Jabłka

[Ismer]

Fructus Mali – owoc jabłoni

Tarte jabłka (miazga ze świeżych jabłek) to źródło prebiotycznych pektyn, kwasów organicznych (kwas jabłkowy, cytrynowy, bursztynowy, winowy, szczawiowy, galusowy), gallokatechiny (antyoksydant), witamin i biopierwiastków (np. miedź, kobalt, cynk, molibden, mangan).
Porcja z 2-3 jabłek spożyta na czczo, rano i wieczorem reguluje wypróżnienia i rewitalizuje symbiotyczną mikroflorę przewodu pokarmowego.
Pektyny i kwasy organiczne zawarte w miękiszu jabłkowym działają przeciwzapalnie na błonę śluzową żołądka i jelit.
Pektyny w połączeniu z kwasami, flawonoidami, witaminami oraz mikro- i makroelementami wywierają wpływ przeciwwysiękowy, przeciwgnilny i przyspieszający regenerację tkanki nabłonkowej.

Przed II wojną światową i w latach 50-60 X wieku w dietetyce medycznej popularna była dieta jabłczana zalecana przy otyłości, miażdżycy, zaparciach zaburzeniach trawiennych, po intensywnej terapii sulfonamidami i antybiotykami. Dieta wyłącznie jabłkowa przez kilka dni była zalecana przy nieżytach przewodu pokarmowego.

Zauważono, że pulpa jabłczana sprzyja odnowie mikroflory i hamuje biegunki, a co ciekawe jest pomocna w leczeniu uporczywego zaparcia.

W dawnej medycynie oficjalnymi wskazaniami do spożywania miazgi ze świeżych jabłek były: ostre zapalenie żołądka, zapalenie dwunastnicy i jelit, niestrawność, nadkwaśność, biegunka, zaparcia.

Miazga jabłkowa z dwóch-trzech owoców przyjęta na czczo działa raczej rozwalniająco.
Porcje przygotowane z 10-20 owoców podawane przez 2-3 dni działają przeciwbiegunkowo.

Składniki zawarte w miękiszu jabłka wzmagają diurezę.

 

Miazga jabłkowa włączona do codziennej diety ogranicza wchłanianie lipidów i cholesterolu oraz neutralizuje wiele ksenobiotyków rakotwórczych oraz hepatotoksycznych, spożywanych wraz z pokarmem.

 

Kuracja odtruwająca, oczyszczająca przewód pokarmowy, pobudzająca przemianę materii, lecząca poważne zaburzenia trawienne i zatrucia:
- I etap środek przeczyszczający, np. odwar z korzenia rzewienia, napar z senesu, odwar z kory szakłaku, kruszyny lub trzmieliny, albo sole przeczyszczające; równocześnie przyjmowanie wyłącznie wód zdrojowych, np. Zuber, Jan, Henryk, Wielka Pieniawa;

- a po przeczyszczeniu dieta jabłkowa przez kolejne 2-3 dni, codziennie około 1,5 kg tartych jabłek; jednocześnie wody zdrojowe i napary z ziół czyszczących krew, kilka razy dziennie, np. bluszczyk kurdybanek, liść brzozy, ziele nawłoci, ziele/kwiat kocanki, odwar z ziela skrzypu, odwar z ziela poziewnika, napar z marzanki, napar z korzenia mydlnicy, napar z liści bzu czarnego, napar z liści jesionu.
- W 4-5 dniu probiotyk doustnie, np. w postaci Lakcid’u – amp. 1-2 amp. 2 razy dziennie, najlepiej zawieszony na jogurcie lub kefirze.

 

żródło: dr. H.Różański

 

o liściach jabłoni jest tutaj: Liść jabłoni

 

 

[Eufemia]

@Ismer pamiętam, że opowiadałaś coś kiedyś o pokucie, na oczyszcenie, ale nie pamiętam z czego, czy to były jabłka czy kartofle?

[Ismer]

Pokuta jest z obierek od kartofli  a z jabłek to jest kwas i ocet jabłkowy, też bardzo dobry na czyszczenie organizmu z paprochów i odkwaszanie oraz na parę innych rzeczy. 

 

Kwas jabłkowy – Acidum malicum w terapii i suplementacji
Kwas jabłkowy, czyli hydroksybursztynowy = hydroxysuccinic acid (ang. Malic acid, niem. Apfelsäure, fr. Acide malique) należy do kwasów karboksylowych (dwukarboksylowych), a zarazem hydroksykwasów. Jest kwasem owocowym. Wzór sumaryczny C4H6O5; HOOC-CH2-CH(OH)COOH.
Kwas jabłkowy występuje w wielu ziołach, szczególnie w ich kłączach i owocach (np. borówka, żurawina, jabłoń, głóg, jarzębina, rzewień, tarnina).

Szwedzki chemik Carl Wilhelm Scheele (1742-1786) wyodrębnił kwas jabłkowy z jabłek i agrestu w 1785 r.

 

W przemyśle spożywczym i farmaceutycznym kwas jabłkowy (DL-) jako E 296 pełni rolę regulatora kwasowości. Jest lepszym zakwaszaczem niż kwas cytrynowy, ale droższym.

Dobrze rozpuszcza się w wodzie (132 g/100 ml wody) i etanolu. 1% roztwór kwasu jabłkowego ma pH 2,35. Zapobiega procesom brunatnienia owoców. Wzmaga właściwości przeciwutleniaczy.

W środowisku kwaśnym hamuje wzrost wielu bakterii i grzybów, np. przy pH 3,98 jest inhibitorem dla gronkowca złocistego S. aureus.

Dodawany jest do leków (syropy, zawiesiny doustne, pastylki do ssania) i produktów spożywczych (dżemy, galaretki, napoje, lody, soki, konfitury, herbatki smakowe w granulacie i proszku, cukierki).

Ilość 0.362 do 0.408 kg kwasu jabłkowego jest równoważne 0.453 kg kwasu cytrynowego i 0.272 do 0.317 kg kw. fumarowego. Kompleksuje (chelatuje) wapń, miedź, magnez, mangan, cynk i in. Jabłczany metali są łatwiej przyswajalne przez organizm.

 

Kwas jabłkowy w temperaturze 150 stopni C traci wodę i przechodzi w kwas fumarowy.

 

Kwas jabłkowy występuje jako kwas D-jabłkowy o temp. topn. 101-102 stopni C; kw. DL-jabłkowy o temp. topn. 130-131 stopni C (racemiczny); kwas L-jabłkowy – o temp. topn. 100-101 stopni C, naturalnie występujący w roślinach i w organizmie zwierząt.

W handlu można spotkać kwas jabłkowy krystaliczny lub granulowany, barwy białej lub kremowej.

Po podaniu doustnym działa pobudzająco na wydzielanie śliny i soku jelitowego; wzmaga perystaltykę jelit, zwiększa diurezę.

W dawce 2-3 g działa rozwalniająco. Zapobiega atonii jelit.

Małe dawki 0,5-1 g 1-2 razy dziennie działają prebiotycznie, pobudzając rozwój kwasolubnych bakterii saprofitycznych.

Kwas jabłkowy ogranicza rozwój bakterii patogennych i chorobotwórczych grzybów.

 

Toniki, żele, kremy, mleczka zawierające 3-5% kwasu jabłkowego stosowane do przemywania skóry zapobiegają rozwojowi patogennej mikroflory na skórze, hamują nadmierne procesy rogowacenia naskórka i mieszków włosowych. Powstrzymują procesy tworzenia zaskórników.

Toniki i kremy zawierające 3-5% kwasu jabłkowego działają też rozjaśniająco na cerę.

Płukanki (w roztworze 1%) działają zmiękczająco i rozjaśniająco na włosy oraz przeciwdziałają rozwojowi niepożądanych bakterii i grzybów na skórze owłosionej.

Roztworem 3-5% można płukać jamę ustną przy kandydozie, bolesnych owrzodzeniach i nadżerkach oraz zapaleniu i osłabieniu dziąseł.

Roztworem 1% można opłukiwać narządy płciowe przy stanach zapalnych i infekcjach.

 

Kwas jabłkowy polecam do zakwaszania przetworów ziołowych, np. syropów, soków, niektórych maceratów. Działa bowiem na nie stabilizująco, a tworząc kompleksy z alkaloidami i biopierwiastkami sprawia, że te stają się bardziej przyswajalne.

Stężone roztwory kwasu jabłkowego mogą być użyte do peelingu i wygładzania skóry.

Roztwory 10-15% kwasu jabłkowego (kąpiele stóp) zmiękczają zrogowaciałe pięty i stwardniałe paznokcie oraz pomagają w leczeniu grzybic.

 

źródło: dr. H. Różański

[Ismer]

Ocet jabłkowy stosowany jest powszechnie w medycynie ludowej ze względu na duża zawartość potasu, a ponadto fosforu, chloru, sodu, magnezu, wapnia, siarki, żelaza, fluoru, krzemu i innych pierwiastków śladowych. Stosowanie octu jabłkowego rozpowszechniło się w USA wraz z ukazaniem się prac prof. Jarwisa w 1961 roku. Jego przepisy przeszły do makrobiotyki.

Napoje powstałe w wyniku fermentacji beztlenowej z soków owocowych oraz z jabłek i pigwy są znane pod ogólną nazwa cydru. Przygotowanie cydru jest podobne do produkcji słabego wina wytrawnego o zawartości alkoholu od 2 do 8 proc. Takie wina produkuje się we Francji głównie z jabłek gorszych gatunków. Stosując fermentację tlenową można otrzymać wysokogatunkowy cedrowy ocet spożywczy.

 

Ocet jabłkowy działa profilaktycznie i leczniczo w przypadku wielu chorób, jak np. reumatyzm, przeziębienie, zaburzenia trawienne, wyczerpanie ogólne, bóle i zawroty głowy, bóle gardła, nadmiar śluzu w przewodzie pokarmowym, zaburzenia związane ze zmiana pogody, otyłość, choroby skórne.

Ocet jabłkowy stosuje się jako przyprawę do sałat i do innych potraw, według potrzeby organizmu pacjenta, jako kwaśny dodatek do spożywanego pokarmu.
Zgodnie z zaleceniami prof. Jarwisa ocet jabłkowy można stosować jako produkt dietetyczny i jako środek leczniczy, co stwierdziłam w ciągu ostatnich kilkunastu lat praktyki lecząc różnorodne, nieraz ciężkie choroby wedle wskazań wielu terapii z medycyn ludowych.
Ze względu na właściwości octu (uodparnia na infekcje, dostarcza składników niezbędnych do utrzymania równowagi kwasowo-zasadowej w organizmie) polecam profilaktyczne jego zażywanie w następującej ilości: 
Dorośli: dwa razy dziennie 2-4 łyżeczki octu z 2 łyżeczkami miodu na pół szklanki wody przegotowanej. Dobrze wymieszać.
Dzieci: 1 łyżeczka octu z dodatkiem 2 łyżeczek miodu rozpuszczonego w 1/2 szklanki wody przegotowanej.

 

Sposób przygotowania octu jabłkowego:
Z umytych jabłek wyciąć zepsute lub robaczywe części, owoce zgnieść lub przetrzeć na tarce. Można zużyć również skórki z jabłek oraz resztki pozostałe podczas sporządzania kompotu. W naczyniu ze szkła lub drewna (np. beczułka) bądź emaliowanej gliny zalać tę surową miazgę ciepłą przegotowaną wodą w ilości 0,5 litra na 0,4 kg. miazgi. Na każdy litr wody dodać 100 g miodu lub cukru, a opcjonalnie, w celu przyspieszenia fermentacji octowej 10 g. drożdży piekarniczych i 20 g. suchego chleba razowego.

Naczynia nie zakrywać i trzymać w pomieszczeniu o temperaturze 20-30°C, w miejscu ciemnym, promienie ultrafioletowe szkodzą bowiem przebiegowi reakcji fermentacyjnej.
Zalaną miazgę należy 2-3 razy dziennie mieszać drewniana łyżką, po 10 dniach zlać wszystko do woreczka z gazy. Otrzymany po wyciśnięciu sok przecedzić ponownie do naczynia z szerokim otworem. Na każdy litr soku można dodać 50-100 g. miodu lub cukru. Mieszać do pełnej homogenizacji.
W celu przeprowadzenia drugiego stadium fermentacji, należy nakryć naczynie gazą i trzymać je w ciepłym miejscu. Fermentacja jest zakończona, kiedy płyn uspokoi się i przybierze kolor jasny. W zależności od jakości soku ocet jabłkowy będzie gotowy do użytku po upływie 40-60 dni. Rurką plastikową przelać ocet do butelek filtrując płyn za pomocą lejka wyłożonego gazą. Butelki korkuje się szczelnie, zalewa woskiem lub lakiem i przechowuje w odpowiednim miejscu.

 

Podaję też uproszczony sposób przygotowania octu jabłkowego:
Obierzyny ze zdrowych jabłek włożyć do szklanego naczynia. Zalać słodzoną wodą przegotowaną w proporcji 2 łyżki cukru na 1 szklankę wody. Zawiązać naczynie płótnem.
Po 3-4 tygodniach otrzymamy ocet jest gotowy do użytku.

 

źródło: "Apteka Natury" dr. J. Górnicka