Cynamon

[Ismer]

Kora cynamonowa – Cortex Cinnamoni znana jest obecnie jako przyprawa, mniej kojarzy się z środkiem leczniczym.
W handlu znajdziemy korę cynamonową w kawałkach, w postaci przeciętych rureczek różnej długości, często zwiniętych do środka brzegami, jak i cynamon mielony, w postaci proszku.

 

W dawnej farmacji stosowano cynamon sproszkowany, wyciągi z cynamonowca, olejek cynamonowy do poprawiania smaku i zapachu leków, ponadto jako lek pobudzający wydzielanie soków trawiennych, głównie kwasu solnego, soku jelitowego, w mniejszym stopniu soku trzustkowego i żółci.
Cynamon pobudza też wydzielanie śliny, wzmaga trawienie i przyswajanie składników pokarmowych, zwiększa ukrwienie narządów jamy brzusznej i miednicy mniejszej, rozgrzewa.
Szczególnie silnie działa nalewka z kory oraz olejek eteryczny.
Olejek eteryczny cynamonowy w stanie nierozcieńczonym, zastosowany na skórę lub błony śluzowe wywołuje zaczerwienienie, silne podrażnienie, czasem również oparzenie z pęcherzami i martwicą naskórka, dlatego olejek trzeba rozcieńczać przed zastosowaniem do wcierania lub zażyciem doustnym (np. w miodzie, oleju).

 

Olejek cynamonowy, alkoholowe i wodno-alkoholowe wyciągi z kory cynamonowca mają wyraźne właściwości antybakteryjne oraz przeciwgnilne.
Wodny wyciąg z kory cynamonowca leczy niestrawność i biegunkę oraz wzdęcia i zaburzenia w wydzielaniu soków trawiennych.
Hamuje rozwój pierwotniaków, bakterii i grzybów drożdżakowych.
Zatrzymuje procesy uwalniania amin w jelicie grubym oraz procesy fermentacyjne, co zostało wykorzystane w leczeniu ludzi i zwierząt oraz w regulowaniu trawienia.

 

W dawnej medycynie preparaty cynamonowca podawano przy gruźlicy płuc i jelit, w posocznicy, w durze brzusznym, kolkach, bólach żołądka, cholerze, zimnicy, migrenie, krwawieniach pozamiesiączkowych (dla regulacji), osłabieniu. Dawki 10-20 granów (nie gramy!) kilka razy dziennie.
W latach 80 XX wieku udowodniono, ze wyciągi z kory cynamonowca chińskiego (Cassia) działają przeciwwrzodowo, podobnie jak cymetydyna.

 

Tinctura Cinnamomi 1:5 na alkoholu 65-70%: 3 razy dziennie 30 kropli. Pulvis Cinnamomi (sproszkowana kora cynamonowca cejlońskiego lub cassia= Kasja) 0,3-1 g 2-3 razy dziennie.

Napar – Infusum Cinnamomi na wodzie lub mleku, z miodem lub sokiem malinowym: 1-2 łyżeczki kory na szklankę wrzątku. Pić 2-3 razy dziennie po 1 szklance, w razie przeziębienia, grypy, kaszlu, gorączki – co 4-6 godzin po 1/2 szklanki.

 

W kosmetyce olejek i wyciągi z korzy cynamonowca są używane jako składniki aromatyzujące, pobudzające miejscowe krążenie krwi, antyseptyczne, w postaci zmielonej w peelingach. Ponadto do kąpieli rozgrzewających i wzmacniających.

 

Cynamonowca cejlońskiego nie można stosować w czasie ciąży, może wywołać poronienie.
Cynamonowiec cassia  w zalecanych dawkach  jest bezpieczny dla przebiegu ciąży.

 

W dawnej medycynie stosowano:
1. Korę cynamonowca cejlońskiego – Cinnamomum ceylanicum (acutum) Nees
2. Korę cynamonowca chińskiego Cassia cinnamomea = Cinnamomum casia Presl (sinense)
3. Korę i drewno cynamonowca kamforowego – Cinnamomum camphora (L.) Presl zawierające kamforę, o odmiennych właściwościach leczniczych od cynamonowca wonnego (chińskiego) i cynamonowca cejlońskiego.
Cynamonowiec chiński i cejloński mają podobne właściwości lecznicze.
Cynamonowiec kamforowy ma odmienny profil chemiczny i farmakologiczny. Kassia zawiera dodatkowo kumaryny i mniej eugenolu.

 

Olejek cynamonowy zawiera głównie aldehyd cynamonowy C6H5CH=CHCHO 65-75%, aldehyd o-metoksycynamonowy, alkohol cynamonowy, ponadto eugenol, pinen, felandren, kariofilen, benzoesan benzylu, aldehyd benzoesowy, octan cinnamylu, cymen, nieco safrolu.
Kora cynamonowca cejlońskiego zawiera kwas hydroksybenzoesowy, hydroksycynamonowy, diterpeny, proantocyjanidyny (2%), cukry (L-arabino-D-ksylan, D-glukan, skrobia).
Olejek cynamonowy wchodzi w skład wody cynamonowej Aqua cinnamomi, Emulsio olei iecoris (emulsji tranowej) i Tinctura opii crocata.
Olejek z liści (cejloński) ma wysoką koncentrację eugenolu (87-96%).
Olejek z kory Casia zawiera 75-90% aldehydu cynamonowego (cinnamaldehyde), ponadto aldehyd salicylowy, metylosalicylowy i eugenol (ale mniej niż cejloński).

Diterpeny (cinnzelanol i cinnzelanin) mają właściwości insektycydów (owadobójcze).
Czysty aldehyd cynamonowy obniża gorączkę i ciepłotę ciała.

Olejek cynamonowy hamuje rozwój bakterii, grzybów, roztoczy i wirusów.
Działa cytotoksycznie wobec komórek pierwotniaków.
Działa bakteriostatycznie na Escherichia coli, Staphylococcus aureus. Niszczy Candida albicans.

Zasypka ze sproszkowanego cynamonu bardzo ładnie goi rany. Działa antyseptycznie i przeciwbólowo. Może być stosowana z zasypką (pudrem) propolisowym.

 

źródło: dr. H.Różański

[Ismer]

Kwas cynamonowy – acidum cinnamylicum
Pod względem chemicznym kwas cynamonowy jest kwasem alifatyczno-aromatycznym, bardzo słabo rozpuszczalnym w wodzie, dobrze rozpuszczalnym w tłuszczach i alkoholach. Salicylan sodu rozpuszcza się w wodzie.

Kwas cynamonowy (cinnamic acid) C6H5.CH:CH.COOH, czyli kwas beta-fenyloakrylowy działa  bakteriobójczo i przeciwgnilnie, co zostało wykorzystane w medycynie przedwojennej. Zanim wprowadzono sulfonamidy i antybiotyki, kwas cynamonowy pełnił funkcje chemioterapeutyku, czyli leku przeciwko mikroorganizmom chorobotwórczym (obecnie chemioterapia kojarzy się z leczeniem raka, ale w definicji klasycznej chemioterapia to zwalczanie biologicznych czynników chorobotwórczych za pomocą związków chemicznych).
W latach 30 XX wieku w medycynie oficjalnej był nawet w użyciu cynamonian sodu – Natrium Cinnamylicum, który podawano pozajelitowo (np. podskórnie) przy zakażeniach bakteriami w dawce 25 mg lub doustnie w dawce 300 mg. W XIX i na początku XX wieku stanowił ważny środek w leczeniu gruźlicy.

Kwas cynamonowy jest składnikiem wielu żywic roślinnych, mających spore zastosowanie w dermatologii, jako środki redukujące i antyseptyczne, np. balsam peruwiański Balsamum peruvianum.

Kwas cynamonowy należy do kwasów fenolowych. W roślinach powstaje z fenyloalaniny. Stanowi substrat do syntezy kwasu kumarowego, kawowego, ferulowego, melilotowego, synapinowego i in. fenolokwasów.

Kwas cynamonowy działa ochronnie na miąższ wątroby, jest wymiataczem wolnych rodników.
Działa immunostymulująco i słabo przeciwbólowo.

Zastosowanie kwasu cynamonowego i surowców bogatych w kwas cynamonowy: zakażenia bakteryjne i drożdżakowe przewodu pokarmowego, zakażenia bakteryjne ogólnoustrojowe, infekcje układu oddechowego.

Kora cynamonowca zawiera od 4 do 10% kwasu trans cynamonowego. Wyciąg alkoholowy z kory może więc być źródłem kwasu cynamonowego (nalewka 1:5 – 2 razy dz. po 10 ml).

Goździki przyprawowe zawierają około 6% kwasu cynamonowego. W kwas cynamonowy bogaty jest także kuklik  – Geum (kłącze i ziele), kora i gałązki olchy (Alnus), pączki sosny (Pinus).

 

źródło: dr. H.Różański