Wężownik - ile jest znaków Zodiaku?

[AyahSorayah]

Witam Wszystkich,

 

co do w/w tytułu wątku...bardzo mnie ciekawi jaka jest prawda jest XII czy XIII a może i więcej? ...

[Wiedźmin]

A skąd pomysł, że 13 albo i więcej?

[Gwiazdologia]

Astrologowie w stu miejscach denerwują się, gdy podnoszony jest temat Wężownika. Dobrze, skopiuję fragment z jednego bloga, tam problem jest b. dobrze wytłumaczony:

 

Trzynasty znak Zodiaku? : Uni Garden - Astrologia, Tarot, Mistyka

 

Zapewne będę musiał jeszcze pięćset razy dementować (jak i inni astrologowie), ale może po kilkunastu/-dziesięciu latach ludzie zrozumieją, o co tak naprawdę chodziło. Jesteśmy momentami bezradni, bo stosy bzdur powtarzają również... doktorowie. Tak - ci z tytułami naukowymi.

[yourarabella]

To dość ciekawe, nigdy tym "13 znakiem" nie interesowałam się szczególnie, pamiętam jak byłam w planetarium i stwierdzono, że Wężownik obala tak naprawdę teorię z horoskopami itd

[Koma]

Astrologowie w stu miejscach denerwują się, gdy podnoszony jest temat Wężownika. Dobrze, skopiuję fragment z jednego bloga, tam problem jest b. dobrze wytłumaczony:

Zapewne będę musiał jeszcze pięćset razy dementować (jak i inni astrologowie), ale może po kilkunastu/-dziesięciu latach ludzie zrozumieją, o co tak naprawdę chodziło. Jesteśmy momentami bezradni, bo stosy bzdur powtarzają również... doktorowie. Tak - ci z tytułami naukowymi.

Powiadam Ci- syzyfowa praca

Nawet jak czesc zrozumie, przyjda kolejni, i znow kolejni…

I dodadza ze przeciez z punktu widzenia asteonomii horoskop jest bez sensu bo…

I nie wytlumaczysz ze celowo obliczamy inaczej, juz pomijajac te nieszczesne gwiazdozbiory.

[Ismer]

Ale dobrze, że się ludzie pytają

Nie ma sensu dementować, zaspokoiłeś ciekawość, odpowiedziałeś na pytanie i nie ma co się denerwować.

Kto ma wiedzieć ten będzie wiedział, kto ma pozostać ignorantem to nim pozostanie. Każdy ma swoją ścieżkę i niech sobie nią spokojnie zmierza.

Najwyżej z Wężownikiem może być ta ścieżka bardziej kamienista od tych bez Wężownika

[Piko]

 

Trzynasty znak zodiaku Wężownik 29 listopad – 17 grudzień

 

Znaki zodiaku przyporządkowane są czterem żywiołom: ogień, ziemia, powietrze i woda, trzem jakościom: kardynalna, stała, zmienna i mają polaryzację męską i żeńską (aktywne- pasywne, pozytywne - negatywne, yin - yang).

Znaki męskie to trygon ognia i powietrza (nieparzyste), znaki żeńskie to trygon ziemi i wody (parzyste).
Specyficzne dla znaków męskich jest tworzenie nowych sytuacji i okoliczności, natomiast domeną znaków żeńskich, jest umiejętne wykorzystywanie dostępnych możliwości.

 

Ogień jest żywiołem, który pobudza i działa - trygon ognisty (entuzjastyczny).
Wysoka aktywność, chęć przewodzenia, przebojowość, szybka reakcja na bodźce, odwaga, skłonność do podejmowania ryzyka, optymizm, ekstrawertyzm, śmiałe podejście do problemów.

Ziemia jest fundamentem, na którym powstają trwałe dokonania - trygon ziemski (konkretyzujący).
Dominujące cechy wśród znaków tego żywiołu: pragmatyzm, spokojne podejście do problemów, przedkładanie wartości materialnych ponad duchowe, konsekwencja, dążenie do stabilizacji, potrzeba zapewnienia bezpieczeństwa i dobrobytu, unikanie niepotrzebnego ryzyka.

Powietrze inspiruje i pozwala rozprzestrzeniać się informacjom - trygon powietrzny (wartościujący).
Najważniejsze cechy znaków tego żywiołu: wszechstronność, zdolność asymilacji z otoczeniem, ciekawość, wielostronne podejście do problemów, optymalne wykorzystywanie intelektu, towarzyskość, kompromisowość, poczucie sprawiedliwości, komunikatywność, tolerancja, umiejętność znalezienia się w każdej sytuacji, szybkie przystosowanie się do nowych warunków działania.

Woda to uczucia, emocje, sny i sprawy ukryte w podświadomości - trygon wodny (emocjonalny)
Przeważające cechy wśród przedstawicieli tego żywiołu: empatia, emocjonalne podejście do problemów, dobra znajomość psychologii, umiejętność przewidywania rozwoju wydarzeń, opiekuńczość, introwertyzm, sentymentalizm, unikanie otwartej konfrontacji, cierpliwość, pesymizm, uduchowienie. 
Te cztery żywioły mogą istnieć w trzech jakościach: kardynalnej, stałej i zmiennej.

Jakość kardynalna - przewodząca, sprawia, że żywioł jest w ciągłym ruchu.
Znaki kardynalne lubią być pierwsze i zaczynać różne rzeczy. Są pierwsze, często przez przypadek, ale również dzięki swojej naturze. Ludzie urodzeni pod tymi znakami zodiaku przecierają szlaki w wielu dziedzinach. Mogą się zagubić, ale odkrycia jakich dokonują, przynoszą korzyści wszystkim. Są pionierami i wizjonerami, ale niekoniecznie muszą przywiązywać się do swoich odkryć. Wolą iść dalej i szukać kolejnych wspaniałych pomysłów do zrealizowania.
Kardynalni mają skłonność do dominacji, wytyczania ścieżek rozwoju, przewodzenia grupom społecznym, ustanawiania norm moralnych, organizowania struktur.

Jakość stała - konsolidującą, sprawia, że pojawia się w swojej zwykłej postaci.
Znaki o jakości stałej dobrze się podporządkowują, zapewniają stabilizację form i struktur, konsolidują grupy społeczne, pilnują przestrzegania norm moralnych, kontrolują rozwój w ściśle określonych granicach.
Ludzie urodzeni w znakach o tej jakości są z natury stali. Uczą się, jak coś zrobić i trzymają się tego. Dobrze wykonują polecenia i przekazują je dalej, jeśli zachodzi taka potrzeba. Przywództwo jest ich specjalnością, pod warunkiem, że znane są im zasady. Osoba urodzona pod znakiem o jakości stałej może być postrzegana przez innych jako sztywna, ale ona po prostu trzyma się tego, co jest znane. Nowych odkryć może dokonywać za pomocą bezpiecznych metod.

Jakość zmienna - poszukująca, powoduje, że żywioł pragnie zmienić swój stan skupienia.
Znaki o jakości zmiennej unikają popadania w zależność, dostarczają nowych idei, poszukują lepszych rozwiązań, wartościują normy moralne, różnicują stosunki społeczne, wymuszają udoskonalenia, zapewniają postęp.
Ludzie urodzeni pod znakami o tej jakości stale się zmieniają. Mają charakter eksperymentalny, który niejako łączy w sobie cechy znaków o jakości kardynalnej i stałej. Zawsze gotowi do wypróbowania nowych rzeczy, ale niestety często niekonsekwentni, co jest częścią ich natury. Składając to wszystko razem można powiedzieć, że są to mistrzowie kreatywności.

Jest jeszcze piąty żywioł duch, który wprawia w ruch koło zodiaku a którego miejsce jest w środku zodiakalnego koła.

W Zodiaku pojawił się nowy, szalenie kontrowersyjny dla astrologów, nielubiany, burzący im krew, 13 znak - „wojownik” Wężownik,  który rządzi tylko 3 tygodnie od 29 listopada do 17 grudnia.
Konstelacja Wężownika w czasach Babilończyków nie stykała się z ekliptyką po której pozornie wędruje Słońce. Jednak w czasach obecnych Słońce przecina ten gwiazdozbiór i należałoby go uznać w horoskopach.
 

Gwiazdozbiór Wężownika przedstawia Asklepiosa, który trzyma wijącego się węża.

Gdyby w astrologii Wężownik brany byłby pod uwagę, to okres obowiązywania poszczególnych znaków zodiaku uległby zmianom i wyglądałby tak:
 

Koziorożec: 20 stycznia - 16 lutego
Wodnik: 16 lutego - 11 marca
Ryby: 11 marca - 18 kwietnia
Baran: 18 kwietnia - 13 maja
Byk: 13 maja - 21 czerwca
Bliźnięta: 21 czerwca - 20 lipca
Rak: 20 lipca - 10 sierpnia
Lew: 10 sierpnia - 16 września
Panna: 16 września - 30 października
Waga: 30 października - 23 listopada
Skorpion: 23 listopada - 29 listopada
Wężownik: 29 listopada - 17 grudnia
Strzelec: 17 grudnia - 20 stycznia

Charakterystyka Wężownika
Wężownik jest introwertykiem. Ale wystarczy podrzucić mu temat, który go interesuje i już nie będzie można mu przerwać. Jest inteligentny, pomysłowy i ma intuicję. Ma duże wyczucie artystyczne i wiele szczęścia, również w grach losowych. Idealnie sprawdza się w prowadzeniu własnej firmy, gdyż szybko osiąga sukcesy i mobilizuje się do działania. Swoją inteligencją, pomysłowością i specyficznym stylem bycia wzbudza zazdrość oraz niechęć otoczenia. Wężownik to osoba kreatywna, żądna przygód, wiedzy i podróży, posiada umiejętność interpretowania snów. Potrzebuje dużo ciszy i spokoju.

 

źródło: Gabriela

[Ismer]

Idiotyzmy dalej kwitną... 

Cóż, durniów nie brakuje, nawet interpretacje robią dla znaku, który nie istnieje (nb. jest to wybiórcza część charakterystyki Skorpiona a cześć, większa, Strzelca  )  I to się nazywa wiedzą poszerzoną. A okrojenie znaku Skorpiona do... 6 dni, to już istne curiosum! 

Cóż, jakie czasy taka "wiedza".

 

"Astrologia od początku stosuje rozróżnienie pomiędzy zodiakiem a konstelacjami gwiezdnymi. Historycznie rzecz biorąc, znaki zodiaku odziedziczyły nazwy po babilońskich gwiazdozbiorach, lecz nimi nie są. " 

i to jest właśnie TA różnica między astrologią i znakami zodiaku a gwiazdozbiorami. 

 

To jest wiedza, moi drodzy:

 

W dniu 18.01.2014 o 19:09, Gwiazdologia napisał:

Astrologowie w stu miejscach denerwują się, gdy podnoszony jest temat Wężownika. Dobrze, skopiuję fragment z jednego bloga, tam problem jest b. dobrze wytłumaczony:

 

Trzynasty znak Zodiaku? : Uni Garden - Astrologia, Tarot, Mistyka

 

Zapewne będę musiał jeszcze pięćset razy dementować (jak i inni astrologowie), ale może po kilkunastu/-dziesięciu latach ludzie zrozumieją, o co tak naprawdę chodziło. Jesteśmy momentami bezradni, bo stosy bzdur powtarzają również... doktorowie. Tak - ci z tytułami naukowymi.

 

Tu sobie troszkę pogadaliśmy: NASA zmienia horoskopy xd 

 

PS.

link do "źródła wiedzy poszerzonej" wyautowałam, bo to nie jest żadna wiedza, a strona jest prywatna i reklamy takiej głupocie Forum robić nie zamierza. 

[Ismer]

A tutaj jeszcze jedna wypowiedź, profesjonalnego astrologa, a nie pani Gabrieli, nie mającej pojęcia o czym sobie tak beztrosko pisze:

 

"Chodzą słuchy, że miłośnicy horoskopów są niedoinformowani, bo nie dość że znaki zodiaku się poprzesuwały, to na domiar złego istnieje ich nie dwanaście - jak dotychczas sądzono - lecz trzynaście. Tym "pechowym" ma być Wężownik. Astrologowie odpowiadają krótko: - "To bzdura!".

Nie ulega wątpliwości, że znaki przesunęły się względem gwiazdozbiorów, ale po pierwsze, zodiak to przecież zupełnie co innego niż konstelacje gwiazd, a po drugie, o Wężowniku i jego najjaśniejszej gwieździe - Rasalhague wiedzieli już antyczni astrologowie. Krytycy horoskopów powinni chyba najpierw odrobić lekcje z astrologii.

Skąd się wziął zodiak?

Historia zodiaku sięga VII wieku p.n.e., kiedy to Babilończycy zaczęli grupować poszczególne konstelacje gwiezdne, nadając im określone nazwy. Spośród setek gwiazd tworzących konkretne zbiory, owe gwiazdozbiory właśnie, znalazły się takie, które miały i nadal mają znaczenie szczególne. Gwiazdozbiory zodiakalne, bo o nich mowa, to - najkrócej rzecz ujmując - dwanaście konstelacji położonych w pasie tzw. pozornej drogi Słońca, czyli ekliptyki, po której wędrują planety okrążające naszą Dzienną Gwiazdę.

Jednak kiedy w III wieku p.n.e. wiedza astrologiczna zawędrowała do antycznej Grecji, konstrukcja zodiaku została poddana matematycznemu doprecyzowaniu. Uzgodniono, że zwierzyniec niebieski jest kosmicznym kołem (360°) podzielonym na dwanaście równych segmentów, a więc znaków, z których każdy liczy po 30° (12 × 30° = 360°).

Ten matematyczny twór szybko został zweryfikowany przez greckiego uczonego Hipparcha (II w. p.n.e.), który odkrył tzw. precesję, czyli zjawisko przesuwania się punktu równonocy wiosennej na tle gwiazdozbiorów. Innymi słowy, Hipparch oderwał zodiak od gwiazdozbiorów, udowadniając, że zwierzyniec niebieski to w istocie samodzielny byt matematyczno-astronomiczny, a jego związki z konstelacjami gwiezdnymi są dużo bardziej luźne, niż się to Babilończykom wydawało.

Od tamtego czasu astrologowie doskonale zdają sobie sprawę z tego, że zodiak nie pokrywa się z gwiazdozbiorami, bo kiedy Słońce wchodzi w pierwszy znak, w Barana, rozpoczynając tym samym astronomiczną wiosnę, a więc gdy osiąga punkt równonocy wiosennej, to wcale nie znaczy, że wchodzi tym samym do gwiazdozbioru Barana.
W istocie nasza Dzienna Gwiazda wędrując przez znak Barana znajduje się dziś na tle konstelacji Ryb, ściślej mówiąc w gwiazdozbiorze Ryb.

 

Wielkie epoki astrologiczne

Co więcej, obliczono, że punkt równonocy wiosennej potrzebuje prawie 26 tysięcy lat, aby wykonać pełen obrót względem wszystkich gwiazdozbiorów zodiakalnych. Oznacza to, że mniej więcej raz na ponad 2100 lat cofa się on do innej konstelacji. Jeżeli więc w starożytności początek znaku Barana pokrywał się z gwiazdozbiorem Barana, to kilkaset lat później przesunął się on już do konstelacji Ryb. To właśnie dlatego astrologowie mówią, że w czasach Jezusa nastała Era Ryb, która trwała przez kolejne dwa tysiące lat. Teraz zaś ludzkość stoi u progu Ery Wodnika, nowej epoki, która ma kompletnie przemodelować świat, w jakim żyjemy.

Jeżeli więc astrologowie nie dostrzegaliby precesji, a więc owego przesuwania się zodiaku względem gwiazdozbiorów, jakimż to cudownym sposobem mówiliby wówczas o erze Ryb, czy o erze Wodnika? A przecież o doktrynie wielkich astrologicznych epok można przeczytać w niemal każdym podręczniku do astrologii. Mało tego, astrologowie z pewnym niepokojem oczekują momentu, w którym - z uwagi na precesję - najjaśniejsza gwiazda konstelacji Lwa, zwana królewskim Regulusem, przesunie się ze znaku Lwa do znaku Panny. A zdarzy się to nomen omen… w 2012 roku!

Jednakże krytycy, w tym rozsławiony ostatnio astronom Park Kunkle z Minnesota Planetarium Society uważają, że astrologowie są niedoinformowani, gdyż rzekomo mają nie zauważać tego, iż ze względu na precesję znaki zodiaku nie pokrywają się z gwiazdozbiorami o tej samej nazwie. Ich zdaniem powoduje to, że horoskopy się nie sprawdzają.

 

Zodiak i gwiazdozbiory

To, czy horoskopy się sprawdzają, czy nie, jest kwestią odrębną. Natomiast każdy astronom, w tym także Park Kunkle wie, że zodiak został celowo stworzony jako precyzyjny przyrząd pomiarów astronomicznych, służący między innym do dokładnego wyznaczania położenia Słońca oraz planet na ekliptyce.

To, kiedy Słońce pozornie wchodzi w dany znak zodiaku, jest niesłychanie ważne nie tylko dla astrologów. Na podstawie rocznej wędrówki Słońca opiera się przecież kalendarz, a także pory roku. Kiedy bowiem Słońce przechodzi przez punkt równonocy wiosennej, a więc gdy znajduje się ono w miejscu, w którym równik niebieski przecina się z ekliptyką, rozpoczyna się astronomiczna wiosna. 

Oznacza to tym samym, że Słońce wchodzi do znaku Barana, co zwykle ma miejsce około 20 marca (w roku 2011 dojdzie do tego 21 marca o godz. 00:20 czasu polskiego).

Gdy po trzech miesiącach, przemierzając znak Byka, a później Bliźniąt, dotrze ono do znaku Raka, rozpocznie się nowa pora roku - lato (przesilenie letnie) Gdy zaś znajdzie się w znaku Wagi, nastanie jesień (równonoc jesienna). Zima zaś rozpocznie się wraz z wejściem Słońca do znaku Koziorożca (przesilenie zimowe).

Znaki zodiaku, a więc dwanaście odcinków na ekliptyce (pozornej, rocznej drodze Słońca i planet) służą więc między innymi precyzyjnemu określeniu pór roku.

Astrologowie uważają dodatkowo, że kiedy Słońce znajduje się przykładowo w znaku Barana, rodzą się zodiakalne Barany, kiedy znajduje się ono w Wadze, na świat przychodzą zodiakalne Wagi. I dzieje się tak pomimo tego, że gwiazdozbiór Barana przesunął się do znaku Byka, a gwiazdozbiór Wagi do Panny.

 

Wbrew powszechnemu przekonaniu, gwiazdozbiory mają niewiele wspólnego z horoskopami. Od czasów Klaudiusza Ptolemeusza, greckiego uczonego, który w II w. n.e. napisał słynny traktat astrologiczny Tetrabiblos, obszernie cytowany przez astrologów wszystkich epok, pozycje Słońca i planet w horoskopach wyznaczano względem ekliptyki, a więc znaków zodiaku, a nie względem gwiazdozbiorów.

Nie znaczy to jednak, że wschody czy kulminacje gwiazd albo ważne koniunkcje gwiazd z planetami nie interesują astrologów.

 

Pod znakiem Wężownika

Dla astrologii kompletnie nieistotny pozostaje fakt, że w 1928 roku Międzynarodowa Unia Astronomiczna zatwierdziła granice wszystkich 88 gwiazdozbiorów, z których wynika, że w pasie ekliptyki znajduje się nie dwanaście gwiazdozbiorów zodiakalnych, lecz trzynaście. Dzieje się tak dlatego, że pomiędzy gwiazdozbiorami Skorpiona i Strzelca wyodrębniono także gwiazdozbiór Wężownika (Ophiuchus), którego południowy skrawek leży w pasie ekliptyki, a więc na ścieżce dwunastu znaków zodiaku.

To jednak nie znaczy, że w związku z tym należy demontować całą ideę zodiaku i przekonywać miłośników horoskopów, że osoby urodzone w dniach 30 listopada - 17 grudnia są spod znaku Wężownika, bo wtedy właśnie Słońce znajduje się na tle tego gwiazdozbioru.

Trzeba podkreślić, że konstelacja Wężownika była bardzo dobrze znana antycznym astrologom.

Pisał o niej już rzymski poeta Maniliusz (I w. n.e.), łącząc Wężownika z Eskulapem, greckim Asklepiosem, bogiem sztuki medycznej i uzdrawiania.

Wielką sławą cieszyła się również najjaśniejsza gwiazda tego gwiazdozbioru, Rasalhague, położona obecnie w 22. stopniu znaku Strzelca.

Jej znaczenie podkreślał już Ptolemeusz. Gdy w horoskopie znajdzie się ona w złączeniu z Księżycem, ma dawać rozgłos osobom zajmującym się religią, a gdy będzie w koniunkcji z Merkurym, obdarzy urodzonych bystrym umysłem i sprawi, że łatwo zdobędą wykształcenie. Wbrew temu, co mówią krytycy, astrologowie biorą pod uwagę Wężownika, ale nie traktują go jako znaku zodiaku, bo takiego nie ma i nigdy nie będzie, lecz wyłącznie jako gwiazdozbiór znany już starożytnym.

Argumenty o Wężowniku i przesunięciu znaków zodiaku, mające zdyskredytować astrologię, w istocie kompromitują jej krytyków, którzy chyba nie do końca zdają sobie sprawę z tego, co usiłują podważać.

 

źródło: Piotr Piotrowski, styczeń 2011 r.