Ambroży

[Marcin]

Dyskusja na temat znaczenia imienia :

 

Imię to jest pochodzenia greckiego i oznacza: nieśmiertelny. Osoba o tym imieniu posiada wiele różnorakich talentów, a wśród nich najbardziej rozwinięty jest dar szybkiej nauki języków obcych. Jest silną indywidualnością, pełen temperamentu i uzdolnień organizatorskich, fizycznie prawidłowo rozwinięty. Jest pełen poczucia humoru, potrafi bawić towarzystwo, umilać czas grą na instrumentach muzycznych. Nie dopuszcza krytyki i nie umie przełknąć uwag pod swym adresem. Na tym tle powstają zatargi, kłopoty i zmartwienia. W domu przeciętny gospodarz, w rodzinie mierny ojciec, w małżeństwie niedoceniany. Jeżeli trafi na dobrą żonę, można go wtedy przykładać do rany.

[werona]

AMBROŻY

 

Pochodzenie: greckie

Liczba imienia: ÓSEMKA

Znaczenie: nieśmiertelny

Znak zodiaku: Rak

Planeta: Księżyc

 

Imię Ambroży (Ambrosios) po grecku znaczyło "nieśmiertelny". Podobne "ambrozja" oznaczało napój bogów na Olimpie, który zapewniał im życie wieczne. Dziś to imię jest u nas niezmiernie rzadkie, ale dawniej Ambrożych było znacznie więcej. Polski lud nie potrafił tego imienia wymawiać i straszliwie je przekręcał. Z Ambrożego robił się więc Brożek i Zbrożek, Jamrozy i Jamróz, a nawet Mróz. Nazwiska Mrożek i Broszkiewicz pochodzą właśnie od Ambrożego, a także nazwa wsi: Mrozy. Sam Ambroży ma liczbę imienia sześć, która kojarzy się z wsią, z naturą i spokojnym życiem na łonie przyrody. Zapewne dlatego świętego Ambrożego uczyniono patronem pszczół i pszczelarzy. Jak większość numerologicznych szóstek, typowy Ambroży jest człowiekiem związanym głębokimi więziami uczuciowymi ze swymi najbliższymi, z rodziną i jej tradycjami, ze swoim całym otoczeniem. Tak układa sobie życie, by przeżywać ani heroicznych wzlotów, ani tym bardziej - upadków. Zależy mu na dobrobycie i na szacunku wśród ludzi, ale woli stosować metodę małych kroków. Woli być kimś w małej gminie, niż zagubić się w wielkomiejskim tłumie. Najbardziej go interesują rzeczy, których wartość jest ponadczasowa -jak filozofia i religia. To stare i dostojne imię najlepiej odpowiada naturze Raka, choć równie chętnie przyjmą je Ryby oraz Byk. Z drugiej strony nie radziłbym uszczęśliwiać imieniem Ambroży ani Baranów, ani Wag.

[Natka2]

Osoba o imieniu Ambroży posiada wiele talentów. Ma dar szybkiej nauki obcych języków, jest ambitny, opanowany. Czasem zbyt surowy dla ludzi. Ma fajne poczucie humoru, potrafi dobrze się bawić w towarzystwie. Nie lubi krytyki ani uwag pod swoim adresem. Zwykle ma silną osobowość i opinię autorytetu moralnego. W pracy niełatwo go zadowolić, toteż woli działać samodzielnie. Nie jest najlepszym ojcem.

 

Imieniny Ambrożego

17 marca

20 marca

4 kwietnia

19 lipca

16 sierpnia

16 października

18 października

2 listopada

7 grudnia

 

Patroni i święci

Święty Ambroży (Ambrosius Aurelius) z Trewiru,

Ambroży Autpert z Galii

Ambroży Sansedpni, dominikanin

.Święty Ambroży Barlow, męczennik angielski

 

Zdrobnienia imienia Ambroży

Ambek, Ambroś, Ambuś, Brożek, Brożuś

 

Przysłowia

„Na święty Ambroży trzymaj dobre kozy.”

„Ambroży w grudniu uprawia ugory.”

„Na święty Ambroży poprawią się mrozy”

 

Szczęśliwa liczba: 1

Szczęśliwy kamień: hematyt

Szczęśliwy kolor: grafitowy

 

Ambroży w innych językach

ang. – Ambrose

fr. – Ambroise

niem. – Ambrosius, Ambros, Broos

czes. – Ambrož

fiń. – Brusi, Prusi

hol. – Broos

wł. – Ambrosio, Ambrogio, Brogio

 

Historia imienia Ambroży

Imię wywodzące się od rzymskiego cognomen Ambrosius, pochodzącego z języka greckiego, od przymiotnika ambrosius „nieśmiertelny”. W mitologii greckiej bogowie spożywali ambrozję (gr. ambrosia), pokarm dający im wieczną młodość i nieśmiertelność.

W Polsce imię to poświadczone jest w źródłach od 1425 roku. Znane było w formach: Ambroż, Ambroży, Ambrożek, Ambrożko, Jambroży, Brożman. Od imienia tego pochodzą nazwiska: Ambrożyc, Ambrożyk, Ambroziak, Ambrożewicz, Jamroz, Brożek.

Wielu świętych i błogosławionych nosiło to imię, przeważnie interesują oni tylko historyków Kościoła.

 

AMBROŻY, BISKUP MEDIOLANU I DOKTOR KOŚCIOŁA (ur. około 335 r., zm. 397).

Był jeszcze katechumenem i jako zarządca Ligurii i Emilii piął się po szczeblach kariery urzędniczej, kiedy nieoczekiwanie lud wybrał go na biskupa Mediolanu. Tak więc po przyjęciu chrztu 7 XII 374 r. został głową Kościoła w mieście, które w ówczesnym cesarstwie posiadało wielkie znaczenie. Ale działalność nowego, tak nieoczekiwanie wybranego biskupa, nie ograniczała się do tego miasta.

Rychło zaczął wywierać wpływ na przebieg sporów dogmatycznych, a równocześnie zjednał sobie szacunek władzy państwowej , u której kilkakrotnie interweniował na rzecz religii. Z cesarzem Teodozjuszem żył w wielkiej przyjaźni, a w roku 390 skłonił go do publicznej pokuty za rzeź Tesaloniczan. Pełen zasług i trudów zmarł 4 kwietnia 397 roku. W tym dniu przypadał wówczas Wielki Piątek. Toteż wbrew starochrześcijańskiemu zwyczajowi pamiątkę tego świętego obchodzono nie w dzień narodzin, ale w rocznicę jego konsekracji biskupiej 7 grudnia.