złożona z kwiatów lipy i kwiatów rumianku (1:1) była w XIX i na początku XX wieku polecana w leczeniu kolki (napar: 2 g lipy i 2 g rumianku naparzyć i pić przy skurczach).

Ponad 100 lat temu mieszankę złożona z kwiatu lipy, kwiatu bzu czarnego i kwiatu rumianku (1:1:1) parzono jak herbatę i podawano wraz z arakiem lub koniakiem i miodem jako środek napotny, rozgrzewający i wzmacniający.

 

Owoce lipy roztarte z octem (papka) służyły w dawnych wiekach jako środek ściągający i krwiotamujący.

Z owoców (a właściwie nasion) wytłaczano olej jadalny i leczniczy (rany). Węgiel z lipy był składnikiem prochu strzelniczego. Świeże łyko lipowe używano do leczenia oparzeń.

 

Czasem zalecano kwiat lipy przy padaczce i puchlinie wodnej. Kąpiele z naparem lipowym pomagały przy nerwobólach. Napar dozowany doustnie uważany był za środek czyszczący krew.

 

źródło: dr. H.Różański; notatki z wykładów